Sincabın İntikamı
Çalışkan bir öğrenciydi Osman. Daha okuldan eve döner dönmez derslerinin başına çönüyordu. Pencere önündeki masaya oturup, hem doğayı gözlüyor, hem öğrendiği dersleri anlatıyordu. Belleği pek keskindi. Dersi bir defa okudu mu, onu ezberlemiş deyiver.
Ağaçlar nerdeyse bahar açacaktı. Ormandaki kuru dalları, çürük ağaçları temizleyen o rüzgar esiyor mu esiyordu. Bahçe içindeki çam ağacı da secde ediyordu. Aaa, şu dallar arasına sığınan neydi? Eveet, bildi, tanıdı orman arkadaşını Osman. Sümek kuyruklu Sincaptı bu. Osman ağzıyle bir cıvıltı sesi çıkarttı. Bir kez, iki kez derken Sincap kulak kabarttı. Üçüncü kez de yapınca Sincabın gözlerini yakaladı. Elindeki cevizleri birbirine vurdu, şakırdattı. Sonra pencerenin dış tarafına tahta parçasıyla yaptığı üçgen hücreye bir ceviz yerleştirdi ve pencereyi kapattı. Sincabın sivri gözünden bu hal kaçmamış meğer. Öteki derslere de bakayım derken Osman, çatık kaşlarını asmış, iyice dalmıştı. Bir sıra bir takırdıdır geldi kulağına. Ne görse beğenirsiniz: Sincap pencereye gelmiş cevizi yemeye çalışıyordu uzun diliyle. Bir yandan da Osman’a bakıyordu bir gözüyle.
-Sümek kuyruklum benim, çok mu acıkmışsın? Ben sana artık her sabah kahvaltılık birer ceviz bırakırım yemliğine.
Sincaba bunları söyledikten sonra gidip tavandan ceviz sepetini aldı, görünmeyen bir yere sakladı. Bir gün, beş gün derken ceviz ziyafeti Sincabın pek hoşuna gitti. Osman eğer sabahtan okuldaysa, cevizi öğleyin koyuyordu. Şayet öğlenden sonraysa, sabah koyuyordu. Bu olay Sincap ile Osman arasında sessiz bir “sözleşmeydi” bir bakıma. Ne Sincap arkadaşlarına bunu fısıldıyor, ne de Osman anababasına veya başka birine söylüyordu. Bu, böylece aylarca devam etti. İyi ama bir gün öğretmen öğrencilerini birkaç gününe geziye götürdü. Bir çok şehir dolaştılar, güzelden güzel yerler gördüler. Osman hatta ayrıca bir not defteri yaptı, ona her ziyaret ettiği yeri bir bir kaydetti. Tabii, eve dönünce gördüklerini kardeşine, annebabasına, babaannesi ve büyükbabasına dahi anlatacaktı ya. Osman’ı bu gezi sanki başka bir kişi yaptı, onu bambaşka bir hayal alemine götürdü. Coşkusunu zaptedemiyordu. Kılavuzlarını hiç arasız soru yağmuruna tutuyor, cevapları da sanki bilgisayar misali belleğine kaydediyordu. Yeni yeni bilgilenmesi, yeni yeni izlenim edinmesi Osman’ı adeta kanatlandırdı, ona okulu, evi, hatta Sincabı bile unutturdu. Bu değişikliği eve dönünce onda herkes sezdi. Kardeşi ağladı bile.
-Ağabey, beni niye götürmedin bu geziye? diyerek içini çekti.
Ansızın Osman’ın aklına sümek kuyruklusu damladı:
-Vay, netti acaba bensiz? diye düşündü.
Koşuyla odasına çıktı.
“Güneş giren yere hastalık girmezmiş” derler ya. Annesi de oğlunun odasına güneş dolsun diye pencereleri ardınadek açmıştı.
Osman önce sümek kuyruklusunun “yemliğine” bakttı. Bomboştu. “Elbette!” dedi kendi kendine. “Bizim gizli sözleşmemiz dört göz arasındaydı ya. Benim sümek kuyruklu arkadaşıma böyle böyle…kime diye bilirdim.”
