Emirhan
Asıl adı Emirhan’dır. Ama onu herkes Emir biliyor, Emir diye haykırıyordu. Uyanık bir oğlandı o. Küçük olmasına rağmen çok konuşkandı. Bu yüzden bazı arkadaşlarından farklıydı.
Büyükçe bir kentte oturuyorlardı. Babasının elinden tutup iki yanına bakına bakına yürüyordu. Hem yürüyor, hem düşünüyordu. Aklından geçenleri de arada bir açıklıyordu. Örneğin: “Bu evler nasıl yapılıyor? Onları kimler yapıyor?” Babası izah edip anlatınca, başını eğip düşünceye dalıyordu.
- Orada oturanlar kendileri kuramıyorlar mı evlerini?
Babası açıklamaya, konuyu çocuğun anlıyabileceği bir şekilde anlatamaya çalışıyordu.
- Her işin bir ustası var, oğlum, yani bu işten anlayanı, yapabileni, tek sözle uzmanı var. Mesela ben ustalara emir veriyorum. Bu işin nasıl yapılacağını anlatıyorum. Yani “bu işi şöyle yap, yahut böyle yap, diyor, onları yonlendiriyorum. Benim işim öyle, çünkü ben yönetmenim. Usta ise, yani bu işi yapan işçi. O taş, yahut tuğla diziyor, bunları duvar haline getiriyor. İşte bu duvarlardan bina, yani evler kuruyor. Başka bir sözle evler meydana geliyor”.
Emir bu söylenenleri anladı mı, bilmem ama, sormaya soruşturmaya devam ediyordu:
- Bizim oturduğumuz ev de öyle mi kurulmuş?
Babası sözü noktalamak niyetiyle:
- Evet, çok iyi anlamışsın, oğlum, ama büyünce bu konuştuklarımızı daha iyi anlayacaksın, bilmediğin çok şeyler var yani. Okul işte onun için. Bilmediklerini ya okulda yahut da evde öğreneceksin.
Emir iki yanına bakına bakına yürümeye devam ederken bir sıra yerde bir banknot gördü. Eğilip aldı ve babasına göstererek sordu:
- Baba, bu para mı?
Babası banknotu oğlunun elinden alıp soruyu cevapladı:
- Evet, oğlum, bu elindeki paraya banknot deniyor. Senin anlayacağın bu kağıt para evleri kuran ustalara, işçilere veriliyor. Onu herhangi bir işçi cebine koyarken düşürmüş olmalı. Sahibini bulup vermek çok zor. Onun için şimdi karşımıza çıkan bir fakire veririz.
Emir soru üstüne soru yağdırıyordu. Babası sözünü sürdürdü:
- Sen de okulu bitirip kendine meslek seçince, herşeyi kendin izah edecek, anlayacaksın.
Derken tekrar eve gelmişler, geziyi tamamlamışlardı.
Емирхан
Истинското му име е Емирхан. Но всички го наричаха Емир. Будно момче беше. Като малък беше много приказлив. Може би по това се разичаваше от другите. Живееха в голям град. Емир се хващаше за ръката на баща си и непрекъснато се оглеждаше като се разхождаха. Крачеше, потънал в мисли. Задаваше въпроси:
- Как се строят тези къщи? Тате, кой ги строи?
Щом баша му отговореше на някой от въпросите му, Емир навеждаше глава и мислеше ли, мислеше.
- Не може ли хората да си ги строят сами?
Баща му се стараеше да обясни така, че детето да го разбере.
- За всяка работа си има майстор, сине! Има хора за всичко! Такива, които разбират нещата и могат да свършат работата. Например, аз заповядвам на майсторите. Обяснявам им как точно да свършат дадена работа. „Това ще го свършите така или онака“, им обяснявам. Моята работа е такава, защото съм ръководител. А майсторът или работникът е този, който изпълнява. Който реди тухли, камъни и издига стени. Ето, от тази стена след време ще се издигне сграда, голяма къща например. Така се появяват къщите.
Не знам дали Емир разбра нещо от казаното, но продължи да пита и разпитва:
- И нашата къща ли е построена така?
Баща му реши да приключи с въпроса:
- Да, сине. Като пораснеш, още по-добре ще разбереш. Много неща не знаеш, ще ги научиш или в училище, или в къщи. Училището е затова.
Емир продължаваше, оглеждайки се непрекъснато. Видя банкнота на земята. Наведе се, взе я и показвайки я на баща си, попита:
- Татко, това пари ли са?
Баща му взе банкнотата и отговори:
- Да, сине, това, което намери се нарича банкнота. Сигурно някой я е изпуснал, докато я е прибирал в джоба си. Трудно ще бъде да открием кой е той. Затова ще я дадем на някой бедняк, ако срещнем такъв.
Емир продължи да задава въпроси и баща му обясняваше:
- Като завършиш училище и си избереш професия, всичко сам ще си обясниш, сине.
Така неусетно бяха пристигнали в къщи.
Emirhan
His real name is Emirhan. But everyone knew him as Emir and called out to him as Emir. He was a bright boy. Although he was little he was very talkative. Because of this he was different from some of his friends.
They lived in a fairly big town. Holding his father’s hand, he walked along looking to both sides of him. He was both walking and thinking. And every now and then he let out what was going through his mind. For example: “How are these houses made? Who makes them?” When his father explained and told him, he would bow his head and sink into thought.
- Can’t the people who live there build their houses themselves?
His father tried to explain, to tell about the matter in a way the child could understand.
- Every job has its master, my son, that is, there is someone who understands this work, who can do it, in a word, its expert. For example, I give orders to the master builders. I tell them how this job is to be done. That is, I say “do this job this way, or do it that way”, I direct them. My work is like that, because I am the manager. As for the master, that is, the workman who does this job. He lays stones, or bricks, and makes them into a wall. And from these walls he builds a building, that is, houses. In other words, houses come into being”.
Whether Emir understood what was said, I don’t know, but he went on asking and enquiring:
- Was the house we live in built like that too?
His father, meaning to bring the talk to a close:
- Yes, you have understood very well, my son, but when you grow up you will understand the things we’ve talked about better; that is, there are many things you don’t know. That’s just what school is for. What you don’t know you will learn either at school or else at home.
As Emir went on walking and looking to both sides of him, at one moment he saw a banknote on the ground. He bent down and picked it up and, showing it to his father, asked:
- Dad, is this money?
His father took the banknote from his son’s hand and answered the question:
- Yes, my son, this money in your hand is called a banknote. To put it so you’ll understand, this paper money is given to the masters, the workmen, who build the houses. Some workman must have dropped it as he was putting it in his pocket. It is very hard to find its owner and give it to him. So now we’ll give it to a poor person who comes our way.
Emir was showering question upon question. His father went on:
- When you too finish school and choose a profession for yourself, you will explain and understand everything yourself.
With that they had come home again and completed their walk.