← Nur Taneleri

Okuma dili:

Kim Haklı

3 dk okuma

Kardeş gibiydiler. Her bakıma benzeşiyorlardı. Yuzleri, gözleri, burunları, kulakları, hatta ayakları bile aynıydı. Yabancıyı da daha uzaktan ayırtediyorlardı. Hayvan olsun, insan olsun, uçan kuş olsun dikatlerinden uzak kalmıyordu. Esen rüzgardan dalların oynaması, yaprakların kıpırdaması bile odak merkezi oluyordu. Hemen birden atlıyorlardı. Hele de Zeyna – dişi olan. Boşuna salmayagör. Etrafta in cin bırakmıyordu. Önüne ne gelirse boğuyordu. Tarkan – erkek olan biraz daha kararlıydı. Belki de merhametli demek daha doğru olacaktı. Başı boş salındı mı, dolaşıyor, evin etrafını şöyle bir kez çesçevre koklayarak geziyor ve yine evceğizine dönüyordu. Sözden de anlıyorlardı hani. Adlarını düyar duymaz gözleri sendeydi. Önce tepeden tırnağa süzüyorlardı. Tanımadıksa gelen seslerini yükseltiyor, alabildiğine salıyorlardı. Tanış biri yanlarına yaklaşır, onları okşarsa, kendilerini bebek sanıyor, oynuyor da oynuyorlardı. Bakıcıları Mariya’nın sesini ise duymayagörsünler, şaha kalklıyor, zincirlerini koparırcasına coşuyorlardı. Sırtına tırmanıyor, omuzlarına çıkıyor, hatta yanağını bile yalıyorlardı. Hayvan değil mi, konuşmasını bilmiyorlar ya, sevgilerini, şükranlarını koklamakla, yalamakla belirtiyorlardı. Çocukları da seviyorlardı hayvanlar. Örneğin İsmet onlara, aklına hiç korku gelmeden sokuluyor, eline aldığı kemiği veya ekmeği doğrudan ağızlarına veriyor, sırtlarını okşuyordu.

İyi ama bir gün İsmet’e kuzinleri Aleks ile Sevda konuk oldu. İsmet kuzinlerine acaba nice eğlence yaratsın düşüncesine kapıldı. Düşündü düşündü taş bebek misali kuzinlerinin ellerinden tutup bahçeyi gezdirdi, sonra ev önünden başlıyan göl kenarına götürüp suda yuzen ve ara sıra su üzerinde sıçrayan balıklarla övündü. Birden aklına köpekler geldi.

-aleks, Sevda, bakın size ne göstereceğim. Bilseniz ne iri, ne kocaman arkadaşlarım var: Tarkan ile Zeyna, dedi ve kurnazca gülümsedi.

Aleks’in mavi gözleri hayretten parladı: “Neymiş bakalım bu iri arkadaşları?” Der demez köpeklerin önünde bittiler.

-Tarkan, sakın uslu dur, bu cici kızlar benim kuzinlerim. O kocaman dişlerini gösterip onları ürkütme!

Öteden Aleks atıldı:

-Afedersin ama, bunlar benim arkadaşlarım. Onların adlarını bile ben koydum. Dinle, bak!

Sonra köpeklere yaklaştı, kafalarını kaşıdı, sırtlarını sıvazladı ve tatlı tatlı konuştu:

-Pırdi, nasılsın, tatlım?

Sonra ötekine döndü:

-Ya Pongo, sen niye böyle tüyünü döküyorsun?

Bu kez İsmet ile Sevda şaşırdılar.

-Niye onlara Pırdi ve Pongo diyorsun? Onların adları Zeyna ile Tarkan! dediler.

Aleks kızdı:

-Olamaz, kim müsaade etti size bu terbiyesizliği?dedi saman rengi kaşlarını asarak.

Aleksin iki mavi gözü iki pınar oldu. Olanca sesiyle, var gücüyle ağlayarak dedesine koştu. İsmet’le Sevda da arkasından suçlu suçlu, başları eğik yürüdüler.

-Söyle bana, dede, hiç böyle bir şey olmuş mudur? Bu köpekleri bana babam satın aldı, bana da “onlara istediğin adı koy” dedi. Ben de onlara bir masalın baş kahramanlarının adlarını koydum: Pırdi ile Pongo dedim. Bakacak yerimiz olmadığı için buraya, dağ evimize getirdik. Öyle değil mi, dede? Bak aradan henüz birkaç ay geçti. Gerçi, ne güzel köpek olmuşlar, ama adlarını niçin değiştirmişler? Bir kere konmuş olan ad hiç değiştirilir mi? Bu nerede görülmüş?

Dedesi derin derin düşündü. Aleks’in bu sözleri kendisini nice etkilemiş, başında nice çağrışımlar uyandırmıştı. Ama çocuğa bunları nasıl anlatsındı? Hemen anımsadı: Arkadaşının biri kendisine ülkemizde 85-lerde gerçekleştiren ad değişimi sırasında “Allah bizi niye cezaladı?” demişti. Oysa “Allahın kimi cezaladığı belli değil” diye cevap vermişti. Torununa bunu anlatamazdı ki.Yalnız:

-Evladım, bu hakareti insanlara insanlar işlemişlerdi, dedi.

Aleks’in küçücük belleği bunları algılayabilir miydi acaba? Torunu henüz okula gitmiyor, büyüklerin okuduğu o kalın kitaplarda neler yazdığını, neler anlatıldığinı bilmiyordu. Ama altı yıllık bir yaşam birikimiyle köpeklere böylesine hakaret edilmesini kendi diliyle kınıyordu. Tabii haklıydı.

İsmet dedesinin boynuna sarıldı:

-Dede, söyle bakalım, şimden sonra köpekleri nasıl çağıralım?

Aleks de artık gözlerini kurulamış, dedesine mavi mavi bakıyor, Sevda ise siyah üzüm gözlerini küçültmüş dedesinin cevabını sabırsızlıkla bekliyorlardı.

Dedeleri zor durumdaydı. Derin bir göğüs geçirerek:

-Aleks haklı, dedi. İlk konan adlarını haykıracaksınız. Hayvan olsun, insan olsun, bir alışılagelmişlik var: annebaba ve ad seçilmez. Annebaban sonunadek annebabandır, adın da sonunadek senin adındır. Onları senden kimse alamaz!