Gözler de Konuşuyor
Konuşmayı pek seviyorlardı. Okuldan çıkınca çantalarını sırtlarına alıp bir daha eve varanadek konuşuyor, konuşuyorlardı. İyi ama konuşma var, konuşma var…
Her zaman başka başka oluyorlardı konuşmaları Ayhan ile Beyhan’ın. Bazen içlerinden geldiği gibi sessiz sedasız anlaşıyorlardı. Bazen ise çekişircesine, hani derler ya, köpekler gibi dalaşıyorlardı. Tek sözle, ceviz kabı doldurmayacak herhangi bir şeye tutunuyor ve uzatıyor, uzatıyorlardı. Örneğin geçenlerde Aysel yanlarından geçerken gülümsemiş. Ayhan:
- Aysel bana gülümsedi, gördün mü? dedi.
Beyhan da aşağı düşmeyecek ya:
- Yooo, yanlış görmüşsün, bana gülümsedi, hatta bir şeyler söyledi.
- Öyle mi, dedi Ayhan.
Dedi ve tartışma konusu hazırdı artık. Ayhan sesini yükselttikçe yükseltti:
- Ne dedi, kız ağzını bile açmadı.
- Evet, açmadı, mutlaka açması mı lazımdı.
- Eee, ne dedi öyleyse, düşür baklayı ağzından bakalım!
Ayhan direniyor direnmesine ve ısrar edip duruyordu.
Beyhan nihayet hakikati söyledi:
- Biz anlaştık, dedi ve kestirip attı.
Ayhan hala inanmıyordu.
- Yaaa, anlaştınız, ben yanınızda değil miydim, niye duymadım?
- İster inan, ister inanma! Anlaştık işte, vesselam!
Ayhan düşün düşün düşünüyordu.
Beyhan artık konuyu noktalama zirvesine geldiğini sezdi:
- Heey, benim zeki arkadaşım, insan yalnız konuşmakla, sözle mi anlaşıyor? İnsanoğlu sözsüz, konuşmadan da anlaşabiliyor. Başka bir sözle gözler de konuşuyor. Biz işte böyle, konuşmadan, gözle anlaştık.
Очите говорят
Много обичаха да си говорят. Излязат ли от училище, с чантите на гърба, докато се приберат говорят ли, говорят. Да, де, ама има говорене и говорене! Айхан и Бейхан всеки път различно си говореха. Понякога се разбираха и без думи. А понякога сякаш се караха като… кучета, например. Хващаха се за нещо дребно, дето и черупка от орех няма да напълни и продължаваха, продължаваха… Онзи ден, например, минавайки край тях, Айсел се усмихнала. Айхан рекъл:
- Видя ли, Айсел ми се усмихна?
Бейхан не останал по-назад!
- Не, казал, на мен се усмихна! Дори ми прошепна нещо.
- Така ли?
И вече имаха тема за разправии. Айхан повишил тон:
- Не, момичето не отвори уста!
- Да, не я отвори, непременно ли трябва да отвори устата си?
- Е, какво ти рече тогава със затворена уста, а? Изплюй камъчето да видим! – Айхан държеше на своето, настояваше да разбере какво е казала Айсел… И накрая Бейхан признал:
- Ние се разбрахме и толкоз.
- Да, разбрали сте се, аз не бях ли с теб? Защо нищо не чух? – все така настоявал приятеля му.
- Ако щеш вярвай, разбрахме се и толкоз!
Айхан се замислил. Бейхан решил да сложи край на спора.
- Хей, умнико, човек само с думи ли се разбира? Човек се разбира и без думи. Разбрахме се с очи.
Eyes Speak Too
They loved talking very much. When they came out of school they put their bags on their backs and talked and talked all the way until they reached home again. All well and good, but there is talking, and then there is talking…
Ayhan and Beyhan’s talk was different every time. Sometimes they got along quietly and calmly, just as their hearts told them. And sometimes, as if quarrelling, they went at each other, as people say, like dogs. In a word, they would seize on any little thing that would not fill a walnut shell and drag it out and drag it out. The other day, for example, Aysel smiled as she passed by them. Ayhan said:
- Aysel smiled at me, did you see?
And Beyhan was not going to be outdone, was he:
- Nooo, you saw wrong, she smiled at me, she even said something.
- Is that so, said Ayhan.
He said it, and now the subject of the argument was ready. Ayhan raised his voice higher and higher:
- What did she say? The girl didn’t even open her mouth.
- Yes, she didn’t open it. Did she have to open it?
- Well then, what did she say? Come on, spit it out!
Ayhan kept on resisting and went on insisting.
At last Beyhan told the truth:
- We understood each other, he said, and cut it short.
Ayhan still did not believe it.
- Oh yes, you understood each other! Wasn’t I right there beside you? Why didn’t I hear?
- Believe it or don’t believe it! We understood each other, and that’s that!
Ayhan thought and thought and thought.
Beyhan sensed that the moment had come to bring the matter to a close:
- Heey, my clever friend, do people understand each other only by talking, by words? Human beings can understand each other without words, without talking too. In other words, eyes speak too. And that is how we understood each other, without talking, with our eyes.