← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Bazı Şeyleri Anlamak İçin Büyümek Gerek

1 dk okuma

Annesiyle babası ayrılıyorlardı. Bilge ise ayrılık nedir bilmiyordu. Annesi geceleri ona sarılıp yatıyor, kızına çeşitli masallar anlatıyordu. Bilge arada bir annesinin yüzünü okşarken eli yaşlanıyordu.

- Anne, sen ağlıyor musun yoksa?

- Hayır, evladım, terlemişimdir, diyerek kızını avutuyordu.

Bilge hem annesini okşuyor, hem derin derin düşünüyordu. “Babam nereye gitti de gelmiyor? Annem “baban başka kentte çalışıyor, onun için gelmiyor” diyor. Ama aslını bilmiyordu ki!

Bir gün yakın arkadaşlarından Pepa Bilge’ye üzgün üzgün konuştu:

- Bilge, doğru mu duyduklarım? Dedi.

- Neymiş o duydukların?

- Annenle baban ayrılmışlar.

- Öyle mi? Haberim yok. Babam başka bir kentte işbaşı yapmış.

Pepa düşünceye dalarak:

- Öyle mi? Diyebildi ancak.

Bu düşünceli sorusu Bilge’yi şaşırttı. Arkadaşından ayrılıp eve gitmek için bir bahane bulup koştu. Annesi bahçede mergusları suluyor, etrafındaki otları yoluyordu. Kızının telaşla koştuğunu görünce şaşırdı:

- Ne oldu, yavrum? Diyerek başını kaldırdı.

Kaldırdı ve bir de ne görsün? Gözlerindeki yaşlar, dağdan gelen bir ırmak misali boşanmıştı. Hemen annesinin ellerine sarıldı ve var sesiyle bağırdı:

- Doğru mu, anne? Anne neden söylemiyorsun?

- Neymiş o, kızım?

- Nasıl neymiş? Babamla-a-a.

Sözünü tamamlayamadı, hıçkırığa boğuldu.

Annesi daha fazla gizleyemeyeceğini anladı ve içini çekerek konuştu:

- Evet, doğru, kızım, üzülmeyesin diye senden gizledik. Sen istediğin vakit babanı görebilirsin, ama benden bunu isteme! Biraz daha büyünce anlarsın sebebini.

Bilge çok içlendi. İçindeki soru işareti büyüdükçe büyüdü.

- Ben arkadaşlarıma nasıl cevap vereyim, söyler misin? Diye ağlıyordu.

- Ağlama, yavrum, cevabını ancak büyünce anlarsın!

Bilge sonuç çıkarıyordu aklının yetiştiği kadar ve bir an evvel büyümek istiyordu.