Erkekler Korkmaz
Çocuklar, sizler korkuyor musunuz?
Saitfeyzi çok, ama çok çetin bir çocuk. Hani sert, kırılmayan, zar zor kırıldıktan sonra da içi ayrılmayan cevizler var ya, işte öyle. Dediği dedik başka bir sözle. “Bu kara” dedi mi, asla başka bir renk olamaz. Ablası Ayşenur’a herhangi bir oyuncak için bütün gün “o benim” diye direniyor, dayatıyor elinden alanadek. Ama gelgelelim akşamları herkes odasına çekildi mi, Saitfeyzi bambaşka bir Saitfeyzi oluyordu. Oturup dersini çalışıyor, ödevlerini yazıyor, sade ve sade sıra uykuya gelmesin. Yatağa girdi mi, sanki onun derisi altına başka bir Saitfeyzi yerleşiyordu. Babasının odasına gitmeye ille de bir bahane buluyordu:
-Baba, ben geldim…
-Niye geldin?
-Şeeeey, susadım da….
-Peki, suyunu iç ve hemen yatağa gir!
Saitfeyzi odasına dönüyor dönmesine ama gözüne bir türlü uyku girmiyordu. Bir öte, bir beri dönüyor, sonra hemen kalkıp tekrar babasının odasına koşuyordu:
-Baba, benim tükenmezim…
-Buyur sana bir tükenmez…
Aradan beş dakika geçer geçmez Saitfeyzi tekrar babasının odasında bitiyordu:
-Baba, benim çişim geldi.
Babasının sabrı nerdeyse tükenmek üzereydi, ama sezdirmeden kibarca konuşuyordu oğluna:
-Hadi, işini gör ve hemen yerine…
-Ama yukarı çıkmam lazım.
-Lazımsa çıkacaksın. Sen erkeksin, korkuyor musun yoksa?
Saitfeyzi’nin sesi titrer gibi oluyordu:
-Yoook, korkmuyorum…..
Ve yollanıyordu:
-Baba, ben yukarı çıkıyorum. İşte birinci merdivendeyim. İkincide… Dördüncüde. Şimdi ışığın düğmesine basıyorum. Koridordayım… Baba, beni duyuyor musun, şimdi içeri giriyorum. Baba, tamam. Şimdi iniyorum… İndim işte.
-Şimdi git ve bir daha dönme. Ama önce söyle bana, bütün bu yaptıkların neden, korkudan mı? Yoksa…
Saitfeyzi kuvvet topluyor ve cesaretle konuşuyordu:
-Hayır, baba! Ben erkeğim, değil mi? Erkekler korkmaz!
-Evet, erkekler korkmaz!
Siz ne diyeceksiniz, çocuklar! Saitfeyzi acaba korkuyor muydu?
Мъжете не се страхуват
Деца, вие страхувате ли се?
Саитфейзи е много, ама много корав момък. Нали ги има едни такива орехи – твърди, дето не се чупят, а и след като едва-едва ги счупиш, ядката им не се отделя – ето такъв е. С други думи, каквото каже, това е. Рече ли „Това е черно“, то никога не може да бъде друг цвят. За която и да е играчка цял ден упорства пред кака си Айшенур, че „тя е моя“, и настоява, докато не ѝ я вземе от ръцете. Да, ама вечер, щом всички се приберяха по стаите си, Саитфейзи ставаше съвсем друг Саитфейзи. Сядаше да си учи урока, пишеше си домашните, само и само да не дойде ред на спането. Легнеше ли си, сякаш под кожата му се настаняваше някакъв друг Саитфейзи. Непременно си намираше някакъв повод да отиде в стаята на баща си:
- Татко, аз дойдох…
- Защо дойде?
- Амиии, ожаднях, та…
- Добре, изпий си водата и веднага в леглото!
Саитфейзи се връщаше в стаята си, връщаше се, ама сън не го хващаше по никакъв начин. Въртеше се ту на едната, ту на другата страна, после веднага ставаше и пак тичаше в стаята на баща си:
- Татко, моята химикалка…
- Заповядай, ето ти една химикалка…
Не минаваха и пет минути, и Саитфейзи пак цъфваше в стаята на баща си:
- Татко, пишка ми се.
Търпението на баща му беше почти на изчерпване, но без да се издава, той говореше на сина си любезно:
- Хайде, свърши си работата и веднага на мястото си…
- Ама трябва да се кача горе.
- Щом трябва, ще се качиш. Ти си мъж, да не би да те е страх?
Гласът на Саитфейзи сякаш потреперваше:
- Неее, не ме е страх…
И тръгваше:
- Татко, качвам се горе. Ето, на първото стъпало съм. На второто… На четвъртото. Сега натискам копчето на лампата. В коридора съм… Татко, чуваш ли ме, сега влизам вътре. Татко, готово. Сега слизам… Ето, слязох.
- Сега върви и повече не се връщай. Но първо ми кажи, защо е всичко това, дето го правиш, от страх ли? Или…
Саитфейзи събираше сили и говореше смело:
- Не, татко! Аз съм мъж, нали? Мъжете не се страхуват!
- Да, мъжете не се страхуват!
Вие какво ще кажете, деца! Дали Саитфейзи се страхуваше?
Men Are Not Afraid
Children, do you get scared?
Saitfeyzi is a very, very tough child. You know those hard walnuts that won’t crack, and even when they have been cracked with great effort the kernel won’t come away from the shell, well, he is like that. In other words, what he says goes. Once he has said “This is black,” it can never be any other colour. With his big sister Ayşenur he insists “that’s mine” all day long over any toy, and keeps pressing until he gets it out of her hands. But then, in the evenings, once everyone had withdrawn to their rooms, Saitfeyzi became a completely different Saitfeyzi. He would sit and study his lessons, write his homework, just so that, just so that bedtime would not come. Once he got into bed, it was as if another Saitfeyzi settled in under his skin. He would find some excuse, whatever it took, to go to his father’s room:
- Dad, I’ve come…
- Why have you come?
- Weeeell, I’m thirsty, that’s why….
- All right, drink your water and get straight into bed!
Saitfeyzi did go back to his room, but sleep simply would not come to his eyes. He turned this way and that, then got straight up and ran to his father’s room again:
- Dad, my pen…
- Here you are, here’s a pen for you…
No sooner had five minutes passed than Saitfeyzi popped up in his father’s room again:
- Dad, I need to pee.
His father’s patience was nearly at an end, but without letting it show he spoke kindly to his son:
- Go on, do what you have to do and straight back to your place…
- But I have to go upstairs.
- If you have to, you’ll go up. You’re a man, or are you scared?
Saitfeyzi’s voice seemed to tremble:
- Nooo, I’m not scared…..
And off he set:
- Dad, I’m going upstairs. Here I am on the first step. On the second… On the fourth. Now I’m pressing the light switch. I’m in the corridor… Dad, can you hear me, now I’m going in. Dad, all done. Now I’m coming down… There, I’m down.
- Now go, and don’t come back again. But first tell me, why are you doing all these things, is it out of fear? Or…
Saitfeyzi gathered his strength and spoke bravely:
- No, Dad! I’m a man, aren’t I? Men are not afraid!
- Yes, men are not afraid!
What will you say, children! Was Saitfeyzi afraid, I wonder?