← Nur Taneleri

Okuma dili:

Papaz Eriği

2 dk okuma

Sizler yeşil papaz eriklerini seviyorsunuzdur herhalde. Mutlaka seviyorsunuzdur. Çünkü bu erikleri sevmeyen tek çocuk yoktur. İşte Meltem’le Murat birer sandalye alıp yeşil çim üzerine oturttular ve erik dallarına sarıldılar.


Meltem’le Murat kardeştirler. Amma çekişken kardeş değil, birbirlerini çok çok seven, sayan kardeşler. Belki aralarındaki yaş farkı, belki de tabiatları elverirdi buna. Eriklerin çekirdeği kap tuttu mu, hemen elele verir, komşularının erik ağacına göz dikerlerdi. Etraflarına şöyle bir bakınır ve hemen ağaca tırmanırlardı. Tabii, kimseler görmesin diye. Sonra usulcacık ağaçtan inip eve gelirler ve erikleri tuza banarak çıtır çıtır yerlerdi…

Bir yıl çocuklar için epey uzun bir süreydi. Onlar hiç anlamadan boya çekerler. Boyları uzayınca erikleri alt dallarından da toplayabiliyorlardı. Bir gün bu eylemdeyken istemez misin evsahibi kendilerini yakalayıverdi. Çocuklar kızıl bozul oldular. “Eyvah, bu rezaleti anne babamıza acaba nasıl duyuracağız?”

İvan dede kendilerine takaza etti.

-Hırsızlık iyi değildir, çocuklar, dedi.

Her ikisi de birden hopladı:

-Ama biz hırsız değiliz, dede… Biz yalnız yemek için birkaç tanecik kopardık.

İvan dede sözü daha fazla uzatmadı.

Ertesi yılı sabırsızlıkla bekledi. Bahar gelir gelmez koca ağacın dibinden süren fidanlardan bir tane çıkardı, Muratla Meltem’i bulup ellerinden tuttu ve doğruca babalarının yanına götürdü.

-İsmet bey, dedi. Çocuklar bu eriği pek çok sevdiler. Bana bir yer göster de, şu fidanı dikeyim. Bir sevap daha kazanırım, hem bizim eriği kurtarmış olurum…

Babaları çocuklarını şöyle bir süzdü. “Bu ne demek oluyor?” demek istiyordu.

Çocuklar da gözlerini süt dökmüş kedi gibi süzdüler. Gözlerinin uçlarıyle da İvan dedeye baktılar. O da daha fazla konuşmadı, daha doğrusu konuşmak istemedi.”İnsan yaşamında en azından bir fidan dikmeli, yahut da bır yetim büyütmeli” diyordu dedem, dedi kendi kendine. Kim bilir daha neler anımsayacaktı ki, bu anda İsmet beyin sesi kendisini belinletti:

-İşte şuraya dikelim!dedi.

İvan dede hem kuyuyu kazdı, hem konuştu:

-Bir-iki yıl dediğin bir güne gelmez, çabuk gelip geçer. Bakarsın sizinle beraber fidan da büyümüş olur, kocaman bir ağaç olup meyve verir.


Gerçekten erik ağacı bir güne gelmedi, büyüdü. Bir kökten türeyen iki gövdeli çatal bir ağaç oldu. Bir çatal Meltem, öteki de Murat.

İşte bugün Meltem’le Murat kendi öz ağaçlarının meyvelerini topluyorlardı. Topluyor ve gerçekten yılların kelebek gibi uçup geçtiğini anımsıyorlardı.