Baba Kokusu
Adı Çiçek’ti. Belki de adı sevdirmişti çiçekleri kendisine. Artı, Çiçek adlı çocukları da. Yolda bir çocuğa rastlasa, hemen elinden tutuyor ve „Adın ne?“ diye soruyordu. Çiğdem, Yonca, Dalya, Açelya, Manolya, Gül... dediler mi, içinde bir kıpırtıdır başlıyordu. Eğer bahçedeyseler, derhal oyuna girişiyorlardı. Oyunları da „bahçecik“, „çiçek aleleri“ idi. Bazen yarışma bile örgütlüyordu. Kazanana canlı çiçekler sunuyordu. Oyundan eve dönünce oyunlarını, çiçek adlı yeni arkadaşlarını annesine bir bir anlatıyordu.
Evet, evet. Yanlış duymadınız. Annesine anlatıyordu.. Çünkü babasını daha seyrek görüyordu. Zira aylar önce onlar ayrılmışlardı. Gerçi, babası kızını özlüyor, onu görmeye geliyordu. Çiçek’i kucağına alıp çiçek gibi kokluyor, kokluyor, sonra da: „Benim güzel çiçeğim!“ deyip öpüyor, öpüyordu. Çiçek, anne ve babasını bir arada görmekle mutlu oluyordu. „Baba, bu akşam ben de sizinle beraber, aranızda yatmak istiyorum!“ diyordu. Böylesi bir soruyla babasının ne kadar kalacağını anlamak istiyordu. Oysa babası acıyla, hüzünle içini çekerek: „Şimdi olmaz, Çiçek’im, bir başka gün!“ diyerek getirdiği yeni oyuncakla kızıyla oyuna dalıyordu. Bir süre oynadıktan sonra baba kapıya doğru bakmaya başlıyordu. Çiçek, babasını daha fazla oyalamaya çalışıyor, hafta arası aldığı oyuncakları gösteriyordu. Sonra yeni elbiselerini giyip „defile“ yapıyor, ara sıra da bir ayağı üstünde şöyle fır fır dönüyordu. Babası kızını başından ayağınadek süzüyor, süzüyor, sonra da gülümseyerek: „Bravo, kızıma, çok güzel olmuş!“ diyor ve onu kucağına alıp okşuyor, alnına da öpücükler konduruyordu. Çiçek’in aklında olan ise ne yapıp edip babasını daha fazla alıkoymaktı.
Nihayet, babasını daha çok tutamayacağını anladı. Anladı anlamasına ama, bu kez yine ne zaman geleceğini bilmek istedi:
— Baba, dedi, anneme bahçe çiçeği ne zaman getireceksin?
Kendisi Çiçek olduğu için öteki çiçeklerin hepsi bir başka çiçekti: bahçe çiçeği, kır çiçeği, saksı çiçeği v.b.
Babası biraz düşündü, sonra gözünün kuyruğu ile kızını süzdü ve cevap verdi:
— Çok yakında, Çiçek’im, annene bahçe çiçeği, sana da oyuncak getireceğim.
Ve Çiçek’in yanaklarında birer buse bırakarak çıkıp gitti.
Çiçek, buse yerlerini küçümencik elleriyle uzun zaman okşadı ve sonra da ellerini kokladı, kokladı. Sanki babası baba kokusunu buselerinde bırakmıştı.
Мирис на татко
Казваше се Чичек. Може би името ѝ я беше накарало да обикне цветята. А също и децата с имена на цветя. Срещнеше ли по пътя някое дете, веднага го хващаше за ръка и питаше: „Как се казваш?“ Кажеха ли Чидем, Йонджа, Даля, Ачеля, Маноля, Гюл..., нещо в нея трепваше. Ако бяха в градината, веднага се залавяха да играят. А игрите им бяха „градинка“, „цветни семейства“. Понякога дори устройваше състезание. На победителя поднасяше живи цветя. Щом се върнеше от игра вкъщи, разказваше на майка си едно по едно за игрите си, за новите си приятели с имена на цветя.
