← Nur Taneleri

Okuma dili:

Gerçek Bir Masal

2 dk okuma

ayşenur minnacık, saman saçlı, pamiş bir kızdı. Annesi saçını öyle kesmiş ki, Ayşenur sarı başlı bir topuzlu iğneye benzemişti. Ama böylesi saç da pek yakışmıştı miniğe. Sokağa, çarşı pazara çıksalar hep çocuk anneleri sorucu olurlardı: “Kızınızın saçını hangi berber kesti?”, “Kızınızın berberi kimdir?” o da moda saçı ile kendini beğenmiş olacak ki, şöyle bir poz verir, eteğinin uçlarından tutar, bir öte, bir beri dönerdi. Tam o günlerde olacak, bize gelmişlerdi. Her zaman olduğu gibi ikimiz bir yana çekilip programımıza başladık. Önce matematik çalıştık, harfleri inceledik ve kısa bir dans faslından sonra sıra masala gelmişti. Bu kez masalı Ayşenur anlatacaktı:”Bir varmış, bir yokmuş. Evel zamandayken, kalbur samandayken… bir kız varmış. Neymiş onun adı?…” derken kısa bir geziye çıkalım dedik. Bir elime küçümencik bir sepet aldım, ötekine de Ayşenur’un sımsıcak yumrucağını. Hoplıya zıplıya ormanın yolunu tuttuk. Dereyi aşarken: “Hadi, masala devam et, bakalım!” dedim.

-Nereye gelmiştik?

-Az gitmişler, uz gitmişler…

-Tamam. Az gitmişler, uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, karşılarına bir sincap çıkmış…

-A, ağaç üstünde daldan dala sıçrayan nedir?

-Masaldaki sincap, kızım!

Sıncap da bizlere konuşur gibi sarıldığı o yüksek daldan “civ-civ” etti.

-Ne yapıyor öyle?

-Konuşuyor, Ayşenur dinliyor mu, diye soruyor kendi dili ile.

Ben de olduğum yerde “civ-civ” diye cevap verdim. İri kestane rengi ğözleriyle bizi süzdü ve uzun tüylü kuyruğunu sallıyarak karşındaki dala sıçradı.

Yeşil yapraklar, şıldır şıldır gazeller üstüne basarak ilerlerken, yeşillik arasından çilekler bize sanki kırmızı kırmızı bakıyor ve Ayşenur, gel bizi pembe “ellerinle kopar” diyorlardı.

Ayşenur dalında çilek ilk defa görüyordu, onu koparmasını bile beceremiyordu.

Daha ötelerde bir karga “ga-ga” diyerek uçtu başucumuzdan. Ayşenur:

-Ne dedi bu çirkin kuş? diye sordu.

-Ne mi dedi? Bu kız benim hoşuma gitmiyor. Çok çabuk öfkeleniyor, anne babasına dilini çıkarıyor, ayaklarını tupudatıyor, bazan da el kaldırıyor, dedi. “Söz, artık yapmıyacağım,” derse, geziye devam etsin, dedi.

Ayşenur bozuldu, renk değişti. Dili damağı kurudu.

-Bu çirkini hiç sevmedim. dedi.

Sepete mantar topladık, dalıyle birlikte çilek koyduk, elimizde de allı morlu çiçeklerle yolumuza devam ettik. Derken ansızın durakladık. Bir çalı altına gözleri açık bir tavşan sinmişti. Ayşenur avucumdaki nemli elini bir sıktım ve parmağımla tavşanı işaret ettim. Korktu herhalde. Elimi olanca kuvvetiyle sıktı, titredi:

-Bize mi bakıyor bu?

-Nedir “bu”? Bil bakalım?

-Bildim, bildim. Uzun kulaklı tavşancık.

Evet, uzun kulaklı tavşan bizim gelişimizi duymamıştı. Derin uykuya daldığı bezbelliydi. Şamatamızdan uyanmış olacak ki, ok gibi çalılar arasında kayboldu.

-Neden bizimle konuşmadı?

-Bana gözleriyle konuştu. “Ayşenur’a beni anlat, çocukları çok seven, onlara hiç zarar getirmeyen bir orman güzeli olduğumu söyle,” dedi.

-Tavşancık, çok akıllı, çok iyi, değil mi?

Artık iyice yorulmuştuk.

-Dönelim mi?

-Tabii, dönelim. Orman gezimizi beğendin mi?

-Ama bu bir masal gezisi değil miydi?

-Evet, bu gezimiz gerçek bir masaldı.