Ve pencereyi kapatıp öğretmeni gibi masanın iki karşılıklı tarafına tutunacak oldu. Tutunduğu gibi de ellerini çekti. Eğilip baktı. Bir de ne görsün?
-Nedir bu hal? Bu kötülüğü bana kim yapabilir?
Dedi ve bilgisayar belleği gözüönüne hemen bir tablo serdi.
-Bana bir yere gideceğini bildirmeyeceksin ha?
Diyen Sincap ceviz yerine masanın iki karşılıklı yanını adeta bir törpüyle yontar gibi yontmuştu.
Böylece Osman’dan intikamını almıştı.
Mart 1999.Gorna Banya
Отмъщението на катеричката
Осман беше прилежен ученик. Още щом се върнеше от училище вкъщи, сядаше над уроците си. Настаняваше се на масата пред прозореца и хем наблюдаваше природата, хем разказваше на глас наученото. Паметта му беше много остра. Прочетеше ли урока веднъж, все едно го беше научил наизуст.
Дърветата всеки миг щяха да цъфнат. Онзи вятър, който чисти сухите клони и гнилите дървета в гората, духаше ли, духаше. Борът в градината също се кланяше до земята. Ааа, какво беше това, дето се беше сгушило между клоните? Дааа, позна го, разпозна Осман своя горски приятел. Това беше Катеричката с пухкавата опашка. Осман издаде с уста звук като чуруликане. Веднъж, втори път – и Катеричката наостри уши. Когато го направи и трети път, улови погледа на Катеричката. Чукна един в друг орехите в ръката си, изтрака с тях. После сложи един орех в триъгълната хралупка, която беше направил от дъсчица от външната страна на прозореца, и затвори прозореца. Оказа се, че това не беше убягнало от острото око на Катеричката. Докато преглеждаше и другите си уроци, Осман беше свъсил вежди и съвсем се беше унесъл. По едно време до ухото му стигна някакво тракане. И какво да види, мислите: Катеричката беше дошла на прозореца и се мъчеше да изяде ореха с дългия си език. А с едното око поглеждаше и към Осман.
- Пухкавоопашатата ми, много ли си огладняла? Отсега нататък аз всяка сутрин ще ти оставям в хранилката по един орех за закуска.
След като каза това на Катеричката, отиде, взе от тавана кошницата с орехите и я скри на място, където не се вижда. Ден, пет дни – и ореховото угощение много се хареса на Катеричката. Ако Осман беше на училище сутрин, слагаше ореха на обед. Ако пък беше следобед, слагаше го сутринта. Това беше в известен смисъл един мълчалив „договор“ между Катеричката и Осман. Нито Катеричката го пошушваше на приятелите си, нито Осман го казваше на майка си и баща си или на някой друг. Така продължи с месеци. Добре, но един ден учителят заведе учениците си за няколко дни на екскурзия. Обиколиха много градове, видяха хубави, прехубави места. Осман дори си направи отделно тефтерче и в него записа едно по едно всяко място, което посети. Разбира се, нали като се върне вкъщи, щеше да разкаже видяното на братчето си, на майка си и баща си, дори на баба си и дядо си. Тази екскурзия сякаш направи Осман друг човек, отведе го в един съвсем различен свят на мечтите. Не можеше да сдържи възторга си. Засипваше екскурзоводите с дъжд от въпроси без никакво прекъсване, а отговорите записваше в паметта си сякаш беше компютър. Това, че научаваше все нови и нови неща, че добиваше все нови и нови впечатления, направо окрили Осман, накара го да забрави училището, дома, дори Катеричката. Когато се върна вкъщи, всички усетиха тази промяна у него. Братчето му дори се разплака.
- Батко, защо не ме взе и мен на тази екскурзия? – рече то и въздъхна.
Изведнъж на Осман му хрумна за неговата пухкавоопашатка:
- Ех, какво ли е правила без мен? – помисли си той.
