← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Adı Üstünde

2 dk okuma

Herkes öyle diyordu ona. Evdekiler de, görenler de, hatta okul arkadaşları bile. Belki onun içindir ki, tuttuğu işi de kolaylıkla yapıyordu. Derslerini sormayın, daha derste, öğretmenin ağızından çıkar çıkmaz kavrıyor, kapıyor doğrusu, belleğine kaydediyor ve eve varınca dersi bir kez okumak ona yeterliydi. Yeterliydi ama o, yetinmiyordu. Örneğin, ablasının konuyla ilgili okuyup not aldığı defterden de, gazete ve dergilerdeki yazılanlardan da yararlanıyordu. Onun içindir ki, gönlü rahat, okula göğüs gere gere gidiyordu. Belki bu yüzden yüzünde güller açıyordu. Adı üstünde işte.

Güller açıyordu, ama bazen açtığı gibi de seniveriyordu. Tezelden kırılıyordu gönlü Güler’in.

Beraber okula gidip geldikleri, bazen de hatta ders çalıştıkları oluyordu Sezer’le. Nedense bir haftadır Güler Sezer’in kırık olduğunu seziyordu. Öyle konuşuyordu içindeki ses Güler’e. Ama sorucu olmuyordu nedenini. “Mademki küs duruyor, dursun, bakalım ne kadar dayanabilecek!” diyordu içinden.

Nedense, beynini kurcalayıp duruyordu tutumu. Dayanamadı, sordu:

- Sezer, nedir bu halin? Neden şişiniyorsun. Çehren bile değişti. Çıkar ağzından baklayı, bakayım!

Sezer düşündü, düşündü, sonra kekeleye kekeleye konuştu:

- Sen, kontrol vazifelerini saatte çözüp, bana verdin ya. Seninkilerini çözmeye vaktin kalmamıştı. Ancak ödevlerin bir tanesini çözmüştün, değil mi?

- Evet, öyle idi. Eee, ne olmuş? Kötü mü yoksa?

Güler’in, sesini yükseltmesinden kızdığı besbelliydi.

Sezer başını eğdi ve yere bakarak konuştu:

- Öyleyse senin notun neden daha iyi benimkisinden? Hem bir vazife çözdün, hem en yüksek notu sen aldın, yani öğretmen sana yazmış?

- Bunun nedenini bugün öğretmene sorabilirsin!

Üçüncü saatte zaten matematik dersi vardı.

Sezer cesaretli cesaretli okula vardı. Zor bekledi üçüncü saati. Öğretmen Uzunova da defterler elinde sınıfa girdi. Herkes sabırsızlanıyordu: hataları var mı, yok mu görmek istiyordu. Defterleri teker teker öğrencilere verirken, her birinin yüzüne bakıyor, sanki gözlerinden fikirlerini okuyordu. Sezer’e sıra gelinde durakladı ve bir süre öğrencinin haleti ruhiyesini yüzünden okumaya çalıştı:

- Başka defa vazifelerini kendin çözmeye çalış, arkadaşının yardımına güvenme! dedi.

Sezer kızıl bozul oldu. Başını kaldırıp öğretmene bakmaya bile cesaret edemedi.

Aklından da: “O, açık pencereden dışarıyı seyrediyordu, nasıl görmüş beni:” diye düşündü.

Teneffüste o da öğretmenin durmuş olduğu açık pencereye gitti. Gitti ve “Bir nefes alayım” dedi kendi kendine. Bir de cama baktı. Ne görsün? İnanası gelmiyordu. Tüm sınıf arkadaşlarını buradan seyredebilirdi. Aklı başına geldi. “Güler’e darılmaya hakkım yok!” sonucuna vardı.