Nigar
Evet, o kardeşinizdir. Çünkü o, okuma-yazma bilenlerden değil, bilmeyenlerden. Henüz altı yaşında, okula gitmiyor. Nigar okula gitmiyor amma, işçimen bir kızdır.
Komşularına misafir gelmişti. Bir sıra kapı çaldı. Sahibe:
- Lütfen, bakar mısın, dedi misafire.
Misafir kapıyı açtı. Karşısında ufak tefek bir kız.
- Ben çalışmaya geliyorum, demez mi?
- Öyle mi, diye hayret etti misafir.
- E, ne iş yapacaksın?
- İçerlerini temizleyeceğim!
Dedi ve hemen leğen ve bez elinde içeri girdi.
- Önce halıyı sileceğim, dedi.
Bezi ıslatıp halıyı kaderince sildi. Suyu değiştirip taş levhalara da aynı işlemi uyguladı.
- Hadi, yetsin o kadar, yoruldun, dedi misafir.
- Yoo-o-o, yetmez. Daha bitmedi. Şimdi tozu alacağım, diye itiraz etti Nigar.
Misafir bu kez itiraz etti:
- Öyle mi? Ama sen şaşırmışsın!
- Neden?
- Neden mi, benim işçimen arkadaşım. Toz önce alınır, yani yerleri silmeye başlamadan önce.
- Niye?
- Çünkü tozu alırken, sen istemesen de toz yere dökülecek.
Nigar biraz düşündü ve suçlu bir tebessümle konuştu.
- Evet, haklısın, teyze, dedi. Demek daha bilmediğim şeyler var.
Dedi ve dedesinin kendisine her defa söylediklerini anımsadı. Dedesi: “Bilmediklerini ayaklarının altına koysan, başın gökyüzünü deler!” diyordu.
Нигяр
Да, Нигяр е вашата сестричка. Защото е малка. Не знае четмо-писмо. На шест годинки, току-що ги навърши. На училище не ходи Нигяр, ама е работливо момиче.
На съседите им бяха дошли гости. На вратата се позвъни. Домакинята беше заета и помоли гостенката:
- Би ли отворила вратата. – рече.
Гостенката открехна вратата. Насреща й стои едно малко, слабовато момиче.
- Аз дойдох да работя. – рече.
Гостенката се зачуди.
- Еее, какво ще работиш? – попита.
- Ще почистя вътре. – отговори детето.
Отговори и веднага взе леген и кърпа в ръце.
- Първо ще избърша килима. – продума.
Намокри кърпата и започна да бърше, колкото сили имаше. Смени водата и същото направи с плочките.
Гостенката я съжали.
- Хайде, стига толкова, измори се!
- Йооо, не стига, още не съм свършила! Сега ще обера прахта. – възпротиви се Нигяр.
Този път и гостенката се противопостави.
- Така ли, сгрешила си!
- Защо?
- Защото, работливо мое момиче, преди да измиеш пода, трябваше да избършеш прахта.
- Защо?
- Защото като бършеш прах, без да искаш ще напрашиш, затова.
Нигяр се замисли. „Значи има неща, които още не зная.“ Спомни си думите на дядо си и рече:
- Ако подложиш под краката си това, което незнаеш, главата ти ще опре в небето!
Nigar
Yes, she is your little sister. Because she is not one of those who can read and write, but one of those who cannot. She is only six years old, she does not go to school. Nigar does not go to school, but she is a hard-working girl.
A guest had come to their neighbours’. At one moment there was a knock at the door. The lady of the house:
- Would you have a look, please, she said to the guest.
The guest opened the door. Before her was a tiny slip of a girl.
- I’m coming to work, and what should she say but that?
- Is that so, said the guest in surprise.
- Well, what work are you going to do?
- I’m going to clean the rooms!
she said, and at once came in with a basin and a cloth in her hand.
- First I’ll wipe the carpet, she said.
She wet the cloth and wiped the carpet as best she could. She changed the water and applied the same procedure to the stone slabs too.
- Come on, that’s enough now, you’re tired, said the guest.
- No-o-o, it’s not enough. It isn’t finished yet. Now I’m going to do the dusting, objected Nigar.
This time the guest objected:
- Is that so? But you’ve got it muddled!
- Why?
- Why, my hard-working friend? The dusting is done first, that is, before you start wiping the floors.
- What for?
- Because while you’re dusting, the dust will fall on the floor, whether you want it to or not.
Nigar thought a little and spoke with a guilty smile.
- Yes, you’re right, aunty, she said. So there are still things I don’t know.
she said, and remembered what her grandfather said to her every time. Her grandfather used to say: “If you put all the things you don’t know under your feet, your head would pierce the sky!”