← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Görülmedik Bir Kış, Görülmedik Bir Kış Coşkusu

1 dk okuma

Çocuklara sevinç doğdu! Amma ne sevinç?!...

Hele de kar tanelerini semada kelebekler gibi uçuşup, nereye konacaklarını şaşırmışçasına dolaşırken seyretmek, daha doğrusu aralarında bulunmak ne de hoş, ne de coşkulu!...

Aylin, taraçaya çıkıp “biraz kar temizleyeyim” dedi. Babası da kendi kendine söylendi:

- Nasıl temizleyecekmişsin, canım? Kar temizlemek kuvvet, güç ister! Kar ağırdır. Bu iş senin çocuk gücüne göre değil, boyundan büyük işlere girişmişsin!

Aylin kar küreğini omuzlayıp taraçaya çıktı hevesli hevesli. Bir kürek attı, bir daha, bir daha derken nefesi kesildi, sık sık solumaya başladı. Nefesi yetişmez olunca, babası:

- Kızım, bu çocuk işi değil, deyip küreği elinden aldı.

Neyse, gezinecek kadar bir patika açtı. Tabii, bu yeterliydi. İçeriden nefes nefese Derin yetişti. Ardından da Amira. O da geri kalır mı hiç? Ağabeyi nereye, o da oraya! Koşmak istiyorlardı, oynamak istiyorlardı... Ama nerede-e-e? Karda koşmak, şöyle dursun, yürümek bile güç. Böylesi karı hayatlarında ilkin görüyorlardı. Sevinç coşkuları, heveslenmeleri belki bu yüzden! Sevinçlerinden ne yapacaklarını bilemiyorlardı, şaşırmışlardı daha doğrusu. Derin upuzun uzanıp, kar üstüne yattı, hayır serildi demek daha doğru. Belki biraz dinlenmek istemişti. Aylin zor kaldırdı kar içinden, zordu, çünkü kendisini kara kaptırmış kalkmak istemiyordu. Ardından Amira da “ha deyip” kendini kar içine attı: “Ağabeyim yatıyor da, ben niye yatmayayım?” dedi kendi kendine. Dedi, ama Aylin’in ciddi bakışını görünce, çar çabuk toparlandı. Niyetinden vazgeçti.

Derken babaanneleri de çocuk seslerinden, neşeli oyunlarından heveslendi, “yanlarına çıkayım”, dedi. Çıktı ama ayağı kaymasın mı, kaymasıyla kar içine yaslanması bir oldu. Hepsi gülüyor, gülüyordu babaannelerine, kar içinde debelenmesini seyrediyorlardı. Elinden tutup kaldırmak kimsenin aklına bile gelmiyordu. “Belki şakadan yapıyor”, diye düşünüyorlardı.