Bu Mekan Benim
Kumla siteyi ayıran kalın bir duvar var arada. O kalın duvar üzerinde yaz günleri çocuklar geziniyor, birbirilerini kovalıyordu. Kum ısınınca oyunlarını kumda sürdürüyordu çocuklar. Ya, duvar acaba boş mu kalıyor? Duvar üzerinde gezinmek isteyen başka birileri de vardı. Acaba kimdi bu meraklılar, burada gezinmeye can atanlar? Sizler de merak ediyorsunuzdur, değil mi?
Boşuna yormayın küçük beyinlerinizi. Bunlar sizin dostlarınız!
İşte ilkin sahneye beyaz, bembeyaz, sırtı kınalısı geldi. Öylesine mert! Ama yürüyüşü hanım hanım. Etrafa da şöyle bir göz gezdiriyordu ve sanki: “Dikkat edin, bu mekan benim!” demek istiyordu.
Ahu ile Mira durup saatlerce seyrediyorlardı kınalıyı. Acaba ne yapıyor, ne arıyordu burada yapayalnız?
- Aaa, Ahu, ne diyeceksin? Neden yalnız başına dolaşıyor, ne arıyor buralarda bu sahil konuğu? – dedi Mira.
Ahu düşündü düşündü ve sanki birden buldu cevabı:
- Ne arayabilir, karnını doyuracak bir şeyler.
Mira hemen elindeki kekten bir-iki yudum koparıp duvara koştu ve bir sapa yere kınalıya ikram verdi, hayır sürpriz bıraktı. Yerine geldiği zaman arkasına dönüp baktı. Ne görse beğenirsiniz. Kınalı duvarda, ama bu kez yürümüyor, koşuyordu, adeta uçuyordu. Arka ayakları üzerine oturdu, bir iki kez boşuna yutkundu ve dönüp arkasına baktı. İki arkadaş Ahu ile Mira’nın kendisini gözetlediğini görünce hemen kuyruğunu şöyle kıvıra kıvıra salladı. Ne demek istedi, farkına vardınız mı?
Kınalı kedi böylece Ahu ile Mira’ya teşekkür ediyordu.
Това е моят дом
Дебела стена разделяше вилите от пясъчната ивица. През лятото върху тази стена се катереха и се гонеха децата. Щом пясъкът се позатоплеше, децата продължаваха игрите си върху него. А стената? Опустяваше ли? Не, имаше и други желаещи да се поразходят върху нея. И кои бяха те? Кои са тези любопитковци, които душа даваха да се разходят по нея? И вие сте от тях, нали?
Не измъчвайте напразно малките си мозъчета! Това са ваши приятели. Ето, първа се появи бялата, ама съвсем бяла, с къносания гръб. Горда, толкова горда! Стъпва като ханъма, оглежда се наоколо и като че ли предупреждава: „Внимавайте, този дом е и мой!“
Аху и Мира с часове наблюдаваха тази, с къната по гърба. Какво ли търси, какво ли прави тук? И то съвсем сама!
- А-а-а, Аху, какво ще кажеш? Защо броди сама тук, какво търси тази крайбрежна гостенка? – попита Мира.
Аху мисли, мисли и като че ли изведнъж намери отговора:
- Какво може да прави, търси нещо за ядене.
Мира веднага откъсва един залък и се затичва към стената. Постави го настрани. Това си е гощавка за тази, с къната на гърба. Не, това е изненада! Като се върна на мястото си, Мира се обърна да погледне. И какво да види?
Сигурно и на вас ще ви хареса! Къносаната е вече на стената, но сега не върви, а тича. По-вярно е да кажем – лети! После сяда на задните си лапи, преглъща напразно, пак преглъща и поглежда назад. Двете приятелки Аху и Мира я наблюдават. Къносаната изви опашка и я размаха. Какво иска да каже, разбрахте ли?
Къносаната котка по такъв начин благодареше на Аху и Мира.
This Place Is Mine
There is a thick wall between the sand and the housing estate, dividing them. On summer days children walked about on that thick wall and chased one another. When the sand warmed up, the children carried on their games on the sand. And does the wall stay empty, do you think? There were others too who wanted to walk about on the wall. Who could they be, these keen ones, the ones longing to stroll here? You are curious too, aren’t you?
Don’t tire your little brains for nothing. These are your friends!
Here, first onto the stage came the white one, the pure white one with the henna-coloured back. So gallant! But her walk was ever so ladylike. And she cast a glance all around, just so, as if she wanted to say: “Take note, this place is mine!”
Ahu and Mira would stand and watch the henna-backed one for hours. What was she doing, what was she looking for here all alone?
- Ooh, Ahu, what do you say? Why is she wandering about on her own, what is she looking for around here, this guest of the seashore? – said Mira.
Ahu thought and thought, and it was as if she suddenly found the answer:
- What could she be looking for? Something to fill her stomach.
Mira at once broke off a morsel or two from the cake in her hand, ran to the wall, and in an out-of-the-way spot offered the henna-backed one a treat – no, left her a surprise. When she got back to her place she turned and looked behind her. And what do you think she saw? The henna-backed one was on the wall, but this time she was not walking, she was running, simply flying. She sat down on her hind legs, swallowed once or twice in vain, and turned to look behind her. When she saw that the two friends, Ahu and Mira, were watching her, she at once waved her tail, curling it this way and that. Did you notice what she meant to say?
That was how the henna-backed cat was thanking Ahu and Mira.