← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Ver Elini, Yaz!

1 dk okuma

Babaannem yakın bir arkadaşıyla her yaz Marmara sahilindeki Kumburgaz sayfiyesine tatile gidiyordu. Annem babam benim de babaannem ve dedemle birlikte denize gitmeme izin verdiler. Çok, ama çok mutluydum. Çünkü kuzenimi, Ada’yı da görecektim, hayır onunla birlikte olacaktım. Tatili birlikte geçirecektik. Kumda alabildiğine dolaşacaktık, ayak izlerimizi kah Türkçe, kah İngilizce sayаcaktık. Ben arada Bulgarca da sayacak, Ada’ya Bulgarca öğretecektim. Çünkü arada bir:

- Ben bir şey anlamıyorum senin konuşmandan, diyordu.

- Ben sana da öğreteceğim Bulgarca’yı, dedim ya!

Derin düşündü: Acaba ne sorsaydı. Aha, aklına geldi:

- Kak se kazvaş? Yani, adın nedir? Dedim.

- Ama ben söyleyemem bunu!

- Nasıl söyleyemeyecekmişsin?

- Teker teker, hece hece söyle şimdi.


- Tamam!

Ada gözlerini şöyle bir kırptı. Sonra hece hece söyledi.

- Kak se kaz-vaş? Oldu mu?

Derin sevindi. Gülümsedi ve:

- Aaa, ne güzel söyledin! Bu günlük yetsin bu kadar. Bulgarca, Türkçe gibi kolayca öğrenilmez bir lisan. Söylenişi zordur…

2016 yılının yazını Kumbağa’da geçirdi iki kuzen. Ada’ların yazlığında. Derin düşünceye daldı:

“ Gelecek yaz ben Ada’yı nereye götürebilirim acaba? Bizim deniz sahilinde yazlığımız yok ki! Ama her yıl Varna’ya denize gidiyoruz. Tamam, yine oraya gideriz, hep beraber oluruz. Bungalovlar ne güzel! Hele de akşamları hava serinledi mi. O çam ağaçlarının kokusunu teneffüs ederek serinlemek ne de hoş?…

- Ver elini Yaz! Çok yavaş mı adımlıyorsun, yoksa bizler mi acele ediyoruz?....