← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Senin de Bir Ağacın Olsun

2 dk okuma

Nur pek çalışkandı. Eli her işe yatkındı. Ne yapmaya kalkışsa, her ne iş olursa olun, onun üstesinden geliyordu. Bu halini gören yaşlı dedesi yine de nasihat üstüne nasihat yağdırıyordu:

- Bak ne benim bir tanem, benim tatlı kızım, gün gelecek, bu hanenin sahibi sen olacaksın! Bu yüzden kalıcı işler yapmaya çalış!

Ne demekti bu “kalıcı işler”?

Nur düşünüyor ama hiçbir türlü çözemiyordu bu “bulmacayı”. Günlerden bir gün dedesi, eline çapa kürek alıp Nur’u çağırdı.

- Gel, evladım, gel de seninle bir fidan dikelim şuraya!

Şuraya, dedi dedesi, ama tam nereyi göstermek istedi, anlayamadı Nur. Dedesi torununun bu halinden anlamış olacak ki, sözünü sürdürdü:

- Şu köşeye! Bak, iki taraftan da güneş vuruyor, hava alıyor. Bağlar yeleken yerleri sever.

Nur anladı. Evet, dedesi asma dikmek istiyordu. Yetişince o da üzümünden tadabilecekti ondan.

Nur hemen oyuncak kovasını aldı ve sordu:

- Şimdi ne yapayım?

- Önce bir kuyu kazalım, dedi dedesi ve “Bismillah” deyip kazmaya başladı.

Bir iki kez derken epey derin bir kuyu oldu. Nur kovasını toprak doldurup bir yana bırakıyordu. Sonra aynı bu kova ile su getirip boş kuyuya döküyordu.

- Şimdi iki kova kum da getir! Diye emretti dedesi.

Kumu getirip, Nur bir yana çekildi. Ve sordu:

- Eee? Şimdi?

- E-esi yok! Şimdi gübre de getireceksin ve toprakla karıştırıp kalemin “yuvasını” hazırlamış olacağız.

Mevsim güzdü. Belki yağmur da yağabilir, diyordu kendi kendine dedesi ve kalemi bu kuyuya yerleştirdi. Ayaklarıyla etrafını şöyle sık sık basa basa çiğnedi ve:

- Uğurlu olsun, kızım! Dedi. “Büyünce hem üzümünü yer, hem beni hatırlarsın!” demek istedi, ama nedense dili varmadı. Sözünü, aynı anlamda başka türlü sürdürdü:

-Bu günlük güneşlik dünyada her insan ardından bir iz bırakmalı. Hiç olmazsa bir fidan, bir asma dikmeli. “Bu dünyada benim de bir ağacım olsun!” diyebilmeli. Bunu unutma evlat, ama asla unutma!