Sessiz Mesajlar
Pelin, akşamları annebabasının ellerine tutunup geziye çıkmayı pek seviyordu, hatta böylesi bir an için can atıyordu. Böyle gezilerden hoşlanıyordu, zevk alıyordu. Neden mi? Çünkü “Fııııır”, diye uçacak aralarında, hem de ne sormak isterse sorabilecek kendilerine. Ona şimdi hiç kimse “İşim var, başka vakit sorarsın” demiyor, hemen cevap vermeye girişiyorlardı. Bahtına bu akşam hava da pek hoştu. Hakiki bir yaz gecesi: Bulutsuz, masmavi bir sema. Üzerlerine kanat germiş gök kubbesi. Hem de nasıl bir gök kubbesi!… Yıldız, yıldız… ama çok, çok yıldız. Sanki bir yıldız bahçesi. Kimisi yerinden kopup, sanki yere düşüyordu. Yerde ise hiçbir yıldız yoktu ki!... Pelin birden haykırdı:
- Ben yıldızları çok, ama çook seviyorum!
Pelin bazen büyük annesi, büyükbabasıyla da geziye çıkıyordu çıkmasına. Ama o zaman daha fazla o konuşuyordu. Çünkü onu sanki imtihan ediyorlardı:
- Bugün ne öğrendin okulda?
Pelin önce aklınca konuşuyordu: “Büyükannemle büyükbabam bana hep soru soruyorlar. Bense onların konuşmasını, onlardan bir şeyler öğrenmek istiyorum.”
Soruları kısaca cevapladı:
- Okulda her gün bir şeyler öğreniyorum. Çünkü öğretmenlerin hepsi başka başka dersler veriyor. Bana hepsi de ilginç geliyor ve onun için her birini merakla dinliyor ve öğretmenleri de, derslerini de seviyorum.
Pelin “seviyorum” sözcüğünü zor söyledi. Çünkü aklı gökyüzündeki yıldızlara takıldı:
- Büyükbaba, babaanne, baksanıza, yıldızlar sanki denize düşüyor, deniz de yıldızlardan dokunmuş bir halıya dönüşüyor.
Bahtına hava da öyle bir sakindi ki, neredeyse karıncalar dahi denize su içmeye geleceklerdi.
Pelin bir gökyüzündeki yıldızlara, bir de denize dökülen yıldızlara bakarken dedesinin elini birden saldı ve karşısına dikildi:
- Büyükbaba, dedi, senin de baban vardı, değil mi, Osman baban, hani bana “O şimdi gökyüzünde!” diyordun.
- Evet, benim akıllı, zeki kızım, o şimdi gökyüzünde.
- Büyükbaba, o da şimdi bir yıldız, değil mi?
Büyükbabası torununun bulduruşuna hayran oldu, şaşırdı doğrusu. Çocuğun başını okşayarak heyecanla cevap verdi:
- Evet, benim akıllı kızım, o şimdi bir yıldız, bizlere yukarıdan, gökyüzünden bakıyor ve uzaklardan, çok uzaklardan sessiz sevgi mesajları yolluyor.
Тихите послания
Пелин много обичаше да ходи на разходка привечер, хваната за ръцете на мама и тати. Душа даваше за тези мигове. Защо ли? Защото кажат ли „фърррр“, тя ще лети между двамата. Тогава може да ги пита за каквото се сети! Иначе не й обръщаха внимание. „Сега имам работа, друг път ме питай!“, отговаряха те набързо. За щастие, тази вечер времето беше много приятно. Истинска лятна нощ, без облаци, синьо небе, разперило криле над света. И звезди, проблясват звезди, звезди. Сякаш е звездна градина. Някои се откъсват и падат, но по земята не се виждат паднали звезди… Пелин изведнъж извика:
- Аз много обичам звездите, извънредно много!
Тя обичаше да се разхожда и с баба и дядо. Ама тогава тя непрекъснато говореше, разпитваха я за училището.
- Днес какво научи? – питаха.
„Баба и дядо все ми задават въпроси, мислеше си момичето. – Искам аз да ги разпитвам, да науча нещо от тях.“ И каза на глас:
- В училище всеки ден научавам нещо. Учителите преподават различни предмети. Аз слушам, защото всичко ми е интересно и обичам, както учителите, така и уроците. – В този миг, като казваше „обичам“, тя си спомни за звездите на небето. – Бабо, дядо, вижте, звездите сякаш падат в морето и то ще заприлича на звезден килим!
Но времето беше толкова тихо, че и мравките бяха дошли да се изкъпят. Пелин наблюдаваше звездите. И тези на небето, и тези, които се стрелкаха надолу, пусна ръката на дядо си и застана срещу него.
- Дядо, рече момичето, нали и ти си имал баща, прадядо Осман, дето сега е на небето?
- Да, умното ми момиче, моят татко е на небето.
- Значи и той е звезда, нали?
Дядо й видимо се развълнува, погали внучката си по главицата и тихо добави:
- Да, умничето ми, той сега е звезда, гледа ни отгоре, от небето и ни праща тихи думи за обич.
Silent Messages
Pelin dearly loved going out for a walk in the evenings holding her mother’s and father’s hands; she even longed for such a moment. She liked walks like these, she took pleasure in them. Why? Because she would fly between them with a “Whiiiir”, and besides, she could ask them whatever she wanted to ask. Now nobody said to her, “I’m busy, ask another time”; they set about answering at once. Luckily for her, the weather was very pleasant this evening too. A real summer night: a cloudless, deep blue sky. The dome of the heavens had spread its wings over them. And what a dome of heaven!… Stars, stars… so many, many stars. Like a garden of stars. Some broke away from their place and seemed to fall to the ground. But on the ground there were no stars at all!... Pelin suddenly cried out:
- I love the stars very, veeery much!
Pelin sometimes went out for walks with her grandmother and grandfather too, indeed she did. But then it was she who talked more. Because it was as if they were examining her:
- What did you learn at school today?
First Pelin spoke in her own mind: “My grandmother and grandfather are always asking me questions. But I want them to talk, I want to learn something from them.”
She answered the questions briefly:
- I learn something at school every day. Because the teachers all give different lessons. They all seem interesting to me, and that is why I listen to each one with curiosity, and I love the teachers and their lessons too.
Pelin had trouble saying the word “love”. Because her mind had caught on the stars in the sky:
- Grandfather, Grandmother, look, it’s as if the stars are falling into the sea, and the sea is turning into a carpet woven of stars.
Luckily for her, the weather was so calm that even the ants might almost have come down to the sea to drink water.
As Pelin looked now at the stars in the sky and now at the stars pouring into the sea, she suddenly let go of her grandfather’s hand and planted herself in front of him:
- Grandfather, she said, you had a father too, didn’t you, your father Osman – you used to tell me, “He is in the sky now!”
- Yes, my clever, bright girl, he is in the sky now.
- Grandfather, he is a star now too, isn’t he?
Her grandfather marvelled at what his granddaughter had hit upon; he was truly amazed. Stroking the child’s head, he answered with emotion:
- Yes, my clever girl, he is a star now; he looks at us from above, from the sky, and from far, very far away, he sends us silent messages of love.