← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Kardelen

2 dk okuma

Soner iyi bir öğrenciydi. Bilgilenme merakı gayet büyüktü. Ağabeyi Esin kalın kalın kitaplar okuyordu. O da görüp meraklanıyor, alıp okumaya başlıyordu, ama fcanı tez sıkılıyor ve kitabı bir yana atıyordu. Bir gün ağabeyi geziye gitmeye niyetlendi. Kendisine arkadaş olsun diye kardeşine:

— Soner, benimle geziye gelmek ister misin? diye sordu.

Soner sevincinden zıpladı, sevindi, sevindi.

Şubat ayının son günleriydi. Hava kâh ısınıyor, kâh yağışlı oluyordu. Alçaklarda kurumuş otların altında yeşil çimler sürüyor, yeni yaşamı tebessümle karşılıyorlardı. Karşıdaki dağda ise kar hala ilgi çekiyor, çocuklara, dağ meraklılarına „el etmeye“ devam ediyordu. Ağabeyi ile Soner’in gözünden hiç bir şey kaçmıyordu. Soner soru ardından soru yağdırıyordu ağabeyine. Bir sıra:

— Abi, dedi. Otlar yeşeriyor da mahlûklar, karınca ve böcekler niye görünmüyor?

— Bravo be kardeş, sen de kedi olalı bir fare yakaladın, dedi ve gülmeye devam etti:

— Karıncalar, böcekler henüz uykuda. Cemre bir — iki gün sonra toprağa da düşecek. Toprak ısınmaya başlayınca böcekler kış uykusundan uyanacak ve yer yüzüne çıkacaklar.

Derken karlı dağa ne zaman geldiklerini Soner anlamadı bile. Kuz bir dönemeçten geçerken buzlara ayakla vurdu.

Ansızın duraklardı ve ağabeyine telaşla seslendi:

— Abi, bu nedir böyle, bak kar içinde başını göstermeye çalışıyor?

Ağabeyi eğildi ve karı eşmeye başladı:

Bu kardelen’dir, kardeşim, dedi endişeyle. Senin anlayacağın akça bardak, baharı müjdeleyen bir çiçek. Bak ne kadar iradeli, ne kadar inatçı, başıyla karı delip, dünya yüzüne çıkmaya, güneşe kavuşmaya can atıyor. Sen de öyle, yani kardelen gibi olmalısın. Ne demek istediğimi anladın mı?

Soner düşündü, düşündü ve yan gözle ağabeyini süzdü.

— Evet, ağabey, dedi.

— İnsanın başarıya ulaşması için çook çabalaması, usanmadan çalışması gerek, değil mi!

Soner eve dönerken ağabeyiyle hiç, ama hiç konuşmadı. Kendisiyle konuştuğu hayali bir kahramanı vardı şimdi: KARDELEN.