← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Kedinin Fendi

2 dk okuma

Daha doğrusu Karaman derlerdi ona. Ama satın alırken Lupi deyip adıyle birlikte satmışlar. “Lupi, gel! Lupi, git! Lupi, al mama!” Lupi, bu kız Amira, bu da ağabeyi Derin! Sakın onlara dokunma!”

Lupi bu emirlerin hepsini yerine getiriyordu. Öyle ama, avluda yabancı bir hayvan: Kedi, kuş, hatta kendi benzerini, yani soydaşını görse, ortalığı paramparça edecekmiş gibi öyle ürüyor, öyle kızıyordu ki, bu haliyle Amira ile Derin bile tanımıyordu Lupiyi. Öylesine değişiyor, öylesine hırçınlaşıyordu!...

Evde tüm aile bireyleri sevdi Lupi’yi. Derken o küçümencik yavru köpekçik büyüdü. Pırıl pırıl, simsiyah, gözleri de aynı renk, yanı başında sinek uçurtmaz bir köpek oldu. Eve, ev sahibi yoksa tek yabancı ayak basamazdı. Günün birinde komşu kadın Viki kapıya geldi. Zili basmasıyla ev sahibiyle beraber karşısına Lupi de çıkmasın mı? Karşı karşıya, göz göze geldiler. Viki hemen işaret parmağını kaldırıp: “Sakın ha-a-a!” demek istemiş. Oysa “Bana mı bu sitem?” demeden, ha edip o parmağı yakalamıştı. Ev erkanı da ürkmüş, tedirgin olmuştu köpeğin bu hareketinden. Allah korusun, yalnız dişlerini batırmıştı parmağına. Ama köpek ısırması pek acıyormuş meğer. Kadın epey oflamıştı. Bir de şu var: “köpek ekmek yediği eli ısırmaz!” diyordu dedem. Herhalde komşu kadın Lupi’ye ekmek vermemişti!

“köpeği bu huyundan nasıl vazgeçirmeli?” diye uzun uzun düşünüyordu evdekiler. Bu soru epey yordu kendilerini. Be sopa gösterdiler. Çekip aldı ellerinden. Be mahzene kapadılar. Para etmedi. Olmayacak duaya amin dediler.

Lupi’nin içeri girmeye hakkı yoktu. Yani yasaktı, başka bir sözle. Köpek aklı işte. İçeride kedi ev sahibi gibi gezinip duruyor, ev sahibi de ben değil miyim?” diye düşündü. Düşündü ve kapıyı açık bulunca böbürlene böbürlene içeri girdi. Kendini ev sahibi bilen kedi şaşırdı.

“Eyvah bu siyah “dev” beni bir havlamada yakalayıp yutacak!” Diye düşündü. Düşünmesiyle Lupi’nin ensesine atlaması bir oldu.

Lupi’nin bu halini bir görseydiniz! Şaşırdı, ama ne şaşırdı: “Ne yapıyor bu ensemde?” diye düşündü. Soluğu kesilmişti. Başını öte-beri oynattı, yok, bir tepki yoktu. Yazık, düşüremedi, olmadı. Kulaklarını oynatmaya çalıştı, yoook, böyle bir şey yaptığı yoktu. Yine olmadı. Ya, kuyruğunu da bir öte, bir beri salladı. Bu da para etmedi. Kısa geldi kuyruk!

Kedi galip gelmesine seviniyordu ve kendi kendine: “yazıklar olsun boyuna postuna!” diyordu.

Kedi Lupi’yi yenmişti.

Yani kedinin fendi köpeği yendi.

Bu hale Amira ile Derin de şaşırmış, hayret etmişlerdi.