← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Gezi

2 dk okuma

Vili geziyi çok seviyordu. Boş vakit buldu mu hemen kendini ormana atıyordu. Yalnız dolaşmak istemiyordu. Tabii, kendi kendine konuşamazdı. Biliyorsunuz kendi kendine konuşan kişiye ne derler. Onun için kendine ille de bir arkadaş buluyordu.

Bugün günlerden cumartesiydi.

-Evet, Narin okulda değil. Beni kırmaz, birlikte çıkarız! Diye düşündü Vili.

Öyle de yaptılar. Mevsimlerden güz olsa da, ahali kendini dışarı atmış. Güz, tabiata bakarsan, güz, ama güneş alabildiğine kızdırıyor. Gençler yolda ceketsiz, çocuklarsa kısa kolla, tişortla. Yollar, bahçeler ise yaprak, yaprak. Alaca bulaca. Bildiğin rengarenk bir halı. Başını kaldır, bir de ağaçlara bak! Çırıl çıplak! O yemyeşil çuhalarını atmış, sanki güneş banyosuna durmuşlar. İki arkadaş kendilerini tabiata, güz manzarasına öylesine kaptırmıştı ki!...

Narin bu geziden çok hoşlandı.

- Vili, dedi. – Yarın da yine hep beraber çıkalım. Bu kez ormanın üst tarafına gideriz. Kentin manzarasını bir de yüksekten seyrederiz.

Derken orman içine daldılar. Yamaçtaki meşe ormanı ne de güzel, ne de şirindi. Ağaçlar insanın yorgunluğunu gideriyormuş, diyorlar ya. İki arkadaş sırtlarını hemen birer ağaca dayadılar. Böylece, susarak iki-üç dakika kaldılar. Herhalde hoşlanmış olacaklar ki, Vili derin bir nefes alarak konuştu:

- Söylenenler gerçekmiş galiba. Yorgunluğum kalmadı sanki.

- Ben de aynısını söyleyecektim, diyerek Narin de arkadaşını destekledi. Ve ekledi:

- Şimdi derslerimizi bir defa daha okur ve Pazartesine okula hazırız demek.

Vili düşündü düşündü ve düşündüğünü açıkladı:

- Ya vazifeleri ne zaman çözeceğiz? Dedi.

- Vay, benim aklımdan kaçmış o vazifeler. Tabii, onları yarına da bırakabiliriz, dedi Narin.

Vili hala geziyle yaşıyordu:

- Ben, bu geziyi yarın da yineleyelim diyorum, diyerek düşündüğünü açıkladı:

- Tabii, aynı bugünkü gibi yaparız, diye destekledi Narin de.

Her iki arkadaş iki günün programını çizmekle de kalmadı. Gezilerini biraz daha sürdürdükten sonra evlerine doğru revan oldular. Hem düşünüyor, hem yürüyorlardı. Narin aklından geçeni arkadaşına söyledi:

- Vili, bak ben ne düşündüm: Bu geziyi her ikimiz de kaleme alıp, sınıf arkadaşlarımıza okusak, ne dersin? Belki onlar da özenir, heveslenir. Böylece gelecek hafta bütün sınıf hep beraber oluruz.

Vili heyecanlandı ve ancak:

- Harika, harika! Diyebildi.