Görülmedik Bir Kış, Görülmedik Bir Kış Coşkusu
Çocuklara sevinç doğdu! Amma ne sevinç?!...
Hele de kar tanelerini semada kelebekler gibi uçuşup, nereye konacaklarını şaşırmışçasına dolaşırken seyretmek, daha doğrusu aralarında bulunmak ne de hoş, ne de coşkulu!...
Aylin, taraçaya çıkıp “biraz kar temizleyeyim” dedi. Babası da kendi kendine söylendi:
- Nasıl temizleyecekmişsin, canım? Kar temizlemek kuvvet, güç ister! Kar ağırdır. Bu iş senin çocuk gücüne göre değil, boyundan büyük işlere girişmişsin!
Aylin kar küreğini omuzlayıp taraçaya çıktı hevesli hevesli. Bir kürek attı, bir daha, bir daha derken nefesi kesildi, sık sık solumaya başladı. Nefesi yetişmez olunca, babası:
- Kızım, bu çocuk işi değil, deyip küreği elinden aldı.
Neyse, gezinecek kadar bir patika açtı. Tabii, bu yeterliydi. İçeriden nefes nefese Derin yetişti. Ardından da Amira. O da geri kalır mı hiç? Ağabeyi nereye, o da oraya! Koşmak istiyorlardı, oynamak istiyorlardı... Ama nerede-e-e? Karda koşmak, şöyle dursun, yürümek bile güç. Böylesi karı hayatlarında ilkin görüyorlardı. Sevinç coşkuları, heveslenmeleri belki bu yüzden! Sevinçlerinden ne yapacaklarını bilemiyorlardı, şaşırmışlardı daha doğrusu. Derin upuzun uzanıp, kar üstüne yattı, hayır serildi demek daha doğru. Belki biraz dinlenmek istemişti. Aylin zor kaldırdı kar içinden, zordu, çünkü kendisini kara kaptırmış kalkmak istemiyordu. Ardından Amira da “ha deyip” kendini kar içine attı: “Ağabeyim yatıyor da, ben niye yatmayayım?” dedi kendi kendine. Dedi, ama Aylin’in ciddi bakışını görünce, çar çabuk toparlandı. Niyetinden vazgeçti.
Derken babaanneleri de çocuk seslerinden, neşeli oyunlarından heveslendi, “yanlarına çıkayım”, dedi. Çıktı ama ayağı kaymasın mı, kaymasıyla kar içine yaslanması bir oldu. Hepsi gülüyor, gülüyordu babaannelerine, kar içinde debelenmesini seyrediyorlardı. Elinden tutup kaldırmak kimsenin aklına bile gelmiyordu. “Belki şakadan yapıyor”, diye düşünüyorlardı.
Невиждана зима, невиждано въодушевление
Радост настана за децата. Ама каква радост! Какво удоволствие, какво вълнение е да си сред снежинките и да ги наблюдаваш как се чудят къде да кацнат. Айлин излезе на терасата и си рече: „ Да я почистя малко.“ Как ще я почистиш, бе, душо?! Да ринеш сняг, се изискава сила, напрежение! Снегът е тежък. Тази работа не е по твоите силици!
И баща й си мислеше: „захванала се е с тежка работа.“
Но Айлин вече е нарамила с голямо въодушевлние една лопата за сняг. Гребна веднъж, понечи да повтори, но не й достигнаха сили, задъха се. Въздух не й достигна. Баща й рече:
- Дъще, това не е детска игра!
Рече и взе лопатата от ръцете й.
Направи пътека в снега и това беше достатъчно. Ето го, тича по пътеката Дерин. След него и Амира. Не може без нея! Където батко й, там е и тя. Искаха да потичат. В снега е трудно да вървиш, камо ли пък да тичаш. Такъв сняг през живота си не са виждали. Може би затова толкова много се вълнуваха, радваха се. Дерин се изпружи в снега, по-точно направо се пльосна. Може би искаше да си почине. Айлин насила го вдигна. Защото така се беше вкопчил, не му се ставаше. След него и Амира, хоп! – реши да се търкулне в снега. „Щом батко може да легне, мога и аз да го последвам!“, мисли си тя. В този миг зърна строгия поглед на Айлин и се опомни. Отказа се от намерието си.
Баба им дочу детски глъч, детска радост и дотича при тях. Дотича, но се подхлъзна и падна. Всички се засмяха и никой не се досети да й подаде ръка. Мислеха, че се забавлява, а тя направо се бореше със снега.
A Winter Never Seen Before, a Winter Joy Never Seen Before
Joy had dawned for the children! And what joy?!...
Especially to watch the snowflakes fluttering in the sky like butterflies, wandering about as if at a loss where to settle, or rather to be in among them, how pleasant, how thrilling it is!...
Aylin said “let me clear a bit of snow” and went out onto the terrace. And her father muttered to himself:
- And how are you going to clear it, my dear? Clearing snow takes strength, takes power! Snow is heavy. This job is not for your child’s strength, you’ve taken on a job too big for you!
Aylin shouldered the snow shovel and went out onto the terrace full of eagerness. She threw one shovelful, another, and another, and then she was out of breath, she began to pant hard. When she could no longer catch her breath, her father:
- My girl, this is not a child’s job, he said, and took the shovel from her hand.
Anyway, he opened up a path big enough to walk about on. Of course, that was enough. From inside, Derin came running up, out of breath. And after him, Amira. Would she ever be left behind? Wherever her big brother goes, there she goes too! They wanted to run, they wanted to play... But ho-o-ow? In the snow, never mind running, even walking is hard. They were seeing snow like this for the first time in their lives. Perhaps that is why they were so wild with joy, so eager! They did not know what to do for joy, or rather they were bewildered. Derin stretched out full length and lay down on the snow, no, it is more correct to say he sprawled. Perhaps he had wanted to rest a little. Aylin had a hard job getting him up out of the snow; it was hard, because he had given himself up to the snow and did not want to get up. After him Amira too, with a “ha”, threw herself into the snow: “If my big brother is lying down, why shouldn’t I lie down?” she said to herself. She said it, but when she saw Aylin’s serious look she pulled herself together in a flash. She gave up her intention.
Then their grandmother too was stirred by the children’s voices and their merry games, and said, “let me go out to them”. She went out, but what should her foot do but slip, and no sooner had it slipped than she was flat on her back in the snow. They were all laughing, laughing at their grandmother, watching her floundering in the snow. It did not even occur to anyone to take her by the hand and help her up. “Perhaps she’s doing it for a joke”, they thought.