← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Yeşil Çınar’lı Bahçe

2 dk okuma

Bahçelerinde büyük, yemyeşil bir çınar ağacı vardı. Dış kapı önünde ise belki aynı yaşta gür, koyu yeşil yapraklı bir karaağaç. Okuldan dönünce iki komşu çocuğu Ruziye ile Ruska alaca gölgeli çınar altında oturuyorlardı. Evdeki kardeş ve kız kardeşler de biraraya toplaşınca, burası büyük bir eğlence ocağına dönüşüyordu. Ruziye ile Ruska yaşıt oldukları için mi, yoksa karakterlerinin bağdaştığı için mi, hep beraberdiler. Yani okulda da, oyunda da birbirlerinden ayrılmıyorlardı. Derslerine beraber çalışıyor, hatta birbirlerine anlatıyor, sonra da düşüncelerinde hemfikir oluyorlardı.

- Hadi biraz da oynayalım!

Diyor bazan biri. Öteki de aynı fikirde olduğu için, yalnız başını “evet” anlamında sallamakla anlaşıyorlardı.

Saklambaç oynamayı çok seviyorlardı. Hele de daha birkaç kişi katılınca, daha da eğlenceli oluyordu oyun. Çınarın gövdesi epey büyüktü. İki-üç erkek zor kucaklayacaktı. Onun için Ruziye çınarın arkasına gizleniyordu. Gözlerini kapatan ve yirmiye kadar sayan Öykü gözlerini açınca, etrafı şöyle süzüyordu. Görünürlerde dikkatlice bakmadığı köşe bucak kalmayınca çınar’a doğru hızlanıyordu yavaşça. O sırada Ruska bir taraftan, Rüziye de öteki taraftan onları arayan Öykü’yu görünce sözleşmiş gibi bir ağızdan bir çığlıktır koparıyorlardı. Sonra beraberce seviniyorlar, gülüşüyorlardı.

Tüm oyunlar Ruziyelerin bahçesinde oluyordu. Ruska ile komşu kapıları vardı. Ama evdeki büyüklere danışmadan girip çıkmak yasaktı. Ruziye’nin dedesi Hüseyin ağa buna katiyen izin vermiyordu. Öylesine titiz bir dedeydi. Çocukları sevdiği kadar titiz! Çınar ağacını işte bu dede dikmişti. Bu öğrencilerin yaşındaydı o zaman. Şimdi onun için gölgesinde hem dinleniyor, hem de kendi çocukluğunu anımsıyordu. Bir de:

- Eh gidi yıllar, eh gidi yıllar! Ne ettiniz beni yıllar? Neydim, ne oldum!... diye yaşadığı yılları bir bir, bir şeritteymiş gibi göz önünden geçiriyordu.

Ruska ile Ruziye de şimdi bu çınar’ın gölgesinde ders çalışıyorlardı. Ama şu kargalar var ya! Onlar da gelip bu ağaca konuyor ve ansızın “Ga-a, ga-a!” diye bir cırlak ses çıkarınca hopluyor ve birbirine bakıp gülüyorlardı. (Belki de böylece yorgunluk çıkarıyorlardı).

Başka ağaçlar da vardı bahçelerinde. Ama en çok sevdikleri bu çınar ve kapı önündeki karaağaçtı. Bu iki ağaç belki de yaşıttı. Her ikisinde de kovuk vardı. Çoğu defa bu kovuklara kuşlar da girip çıkıyordu. Şaşıyordu kızlar. “ Acaba bu kovuklarda bir şeyler mi gizliyorlar?” diye düşünüyorlardı. Ama eğilip bakmaya cesaret edemiyorlardı. Günlerden bir gün böylesi kovuktan kuşun biri ölü bir yılan çıkarmasın mı?!... İki arkadaş korkmuş, ama ne korkmuştu. Belki de kuşların ambarıydı bu kovuklar. Belki de kıymetli her neleri varsa, bu kovuklarda gizliyorlardı.

İki arkadaş, iki kız düşüne kalmıştı. Ağaçlar hem insanlara faydalı, hem de hayvanlara, kuşa kurda da…