← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Adını Siz Koyun

3 dk okuma

İrem hanım bugün kendini mutfağa kaptırmıştı. Erkenden kalktı ve kalkmasıyla hazırlığa başladı. Tabii, bugün doğum günü vardı. Bakarsın torunları sıkı tutar, erken gelirler. Eline çabuktu zaten, işlerinin çoğunu hazırlamış gibiydi. Her şey tastamam olunca masaya şöyle, bildiği gibi bir çeki düzen verdi, onu çiçeklerle, yemeklerle, böreklerle güzelce bir süsledi, bir süsledi ve şöyle ellerini beline koyup bir yandan da gözden geçirdi: “Acaba her şey yerli yerinde mi, herhangi bir kusur yok mu?” derken kapı çaldı. “Tamam geliyorlar, tam zamanında bitirmişim işlerimi” deyip, şöyle aynada başını, saçını düzleyip kapıyı açtı. Açmasıyla adını taşıyan kız torunuyla kardeşi Edip ellerindeki sepeti babaannelerine sundular. Sundular ve babaannelerinin tepkisine seyirci oldular. İrem hanım sepeti açtı ve ne görse beğenirsiniz. İçinden boncuk gözlü, pamuk gibi bembeyaz bir yavrucuk çıktı. Ev sahibi şaşırdı. “Vay, neydi bu canlı hediye? Tıpkı boncuk, bildiğiniz bembeyaz, nazar boncuğu gibi iki de masmavi göz!” Yavrucağı kucakladı ve canlı armağanını sepetine koydu. Küçümencik can yoldaşını nasıl okşayacağını şaşırdı. Adına hemen “Boncuk” dedi. Zira boncuk gözleri pek de yakışmıştı bembeyaz kürküne.

Boncuk sahibesi İrem’e çabucak alıştı. Zira daha aynı gün içerlerini dolaşırken İrem hanım ona izah etti: “Buraya girebilirsin”, “şurası yasak!”, “burası yüz numara, hele de burayı iyi belle!” demişti. Hem demiş, hem de işaret parmağını şöyle bir sallamıştı.

İrem ile Boncuk birbirlerini çok sevdiler. Hatta yatağı, yastığı bile paylaştılar. Ya mutfağı? Sahibesi yemek pişirip tadına bakarken Boncuğu bir görseniz! Bu kaşıktan o da tatmak istiyor, etrafında miyav-miyav dönüyor ve yalanıyor.

- Nedir bu “miyav”, sen de mi tatmak istiyorsun?

Sen misin Boncuk’a çıkışan? Darılmasını da bir görseniz? Hayvan deyip de geçmeyin! Önce gidip suyunu döküyor, sonra da masa altına girip gizleniyor. Gizleniyor ama ev sahibesini de gözden kaçırmıyor.

Hele de “Biraz dinleneyim!” deyip de yatağa uzanmaya görsün İrem. Boncuk usulcacık atlayıp kendisini yatakta buluyor. Güya o da uyuyacakmış. Başını aynı yastığa koyup hemen ev sahibesinin horlamasına o da bir “tel” ekliyor. Amma ne güzel bir uyum, ne güzel bir harmoni! Dinle canım, dinle! İşte bu da bir nevi müzik, bir bakıma!

Boncuğun çevikliğine de hayran olursunuz. Yatak odası çift kapılı. Gece yatarken İrem hanım o bir insan boyundaki file kapıyı çekip, odayı güya kapatmış bulunuyor. Boncuk gelip kapıya yalvarıyor: Miyav, miyav, diyor. Duyan yok ki. /İrem hanım duymazlıktan geliyor/. Ama Boncuk da “ben yapacağımı bilirim” deyip, hemen bir hamlede zıplayıp, kendini yatak odasında buluyor. Yumuşacık “patileriyle” yavaş yavaş yatağa sıçrıyor ve başını yastığa koyunca sabaha bir uykuda çıkıyor.

Boncuk, İrem hanımın hem can yoldaşı, hem de yardımcısı aynı zamanda. Taraçadaki çiçeklere sakın sinek konmasın? Hemen öyle bir çeviklikle atlıyor ki, bir hamlede sinek yok oluyor. Bakakalıyorsun. Gözlerine inanamıyorsun!

Kışın kentteki panel evler soğuk olur. Oysa boncuk sıcağı pek çok seviyor. Kış günleri “yuva”sına değil de, sımsıcak kalorifer üstüne yatıyor. Hayvan deyip de geçmeyin, o da canının kıymetini biliyor.

Adına siz de Boncuk dediniz, değil mi?