Да, да. Не сте чули погрешно. Разказваше на майка си... Защото баща си виждаше по-рядко. Понеже преди месеци те се бяха разделили. Наистина, на баща ѝ му беше мъчно за дъщеря му и идваше да я види. Вземаше Чичек в скута си и я миришеше, миришеше като цвете, а после казваше: „Моето хубаво цвете!“ и я целуваше, целуваше. Чичек беше щастлива, когато виждаше майка си и баща си заедно. „Татко, тази вечер и аз искам да спя заедно с вас, между вас!“ — казваше. С такъв въпрос искаше да разбере колко ще остане баща ѝ. А баща ѝ въздишаше с болка, с тъга, казваше: „Сега не може, моя Чичек, някой друг ден!“ и се увличаше в игра с дъщеря си с новата играчка, която беше донесъл. След като поиграеха известно време, бащата започваше да поглежда към вратата. Чичек се мъчеше да задържи баща си още малко, показваше му играчките, които беше получила през седмицата. После обличаше новите си рокли и правеше „дефиле“, а от време на време се завърташе ей така, като пумпал, на един крак. Баща ѝ оглеждаше, оглеждаше дъщеря си от глава до пети, после с усмивка казваше: „Браво на моето момиче, много е хубаво!“, вземаше я в скута си, галеше я и я целуваше по челото. А онова, което Чичек имаше наум, беше на всяка цена да задържи баща си още.
Най-сетне разбра, че не може да задържи баща си повече. Разбра, разбра, но този път пак поиска да знае кога ще дойде:
— Татко — каза, — кога ще донесеш на мама градинско цвете?
Понеже самата тя беше Чичек — Цвете, всички останали цветя бяха някакво друго цвете: градинско цвете, полско цвете, саксийно цвете и т.н.
Баща ѝ помисли малко, после изгледа дъщеря си с крайчеца на окото и отговори:
— Много скоро, моя Чичек, на майка ти ще донеса градинско цвете, а на теб — играчка.
И като остави по една целувка на бузите на Чичек, излезе и си отиде.
Чичек дълго галеше местата на целувките с мъничките си ръчички, а после миришеше, миришеше ръцете си. Сякаш баща ѝ беше оставил в целувките си мириса на татко.
The Scent of a Father
Her name was Çiçek. Perhaps it was her name that had made her love flowers. And, in addition, children with flower names. If she met a child on the road, she would at once take her by the hand and ask, “What is your name?” When they said Çiğdem, Yonca, Dalya, Açelya, Manolya, Gül... something would begin to stir inside her. If they were in the garden, they would set about playing at once. And their games were “little garden” and “flower families”. Sometimes she even organised a competition. She presented the winner with living flowers. When she came home from playing, she would tell her mother one by one about their games, about her new friends with flower names.
Yes, yes. You did not hear wrongly. She told her mother.. Because she saw her father more rarely. For months before, they had separated. True, her father missed his daughter and came to see her. He would take Çiçek on his lap and smell her and smell her like a flower, and then say “My beautiful flower!” and kiss her and kiss her. Çiçek was happy to see her mother and father together. “Father, tonight I want to sleep together with you, between the two of you!” she would say. With such a question she wanted to find out how long her father would stay. But her father, sighing with pain and sadness, would say: “Not now, my Çiçek, another day!” and plunge into play with his daughter and the new toy he had brought. After playing for a while the father would begin to look towards the door. Çiçek would try to keep her father busy longer, showing him the toys she had got during the week. Then she would put on her new dresses and do a “fashion parade”, and now and then spin round and round on one foot. Her father would look his daughter over from head to foot, and look again, and then say, smiling: “Bravo, my girl, it looks very beautiful!” and take her on his lap and caress her, and plant kisses on her forehead. But what Çiçek had in mind was to do whatever she could to keep her father there longer.
At last she understood that she could not hold her father any longer. She understood, yes, but this time again she wanted to know when he would come:
— Father, she said, when will you bring mother a garden flower?
Because she herself was Çiçek, a flower, all the other flowers were some other kind of flower: garden flower, wild flower, pot flower and so on.
Her father thought a little, then looked his daughter over out of the corner of his eye and answered:
— Very soon, my Çiçek, I shall bring your mother a garden flower, and you a toy.
And leaving a kiss on each of Çiçek's cheeks, he went out and away.
Çiçek stroked the places of the kisses with her tiny hands for a long time, and then she smelled her hands, and smelled them. It was as if her father had left the scent of a father in his kisses.