2006
Varlığını Istıraplarına Borçlu Bir Ozan
Adı Ahmet Şerif’ti. Daha sonra Şerefli dedi soyadına. Gerçekten de şerefliydi. Şerefli de göçtü bu pırıl pırıl güneşli dünyadan. Ruhu şadolsun!
İğneyi elinden atıp kaleme sarıldı.“Halk Gençliği” gazetesinin bir şiir müsabakasına katıldı. Birinciliği kazanınca gazeteye atandı. Başkente geldiği 14 Mart gününü yaşamı boyunca unutmadı.
Yağar eser, kış kıyamet demedi. Kendisine hayat bağışlayan Vitoşa dağından inerken eşim Osman Salih’e (o zaman gençlik gazetesinin başyazarı) minnet duygularını belirtmeyi hiç bir zaman ihmal etmedi. Ve şiir uğruna nice ateşlerden geçti.
“Eylülcü çocuk” gazetesine geldiği zaman çocuk şiirleri yazdı, çeviriler yaptı, ki bunlar o zamana değin yazdıkları kadar anlamlı, içtenliydi. Dostluğumuz da o yıllara uzanır. Bende o vakitler yetenek tomurcuğunu keşfetmiş olmalı ki, “güzel fikirlerini, manzaraları kaydet, gördüğün rüyaların esrarengiz yanlarını not et” derdi. Bir şiirinde de dediği gibi “Elin kalem tutarsa yine yaz, unutma ki, ulu çınarı en çok sever yıldırımlar!...”
Ahmet Şerif dost için, dostluk için canını feda etmeye hazırdı. Maalesef, yıllar geçtikçe dostlar parmakla sayılabilecek kadar azalıyor. Bursa’dan yazdığı son mektuplarından birinde şöyle yazdı: “Ömrümün 36 yılı Sofya’da geçti. Bir zamanlar Sofya’dan ayrılamam sanıyordum. Bugün içimde orada sadece birkaç dost kaldı. Muharrem, Tatarlı, Sen ve... belki daha birkaç kişi olabilir demek geliyor içimden.”
Ozanın doğaya olan sevgisi Vitoşa’dan daha büyüktü. Soykırımı, kültür katliyamı yıllarında onu yürüyüşlerini sürdürdüğü doğalar avutabildi. Doğanın sırlarını keşfettikçe insanları daha çok sevdi. “İnsanlar eğitimdir. Yaşantısı bilim ve sanattır”, diyordu. 40. yazı yılı dolayisiyle çıkardığı “Yer yeşil gök mavi kalsın” adlı yapıtı da bunun bir kanıtıdır. Yazdığı son mektubunda bile güzelliklerine doyamıdığı Vitoşa’yı hiç unutmadığını hatırlatarak fikrini şöyle sürdürmüş: “Cezaevinden sonra bu cennet köşesi benim doktorumdu. Havasının temizliğini buradan bile duyumsar gibi oluyorum”.
Varlığını, çektiği ıstıraplara borçlu bir ozandı Ahmet Şerif. Bence ince ruhunu kıran, inciten de bu ıstıraplardı. Bunları yaşamasaydı belki sağlığına, ayakta oluşuna biz, dostları bugün daha da sevinecek, mutlu olacaktık.
Şimdi “Nur içinde yatsın!” demekten başka birşey kalmıyor.
Nadiye Ahmet
1 Mayıs 2006, Sofya
Един поет, който дължи съществуването си на своите страдания
Името му беше Ахмед Шериф. По-късно нарече фамилията си Шерефли. И наистина беше шерефли – човек с чест. И Шерефли си отиде от този сияен, слънчев свят. Мир на душата му!
Захвърли иглата от ръката си и се хвана за перото. Участва в един конкурс за стихотворение на вестник „Халк генчлии“. Като спечели първото място, беше назначен във вестника. Деня 14 март, в който пристигна в столицата, не забрави цял живот.
Не го спираше ни дъжд, ни вятър, ни люта зима. Слизайки от планината Витоша, която му беше дарила живот, никога не пропускаше да изрази чувствата си на признателност към съпруга ми Осман Салих (тогава главен редактор на младежкия вестник). И заради поезията мина през безброй огньове.
