← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Gözler de Konuşuyor

1 dk okuma

Konuşmayı pek seviyorlardı. Okuldan çıkınca çantalarını sırtlarına alıp bir daha eve varanadek konuşuyor, konuşuyorlardı. İyi ama konuşma var, konuşma var…

Her zaman başka başka oluyorlardı konuşmaları Ayhan ile Beyhan’ın. Bazen içlerinden geldiği gibi sessiz sedasız anlaşıyorlardı. Bazen ise çekişircesine, hani derler ya, köpekler gibi dalaşıyorlardı. Tek sözle, ceviz kabı doldurmayacak herhangi bir şeye tutunuyor ve uzatıyor, uzatıyorlardı. Örneğin geçenlerde Aysel yanlarından geçerken gülümsemiş. Ayhan:

- Aysel bana gülümsedi, gördün mü? dedi.

Beyhan da aşağı düşmeyecek ya:

- Yooo, yanlış görmüşsün, bana gülümsedi, hatta bir şeyler söyledi.

- Öyle mi, dedi Ayhan.

Dedi ve tartışma konusu hazırdı artık. Ayhan sesini yükselttikçe yükseltti:

- Ne dedi, kız ağzını bile açmadı.

- Evet, açmadı, mutlaka açması mı lazımdı.

- Eee, ne dedi öyleyse, düşür baklayı ağzından bakalım!

Ayhan direniyor direnmesine ve ısrar edip duruyordu.

Beyhan nihayet hakikati söyledi:

- Biz anlaştık, dedi ve kestirip attı.

Ayhan hala inanmıyordu.

- Yaaa, anlaştınız, ben yanınızda değil miydim, niye duymadım?

- İster inan, ister inanma! Anlaştık işte, vesselam!

Ayhan düşün düşün düşünüyordu.

Beyhan artık konuyu noktalama zirvesine geldiğini sezdi:

- Heey, benim zeki arkadaşım, insan yalnız konuşmakla, sözle mi anlaşıyor? İnsanoğlu sözsüz, konuşmadan da anlaşabiliyor. Başka bir sözle gözler de konuşuyor. Biz işte böyle, konuşmadan, gözle anlaştık.