← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Neşe Ruhun Gıdasıdır

2 dk okuma

Narin bugün arkadaşlarıyla ders çalışmaya karar vermişti. Tabi, İpek de, Pelin de haberdardılar. Gelince hemen masa başına oturdular. Derken kapı çalındı. Çalınmasıyla açılması bir oldu. Narin’in büyük annesi dilinde türküsüyle, elinde süpürgesiyle içeri girdi. Narin’in arkadaşları susuyor ve gözlerini kapıya dikmiş bakıyor, bakıyorlardı.

“Sahan içinde kavurma, kavurma,

Kız fistanı savurma…”

Türkü kesildi.

- Hadiyin kızlar, hoplayın, ne oturuyorsunuz böyle küskün küskün?- diye çıkıştı Remziye teyze.

Kızlar bakıştı, bakıştı.

Narin başı çekti. Ellerini kaldırıp oyuna başladı. Arkasından öteki kızlar da katıldı. Remziye teyze ortada, kızlar etrafında çesçevde. Hem oynuyor, hem türküye katılıyorlardı.

Narin’in büyükannesi yaşlı başlı bir teyze işte. Yaşlı başlı ama dimdik, neşeli. Yüzü gözü nur saçıyor.

- Hadi! Şimdi oturup çalışın. Zaten okulda saatlerce oturacaksınız, deyip ayrıldı.

Kızlar arkasından dudak ısırarak konuştu:

- Aferin ninene, Narin, dediler. – bizi de neşelendirdi.

Demeye kalmadı, kapı arasından teyze başını uzattı ve öğrenciyken öğrendiği bir dörtlüğü hatırlattı:

“- Penço, gel oku,

Penço istemez!

Penço yemek ister!

- Hayır, okumayan dişlemez!”

Hepsi gülüştü. Onlar da anımsadı bu beyti. Ve çalışmaya koyuldular.

Remziye teyze’yi siz de görseniz yaşını bulduramayacaksınız. O tam bir asır, hatta üstü de var, tam yüz yıl sekiz ay, bu günlük güneşlik dünyaya seviniyor, evlatlarıyla, cıvıl cıvıl torunlarıyla birlikte, o da sınıftan sınıfa geçiyor, sevinçleriyle seviniyor, kahırlarıyla kahırlanıyordu. Ne var ki, üzülmelerini istemiyor, onları her zaman teselli ediyor, neşelendiriyor, kederlerini unutturmaya çalışıyordu. Amma hatalarını ötbas etmiyor: Doğruya doğru, eğriye eğri diyordu. Öğretmenlerinin üstüne toz kondurmuyordu. Onların bilgili, çocuk beyinlerine ışık tutan, kendilerine dürüstlük öğreten kişiler olduklarını hatırlatıyordu. Narin bunları her zaman anımsıyordu.

Narin bir ara saatine baktı. Hem saatine baktı, hem kızların yüzünü süzdü.

- Ne, saat geldi mi yoksa? Demek istedi arkadaşları.

Narin sessizce başını salladı: “Evet!” demek istedi.

Ayrılırken Pelin:

- Büyük annene de “Hoşça kal!” diyelim Narin, demek istedi.

Öyle de yaptılar.

Bugün kızlar iki ders birden öğrendiler: Bir kitaptaki dersi, bir de hayat, yaşam dersini: “Neşe, ruhun gıdasıdır!” dersini.