Когато дойде във вестник „Ейлюлджю чоджук“, писа детски стихове, прави преводи, които бяха също толкова съдържателни, толкова искрени, колкото написаното от него дотогава. И нашето приятелство води началото си от онези години. Трябва да е открил тогава у мене пъпката на дарбата, защото казваше: „записвай хубавите си мисли, гледките, отбелязвай си загадъчните страни на сънищата, които сънуваш“. Както е казал и в едно свое стихотворение: „Ако ръката ти държи перо, пак пиши, не забравяй, че светкавиците най-много обичат големия чинар!...“
Ахмед Шериф беше готов да пожертва живота си за приятел, за приятелство. За жалост, с минаването на годините приятелите намаляват дотолкова, че могат да се преброят на пръсти. В едно от последните си писма, писано от Бурса, той написа така: „36 години от живота ми минаха в София. Някога мислех, че не мога да се разделя със София. Днес в сърцето ми там са останали само неколцина приятели. Мухаррем, Татарлъ, Ти и... иде ми да кажа, че може би има още няколко души.“
Любовта на поета към природата беше по-голяма от Витоша. В годините на геноцида, на културното изтребление можа да го утеши природата, сред която продължаваше своите походи. Колкото повече откриваше тайните на природата, толкова повече обикна хората. „Хората са възпитание. Животът им е наука и изкуство“ – казваше. Доказателство за това е и творбата му, озаглавена „Нека земята остане зелена, небето синьо“, която издаде по случай 40-ата година на своето писане. Дори в последното писмо, което написа, като напомня, че никога не е забравил Витоша, на чиито красоти не можеше да се насити, той е продължил мисълта си така: „След затвора това райско кътче беше моят лекар. Сякаш дори оттук усещам чистотата на въздуха ѝ“.
Ахмед Шериф беше поет, който дължеше съществуването си на страданията, които беше изтърпял. Според мене именно тези страдания и сломиха, нараниха нежната му душа. Ако не ги беше преживял, може би днес ние, неговите приятели, щяхме още повече да се радваме, да бъдем щастливи, че е здрав, че е на крака.
Сега не остава нищо друго, освен да кажем: „Нека почива в светлина!“
Надие Ахмед
1 май 2006, София
A Poet Who Owed His Existence to His Sufferings
His name was Ahmet Şerif. Later he took Şerefli, “honourable”, as his surname. And he truly was honourable. Şerefli too has departed from this sparkling, sunny world. May his soul be glad!
He threw the needle from his hand and took up the pen. He entered a poetry competition of the newspaper “Halk Gençliği” (People’s Youth). When he won first place he was appointed to the newspaper. All his life he never forgot the 14th of March, the day he came to the capital.
He paid no heed to rain or wind, to the depths of winter. Coming down from Mount Vitosha, which gave him life, he never once neglected to express his feelings of gratitude to my husband Osman Salih (at that time editor-in-chief of the youth newspaper). And for the sake of poetry he passed through so many fires.
When he came to the newspaper “Eylülcü Çocuk” (Septembrist Child) he wrote poems for children and made translations, and these were as meaningful and sincere as what he had written until then. Our friendship too goes back to those years. He must have discovered the bud of talent in me in those days, for he used to say, “write down your beautiful ideas, the views you see; note the mysterious sides of the dreams you have.” As he also said in one of his poems, “If your hand can hold a pen, write still; do not forget that it is the mighty plane tree the lightning loves the most!...”
Ahmet Şerif was ready to give his life for a friend, for friendship. Unfortunately, as the years pass, friends dwindle until they can be counted on one’s fingers. In one of the last letters he wrote from Bursa he wrote this: “36 years of my life were spent in Sofia. Once I thought I could never part from Sofia. Today only a few friends there remain within me. Muharrem, Tatarlı, You and... I feel like saying there may perhaps be a few more people.”
The poet’s love for nature was greater than Vitosha. In the years of genocide, of cultural massacre, it was the nature in which he kept up his walks that was able to console him. The more he discovered nature’s secrets, the more he loved people. “People are education. Their life is science and art,” he used to say. His work entitled “Yer yeşil gök mavi kalsın” (Let the Earth Stay Green, the Sky Blue), which he brought out on the occasion of his 40th year of writing, is a proof of this too. Even in the last letter he wrote, reminding me that he had never forgotten Vitosha, whose beauties he could never get enough of, he continued his thought like this: “After prison this corner of paradise was my doctor. I almost seem to feel the cleanness of its air even from here.”
Ahmet Şerif was a poet who owed his existence to the sufferings he endured. In my view it was also these sufferings that broke and wounded his delicate spirit. Had he not lived through them, perhaps we, his friends, would today be rejoicing all the more, be happy, in his health, in his being on his feet.
Now nothing remains but to say “May he rest in light!”
Nadiye Ahmet
1 May 2006, Sofia