← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Bu Mekan Benim

1 dk okuma

Kumla siteyi ayıran kalın bir duvar var arada. O kalın duvar üzerinde yaz günleri çocuklar geziniyor, birbirilerini kovalıyordu. Kum ısınınca oyunlarını kumda sürdürüyordu çocuklar. Ya, duvar acaba boş mu kalıyor? Duvar üzerinde gezinmek isteyen başka birileri de vardı. Acaba kimdi bu meraklılar, burada gezinmeye can atanlar? Sizler de merak ediyorsunuzdur, değil mi?

Boşuna yormayın küçük beyinlerinizi. Bunlar sizin dostlarınız!

İşte ilkin sahneye beyaz, bembeyaz, sırtı kınalısı geldi. Öylesine mert! Ama yürüyüşü hanım hanım. Etrafa da şöyle bir göz gezdiriyordu ve sanki: “Dikkat edin, bu mekan benim!” demek istiyordu.

Ahu ile Mira durup saatlerce seyrediyorlardı kınalıyı. Acaba ne yapıyor, ne arıyordu burada yapayalnız?

- Aaa, Ahu, ne diyeceksin? Neden yalnız başına dolaşıyor, ne arıyor buralarda bu sahil konuğu? – dedi Mira.

Ahu düşündü düşündü ve sanki birden buldu cevabı:

- Ne arayabilir, karnını doyuracak bir şeyler.

Mira hemen elindeki kekten bir-iki yudum koparıp duvara koştu ve bir sapa yere kınalıya ikram verdi, hayır sürpriz bıraktı. Yerine geldiği zaman arkasına dönüp baktı. Ne görse beğenirsiniz. Kınalı duvarda, ama bu kez yürümüyor, koşuyordu, adeta uçuyordu. Arka ayakları üzerine oturdu, bir iki kez boşuna yutkundu ve dönüp arkasına baktı. İki arkadaş Ahu ile Mira’nın kendisini gözetlediğini görünce hemen kuyruğunu şöyle kıvıra kıvıra salladı. Ne demek istedi, farkına vardınız mı?

Kınalı kedi böylece Ahu ile Mira’ya teşekkür ediyordu.