← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Dost

1 dk okuma

Dost simsiyahtı. Gözleri bile siyah, ışıl ışıldı. Deniz her nereye gitse, o da peşindeydi. Deniz durdu mu, o da duruyor, yürüdü mü, o da yürüyordu. Hem de adımlarını ona göre ayarlıyordu. Koştuğu zaman o da koşuyor ve her zaman dostunun beş adım arkasında oluyordu. Durakladığı zaman Deniz’in korumasıymış gibi yanıbaşında dikiliyordu. Birbirlerinden katiyen ayrı olamıyorlardı. Dost uzaklaşsa Deniz hemen uyarıyordu. Ya haykırışıyla, ya da ıslıkla.

— Dost, nereye böyle?! demek istiyordu.

Her nerede olursa olsun, hemen gerisin geriye dönüyor, yahut da olduğu yerde duruyordu, Deniz’in gelmesini bekliyordu. Herhangi biri Deniz’e el uzatmaya görsün, hemen üstüne atlıyor, paralayacakmış gibi ürüyor ürüyordu. Kıskanıyor mu, yoksa dostunu mu koruyordu. Şubhesiz gerçek dosttu o! Bu yüzden öyle hareket ediyordu.

Bir gün her zamanki gibi Deniz önde, Dost arkada yürüyorlardı. Derken karşıda beliren bir genç koşa koşa gelip, Deniz’in elindeki çantayı kaparak uzaklaşmaya başladı. Deniz arkasına döndü ve telaşla Dost’unu aradı.

— Dost, koş, dedi ve işaret parmağıyla koşan hırsızı gösterdi.

Hırsız koştu, Dost koştu, ardından da Deniz. Böyle bir kovalamacadan sonra Dost hırsızı ayağından yakalamıştı. Ağrı üstün gelince hırsız çantayı attı. Deniz yetişip çantasını aldı ve Dost’unu çağırdı.

— Bu kadar ceza yeter! dedi.

Hırsız Deniz’e kötü kötü baktı ve küfretti.

Deniz aldırmadı, dostunu okşadı ve:

— Dört ayaklı da olsa, insanın Dostu olması ne iyiymiş! diye düşündü.

Gerçek dost insanın zor zamanında belli olur, derler ya, doğrudur.