← Nur Taneleri

Okuma dili:

Hidoşun Hobisi

2 dk okuma

Sarışındı. Saçı saman sarısıydı. Gayet dikkatli, tabii bir nezaket vardı üstünde. Tatlı mı tatlıydı. Çevreyi, doğayı çok çok seviyordu. Oturup dağı saatlerce seyredebiliyor, dağın suya attığı gölgeleri bulutlarla mukayese ediyor, aralarındaki benzerliği arıyor ve sonra da gözüönüne getirdiği manzarayı resmetmeye çalışıyordu.

Hidayet’ti kahramanımızın adı. Evdekiler, arkadaşları, velhasıl herkes ona “Hidoş” diye hitabediyordu.

Yaz günleri Hidoş Rodop’lardaki dağ evine tatile gidiyordu. Canı hiç mi hiç sıkılmıyordu. Burada televizyondan duyduğu tüm şarkıları ezber bildiği için hem şarkıdır, türküdür mırıldanıyor, hem dağa çıkıp kır çiçekleri topluyor, odaları adeta rengarenk birer çiçek bahçesine dönüştürüyordu. Ama Hidoş’un en çok sevdiği eylence, onun kanatlı dostları - kazlardı. Onlarla saatlerce değil, günlerce eylenebilirdi, hem de hiç yorulmadan, bıkkınlık hissetmeden. Sabahları papatya misali gözlerini uykudan açınca eline hemen bir parça ekmek alır, beline bağladığı önlüğünün ceplerini mısır doldurur, “Pil-pil-pil” diye bağırarak göl başına koşardı. Kazlar da tanıyordu Hidoş’un sesini. Başlarını kaldırıp ona aynı sesle cevap veriyor ve su içindeki oyunlarını sürdürüyorlardı daha bir süre. Çırpınıyor, gagalarıyle kanatlarını, yetişebildikleri yerleri ve birbirini iyice temizliyorlardı. Sonra kanatlarını gerip suya batıyor ve neden sonra suyun bir başka yerinde yüzeye çıkıyorlardı. Bu oyunları saatlerce devam ediyordu. Hidoş da onları seyretmeye doyamıyordu. Bir sıra tekrar Hidoş’un sesini duyduklarında herhalde birbirilerine “hadi, çok uzattık, kızın canını sıkıyoruz” deyip yola revan oluyorlardı. Zannedersin cetvel tahtasıyle çizi çekmişsin, öylesine hizaya gelip yüzüyor, yüzüyor, sonra da badi badi yürüyüşleriyle Hidoş’a koşuyorlardı. Elindeki ekmeği gagalarıyle adeta yarışırcasına kapışıyorlardı.

Bir gün kazlar yine sıra halindeydi. Sanki elinle tutmuş, bir bir dizmişsin onları. En önde pek iri olmayan, ama derli toplu, başı dimdik giden ve ara sıra “Sıııs” diye sert bir ses çıkaran ve dört bir yanını saran “sürü arkadaşlarına” birşeyler fısıldayan bir kaz yürüyordu. Hidoş da aralarındaydı. Karşıdan grup halinde gelen kız ve oğlanlar, kazları görünce sevindiler. Kendilerine ellerini uzatarak konuştular:

-Seni gidi, seni badi? Gülünç yürüşünü görmüyor, bana çekişmeye girişiyor!

Önce o dimdik yürüyen kaz girişti kavgaya. Çocukların peşine düşüp onları kovalamaya başladı. O tırtıl misali dilini çıkararak olanca gücüyle sıslamaya başladı. Ardından ötekileri de onu izledi. Onlara sanki komut verdi. Derken kavga uzadı. Kız ve oğlanların üstlerini ditmeye, şortlarını çekelemeye başladılar. Çocuklar iyice korktu. Vah, ne yapsınlar, bu kanatlı mahlüklardan acaba nice kurtulsunlar? Aralarından biri “koşuuun” diye haykırdı ve hepberaber koştular. Ama onlar koşarken kazlar durur mu? Onlar da alabildiğine koştu, bazıları uçtu bile.

Hidoş göl kıyısında yapayalnız olayı şaşkınlıkla gözledi. Kazların hücumundan kurtulan kızlar yakalarını aralayıp koyunlarına tükürdüler, oğlanlarsa başparmaklarını ağızlarına alıp kulaklarını çektiler. Hidoş ise hala yapayalnız duruyor ve kazlara kadim Roma’da mukaddes yaratık olarak saygıda bulunduklarına hak veriyor, Roma’nın sadık koruyucularını selamlıyordu.