← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Kalbinin Sesi

1 dk okuma

Kalp konuşur mu? Kalbin sesi olur mu? diyeceksiniz, ama gelin bir de Öge’ye sorun.

Öge ince ruhlu bir kız. Arkadaşları tartışsalar, yatınca hep onları düşünüyordu. Bazen o çekişken her iki arkadaşına da çıkışmak geliyordu içinden. Annesi onu sorucu gözlerle süzüyordu, kızının yaşantısını anlamak istiyordu. Ama ipucu dahi alamıyordu. Evdekileri kendi sorunlarıyla meşgul etmek istemiyordu. Öge ipucu vermiyor ama içinde sanki başka bir kişi vardı.“Niye susuyorsun? Arkadaş böyle mi olur? diyordu.

Öge çok düşündü. “Bu ses hiç kimsenin sesi değil, bu ancak kalbimin sesidir!” Dedi ve kalbinin sesini dinlemeye niyet etti.

Bir gün Nuray Mert’e sataştı:

- Sen iyi bir arkadaş değilsin! Oğuz’a niye yardım etmedin? Kontrol vazifesini senden kopya edebilirdi? dedi.

Öge bu kez dayanamadı. Hemen hopladı:

- Nasıl kopya edecekmiş? Ayıp! Öğretmen anlamayacak mı sanki? dedi.

Oğuz evde çalışabilirdi. Anlamadığı ödevleri arkadaşına sorabilirdi.

Nuray Öge’ye gücenir gibi bir surat astı. Fakat Öge aldırmadı.

Bu tartışma sanki Öge’yi değiştirdi. Kalbinin sesi onu aldatmıyordu. Bilakis, dürüst olduğunu, haksızlığa tahammül edemediğini gösteriyordu.

- Ben kimseyi kayırmıyorum, ancak böyle olması gerektiğini düşünüyorum. Ben ancak kalbimin sesini dinliyorum. O beni hiçbir zaman aldatmaz, diyorum.

Sonra kendi kendine düşünüyordu: “Herkes benim gibi açık kalpli değil. Susuyorlar. Bu, neden ileri geliyor acaba? Kimseyi gücendirmek istemiyorlar. Hal böyle olunca, kime yardım ediyorlar? Çalışmayanların ekmeğine yağ sürmüş oluyorlar.”

Bir ara toparlandı: “Evet, ben haklıyım. Benim fikrimi kimse bozamaz. Ancak kalbimin sesini dinlemeliyim!” deyip haklı olduğuna bir kez daha inanmış oldu.