← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Korkuya Veda

1 dk okuma

Petek nedense çok ürkekti, her şeyden korkuyordu. Bir yola çıksa, dört bir yanına bakına bakına gidiyordu. Avlu boylarından katiyen geçmiyordu. Uzak duruyordu avlulardan. Hele de okula giderken pek telaşlıydı. Bakına bakına bir hal oluyordu. Yanıbaşında herhangi bir arkadaşı olursa, herhalde konuşarak yürürken aldırmıyor, bu halinden vazgeçmiş görünüyordu. Ama hiç de öyle değildi aslında.

Arada bir ormana da çıkıyordu herhangi bir okul arkadaşıyla. O zaman daha dikkatli olmaya özen gösteriyordu. Çünkü arkadaşlarını kendisi gibi tanıyordu. Bir kulp takıvereceklerdi sezerlerse ürkek halini. Cesaret toplayıp bir gün yalnız başına çıktı yakındaki koruya. Bizim bu yörede bir deyim vardır: “Ayı korkar, ben korkmam!” Bu sözleri tekrarlaya tekrarlaya yürüyordu. Hem yürüyor, hem kendi kendine bunları fısıldıyordu. Bir ara yolunu “Hop!.”, “Hop!” zıplayan uzun, dik kulaklı tavşancık kesmesin mi? Hani korkmayacaktı ya? Masal! Korku öyle çabuk gider mi? Göğsüne üç kere üfleyip üfürdü. Öyle duymuştu büyüklerden. Ve sonra tavşanın arkasından uzun uzun baktı kaldı. Ama çevik tavşancık çarçabuk kaybolmuştu ortalardan. Ötelere, berilere bir baktı, bir kırptı, tekrar baktı. Yokoğlu yoktu. Nedense Petek yüreklendi. Belki de tavşandan aldı cesareti. “Bu küçük yapısıyla ormanı yapayalnız dolaşıyorken korkmuyor da, ben neden korkayım?” dedi kendi kendine. Cesaretlendi işte. Cesaret tüm yapısına işlemiş, kuvvet vermişti kendisine. Nedense içi de daha rahattı. Nefes alması bile! Derslerini çalışması bile! İç rahatlığı yüzüne de vurmuştu. Ve kendi kendine söz verdi: Korkmaya veda, artık, son!