← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Bahar Geliyor

1 dk okuma

Dışarıda hava sıcacık, sıcacıktı. Cem bahçeye çıkıp etrafına şöyle bir bakındı. Güneş gözlerine dokunmuş olacak ki, papatya misali kirpiklerini bir iki kez kırptı. Kar yumuşamış, erimeye yüz tutmuştu. Kardan adam küçülmeye başlamıştı. Patikada bir öte bir beri dolaşırken masmavi gözlerini bir noktaya dikti. Hayretle baktı ve bir süre öylece bakakaldı. Neden sonra zil gibi sesi ortalığı çınlattı:

- Babaanne, bak, bak kar altından ne çıkmış!

Babaannesi acele koşup geldi Cem’in olduğu yere. Merak etmişti. Cem’in yanına gelince, ne görse beğenirsiniz: Bir akçabardak sivri başı ile karı delip dünya yüzüne çıkmıştı. Cem’e gülümseyerek bakıyordu. Babaannesi de gülümsedi ve Cem’i okşayarak konuştu:

- Evladım, bu çiçek baharı müjdeliyor. Yani artık nerdeyse güneşli günler, yani bahar geliyor demek, oğlum!

Cem babaannesinin bu sözlerine gücenir gibi oldu. Dik dik baktı bir babaannesine, bir de kar altından başını gösteren çiçeğe. Babaannesi içeri girince Cem başını kaldırmadan, etrafına bakınmadan alacalı eldivenini usulcacık çıkardı. Çıkardı ve güneşe gülümseyen akçabardağı tezelden çekeleyip kopardı. Bir de sevinçle içeri koştu:

- Babaanne, babaanne, kış bitmeyecek. Duydun mu, kış bitmeyecek. Ben o mıymışık çiçeği koparıp attım.

Babaannesi nedense gülümsedi. Gülümsedi ama Cem’i uyarırcasına konuştu:

- Çiçekler koparılmaz, oğlum. Çiçeği koparsan da, koparmasan da, o sana bir kez “Bahar geliyor!” dedi mi, dönüş yok. Gelecek demek.

Evet, bahar geliyor!