← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Teselli

1 dk okuma

Kır gezisini, orman gezisini çok seviyordu. Orman da zaten şuracıkta, evlerinin ben yüz elli adım diyeyim, sen yüz adım de. O kadar yakındı. Mevsimlerden de zaten sonbahardı. Tabiatın ormanları rengarenk boyalarla kuşattığı mevsim. Yeşil mi, sarı mı, kırmızı mı istemezsin, hatta tüm renkleri bir arada görmek mümkündü ormanda. Kırağı düşmemişti henüz. Ama yemyeşil otlar boyunlarını kısmış, Güneş’e sanki öfkeli öfkeli bakıyorlardı. Derin de babaannesini rahat koymuyor, vira sıkıştırıyordu:

- Hadi, babaanne, bana söz vermiştin. “Söz, Söz!” Demiştin!

Tabii, babaannesi verdiği sözün altında kalır mı hiç?

Bu yıl sonbahar çocukları sevindirdi. Uzun sürdü yani. Nerdeyse kış kapıları çalıyor, yani “geliyorum” demek istiyordu. İşte daracık orman patikasında ağır ağır yürüyor, Derin’le yaşıt gibi konuşuyorlardı babaanne-torun. Otlar boyun eğmiş, küsmüşlerdi sanki birilerine. Hayır, birilerine değil, Tabiat babaya! Neden bukadarcık kısa ömür vermişti onlara!

- Babaanne, bu senmiş otların üstüne kar mı yağmış?

- Hayır, evladım, bu gördüğün kar değil, kırağı. Onları bu hale getiren kırağı işte.

- Kırağı ne demek?

- Gündüzleri sıcak, geceleri ise hava birden soğuyunca kırağı düşüyor, yani üzerlerindeki çiğ damlaları buz tutuyor, donuyor. Bu gördüğün kırağı, yani çiğ damlalarının donmuş halidir.

Böylece konuşurlarken babaannesi bir taş üzerine basmış olacak ki, ansızın:

- Vay, diye haykırdı. – Taş üstüne eğri bastım galiba? Ayağım burkuldu.

Derin bir taşa, bir de babaannesine baktı.

- Hayır, babaanne, sen eğri basmamışsın, taş eğriymiş, dedi.

Derin babaannesini ne güzel teselli etmişti. Değil mi?