← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Baba Kokusu

2 dk okuma

Adı Çiçek’ti. Belki de adı sevdirmişti çiçekleri kendisine. Artı, Çiçek adlı çocukları da. Yolda bir çocuğa rastlasa, hemen elinden tutuyor ve „Adın ne?“ diye soruyordu. Çiğdem, Yonca, Dalya, Açelya, Manolya, Gül... dediler mi, içinde bir kıpırtıdır başlıyordu. Eğer bahçedeyseler, derhal oyuna girişiyorlardı. Oyunları da „bahçecik“, „çiçek aleleri“ idi. Bazen yarışma bile örgütlüyordu. Kazanana canlı çiçekler sunuyordu. Oyundan eve dönünce oyunlarını, çiçek adlı yeni arkadaşlarını annesine bir bir anlatıyordu.

Evet, evet. Yanlış duymadınız. Annesine anlatıyordu.. Çünkü babasını daha seyrek görüyordu. Zira aylar önce onlar ayrılmışlardı. Gerçi, babası kızını özlüyor, onu görmeye geliyordu. Çiçek’i kucağına alıp çiçek gibi kokluyor, kokluyor, sonra da: „Benim güzel çiçeğim!“ deyip öpüyor, öpüyordu. Çiçek, anne ve babasını bir arada görmekle mutlu oluyordu. „Baba, bu akşam ben de sizinle beraber, aranızda yatmak istiyorum!“ diyordu. Böylesi bir soruyla babasının ne kadar kalacağını anlamak istiyordu. Oysa babası acıyla, hüzünle içini çekerek: „Şimdi olmaz, Çiçek’im, bir başka gün!“ diyerek getirdiği yeni oyuncakla kızıyla oyuna dalıyordu. Bir süre oynadıktan sonra baba kapıya doğru bakmaya başlıyordu. Çiçek, babasını daha fazla oyalamaya çalışıyor, hafta arası aldığı oyuncakları gösteriyordu. Sonra yeni elbiselerini giyip „defile“ yapıyor, ara sıra da bir ayağı üstünde şöyle fır fır dönüyordu. Babası kızını başından ayağınadek süzüyor, süzüyor, sonra da gülümseyerek: „Bravo, kızıma, çok güzel olmuş!“ diyor ve onu kucağına alıp okşuyor, alnına da öpücükler konduruyordu. Çiçek’in aklında olan ise ne yapıp edip babasını daha fazla alıkoymaktı.

Nihayet, babasını daha çok tutamayacağını anladı. Anladı anlamasına ama, bu kez yine ne zaman geleceğini bilmek istedi:

— Baba, dedi, anneme bahçe çiçeği ne zaman getireceksin?

Kendisi Çiçek olduğu için öteki çiçeklerin hepsi bir başka çiçekti: bahçe çiçeği, kır çiçeği, saksı çiçeği v.b.

Babası biraz düşündü, sonra gözünün kuyruğu ile kızını süzdü ve cevap verdi:

— Çok yakında, Çiçek’im, annene bahçe çiçeği, sana da oyuncak getireceğim.

Ve Çiçek’in yanaklarında birer buse bırakarak çıkıp gitti.

Çiçek, buse yerlerini küçümencik elleriyle uzun zaman okşadı ve sonra da ellerini kokladı, kokladı. Sanki babası baba kokusunu buselerinde bırakmıştı.