Ver Elini, Yaz!
Babaannem yakın bir arkadaşıyla her yaz Marmara sahilindeki Kumburgaz sayfiyesine tatile gidiyordu. Annem babam benim de babaannem ve dedemle birlikte denize gitmeme izin verdiler. Çok, ama çok mutluydum. Çünkü kuzenimi, Ada’yı da görecektim, hayır onunla birlikte olacaktım. Tatili birlikte geçirecektik. Kumda alabildiğine dolaşacaktık, ayak izlerimizi kah Türkçe, kah İngilizce sayаcaktık. Ben arada Bulgarca da sayacak, Ada’ya Bulgarca öğretecektim. Çünkü arada bir:
- Ben bir şey anlamıyorum senin konuşmandan, diyordu.
- Ben sana da öğreteceğim Bulgarca’yı, dedim ya!
Derin düşündü: Acaba ne sorsaydı. Aha, aklına geldi:
- Kak se kazvaş? Yani, adın nedir? Dedim.
- Ama ben söyleyemem bunu!
- Nasıl söyleyemeyecekmişsin?
- Teker teker, hece hece söyle şimdi.
- Tamam!
Ada gözlerini şöyle bir kırptı. Sonra hece hece söyledi.
- Kak se kaz-vaş? Oldu mu?
Derin sevindi. Gülümsedi ve:
- Aaa, ne güzel söyledin! Bu günlük yetsin bu kadar. Bulgarca, Türkçe gibi kolayca öğrenilmez bir lisan. Söylenişi zordur…
2016 yılının yazını Kumbağa’da geçirdi iki kuzen. Ada’ların yazlığında. Derin düşünceye daldı:
“ Gelecek yaz ben Ada’yı nereye götürebilirim acaba? Bizim deniz sahilinde yazlığımız yok ki! Ama her yıl Varna’ya denize gidiyoruz. Tamam, yine oraya gideriz, hep beraber oluruz. Bungalovlar ne güzel! Hele de akşamları hava serinledi mi. O çam ağaçlarının kokusunu teneffüs ederek serinlemek ne de hoş?…
- Ver elini Yaz! Çok yavaş mı adımlıyorsun, yoksa bizler mi acele ediyoruz?....
Подай ръка, лято
Всяко лято, баба, заедно със своите приятелки, отиваше на почивка в Кумбургаз, (Истанбул). Мама и татко ми разрешиха да ида и аз на море с баба и дядо. Бях много щастлив. Защото щях да видя братовчедка си. Не, щяхме да сме заедно! Щяхме да прекараме заедно почивката. Щяхме да обикаляме на воля брега, на воля да броим стъпките си ту на турски, ту на английски, а аз и на български. И Ада щях да науча да брои на български. Защото понякога ни прекъсваше, казвайки:
- Аз нищо не разбирам!
- Нали ти казах, че ще те науча на български.
Дерин се замисли. Какво ли искаше да я пита? Аха, сети се!
- Как се казваш? Как ти е името? – казах.
- Ама аз немога да го изрека!
- Как така не можеш?
- Сега го кажи на срички, бавно.
………..
- Така!
Ада намигна и изрече на срички:
- Как-се-каз-ваш? Стана ли?
- А-а, колко хубаво го каза! За днес стига толкова. Българският език е труден, твърд е, не е като турския, затова не е лесен за изучаване.
Лятото на 2016 двамата братовчеди прекараха в Кумбаа, във вилата на Ада. Дерин се замисли и си рече: „другото лято къде ли можем да отидем с Ада? Ние нямаме вила на морето. Ходим лятото на Варна. Можем да бъдем заедно там. На бунгалата, приятно е. Особено привечер, когато се захлади. Приятно е по хладина да се диша боров въздух...
Подай ръка, лято! Много бавно ли крачиш или ние бързаме?....
Here We Come, Summer!
Every summer my grandmother went on holiday with a close friend of hers to the resort of Kumburgaz on the Marmara shore. My mother and father allowed me to go to the sea too, together with my grandmother and grandfather. I was very, very happy. Because I would see my cousin Ada too, no, I would be together with her. We would spend the holiday together. We would wander on the sand as much as we liked, we would count our footprints now in Turkish, now in English. Now and then I would count in Bulgarian too, and I would teach Ada Bulgarian. Because every now and then:
- I don’t understand a thing of what you’re saying, she would say.
- But I told you, I’ll teach you Bulgarian too!
Derin thought: what should he ask. Aha, it came to him:
- Kak se kazvaş? That is, what is your name? I said.
- But I can’t say that!
- What do you mean, you can’t say it?
- Say it one by one now, syllable by syllable.
- All right!
Ada blinked her eyes. Then she said it syllable by syllable.
- Kak se kaz-vaş? Was that right?
Derin was glad. He smiled and:
- Aaa, how nicely you said it! That’s enough for today. Bulgarian is not a language that is learned easily, like Turkish. It is hard to pronounce…
The two cousins spent the summer of 2016 at Kumbağa. At Ada’s family’s summer house. Derin sank into thought:
“ Where could I take Ada next summer, I wonder? We don’t have a summer house by the seaside! But every year we go to the sea at Varna. All right, we’ll go there again, we’ll all be together. How nice the bungalows are! Especially in the evenings, once the air has cooled. How pleasant it is to cool off breathing in the scent of those pine trees?…
- Here we come, Summer! Are you stepping along very slowly, or is it we who are in a hurry?....