← Güller Açmış, Güller!

Okuma dili:

Maşallah’ın Gücü

1 dk okuma

- Maşallah deyin, maşallah deyin de nazar olmasın!

Nedense ninelerimiz bu sözleri hep hep tekrarlıyor, unutmayalım diye bir daha, bir daha söylüyorlardı. Hele de bebek, yahut küçük çocuk gördüler mi, bebek dilince konuşmalarını da bir duysanız?! (Laf aramızda, onları biz anlamıyorduk da çocuklara ne kaldı, bilmem!)

“Ne demekti bu, nazar olmasın!” Diye düşünüyordum. Hoca olan Hüseyin dedeme bir gün sorucu oldum.

- Nasıl cevap vereyim sana benim küçümencik torunum? Nasıl anlatayım da sen de anlayabilesin, “sağ ol dedeciğim, anladım!” diyebilesin. Dedi ve başını eğdi. Düşünceye daldı. Düşündü. Ben, dedem bana bu kez cevap veremeyecek sandım. Oysa acele uykudan uyanırcasına yerinden fırladı ve elini omuzuma koyup konuştu:

- Bak ne evlat, bazen insan boşta bulunuyor, güleç yüzlü, konuşkan bir çocuk gördü mü, ondan veya konuşmasından hoşlanıyor olacak ki, çocuktan gözlerini alamıyor. Başka bir sözle, sanki gözleri çocuğun üzerinde kalıyor. Hal böyle iken çocuk eve varıyor. Varıyor varmasına, ama başında bir ağırlıktır seziyor, gözleri yumuluyor, yaşarıyor. Neredeyse yatmak geliyor içinden. Evde başını yastığa koyar koymaz kendinden geçiyor. Ninesi çocuğun halini görünce:

- Vay, evlat, sen yanıyorsun, sen nazar olmuşsun! Diyor. Diyor ve hemen okuyup çocuğa üflüyor. Gözlerinden istemeyerek yaşlar süzülüyor.

Neden sonra:

- Sen nazar olmuşsun, evlat, deyip okumaya devam ediyor.

Çocuk uykuya dalıyor. Bir müddet sonra gözlerini açıyor ve hiçbir şey olmamış gibi oynamak istiyor.

Mademki içinden oynamak geliyor, demek çocuk hasta değil!