Тичешком се качи в стаята си.
Нали казват: „Където влиза слънце, болест не влиза“. И майка му беше отворила прозорците докрай, за да се изпълни стаята на сина ѝ със слънце.
Осман най-напред погледна „хранилката“ на своята пухкавоопашатка. Беше съвсем празна. „Разбира се!“ – каза си той. „Нали нашият таен договор беше на четири очи. На кого можех да кажа: за моята пухкавоопашата приятелка така и така…“
И като затвори прозореца, понечи да се хване, както правеше учителят му, за двата срещуположни края на масата. Щом се хвана, и дръпна ръцете си. Наведе се и погледна. И що да види?
- Какво е това? Кой може да ми стори такова зло?
Рече той и компютърната му памет веднага разстла пред очите му една картина.
- Значи няма да ми съобщиш, че заминаваш някъде, а?
Катеричката, която казваше това, вместо ореха беше изгризала двата срещуположни края на масата, сякаш ги беше дялала с пила.
Така тя си беше отмъстила на Осман.
Март 1999 г., Горна баня
The Squirrel’s Revenge
Osman was a hard-working pupil. The moment he came home from school he would settle down to his lessons. He would sit at the table in front of the window, both watching nature and reciting the lessons he had learned. His memory was very sharp. Once he had read a lesson a single time, you could say he knew it by heart.
The trees were just about to burst into spring blossom. That wind which clears the dry branches and rotten trees out of the forest was blowing and blowing. The pine tree in the garden, too, was bowing down to the ground. Oh, what was that sheltering among those branches? Yeees, Osman knew him, he recognised his friend from the forest. It was the Squirrel with the fluffy tail. Osman made a chirping sound with his mouth. Once, twice, and the Squirrel pricked up his ears. When he did it a third time, he caught the Squirrel’s eyes. He knocked the walnuts in his hand together and made them rattle. Then he placed a walnut in the little triangular box he had made out of pieces of wood on the outside of the window, and closed the window. It turned out that this had not escaped the Squirrel’s sharp eye. Thinking he would look over his other lessons as well, Osman had knitted his brows and become completely absorbed. At one point a rattling noise came to his ear. And what do you think he saw: the Squirrel had come to the window and was trying to eat the walnut with his long tongue. At the same time he was watching Osman with one eye.
- My fluffy-tailed one, are you very hungry? From now on I will leave a walnut in your feeder every morning for your breakfast.
After saying this to the Squirrel, he went and fetched the basket of walnuts from the attic and hid it in a place where it could not be seen. One day, five days, and the Squirrel came to like the walnut feast very much. If Osman was at school in the morning, he put the walnut out at noon. And if he was at school in the afternoon, he put it out in the morning. In a way this was a silent “agreement” between the Squirrel and Osman. Neither did the Squirrel whisper it to his friends, nor did Osman tell his mother and father or anyone else. It went on like this for months. All very well, but one day the teacher took his pupils on a trip for a few days. They went round many towns and saw the most beautiful places. Osman even made himself a special notebook, and wrote down in it, one by one, every place he visited. Of course, when he got home he was going to tell his brother, his mother and father, and even his grandmother and grandfather, about what he had seen. This trip seemed to make Osman into another person; it carried him off to a completely different world of dreams. He could not hold back his excitement. He showered their guides with questions without a pause, and recorded the answers in his memory just like a computer. Learning new things and gaining new impressions simply gave Osman wings; it made him forget school, home, and even the Squirrel. When he got home everyone sensed this change in him. His little brother even cried.
- Big brother, why didn’t you take me on this trip? he said, and sighed.
All of a sudden his fluffy-tailed one dropped into Osman’s mind:
- Oh, I wonder what he did without me? he thought.
He ran up to his room.
They say, “Where the sun comes in, illness does not,” don’t they? And his mother had opened the windows as wide as they would go so that her son’s room would fill with sunshine.
First Osman looked at his fluffy-tailed one’s “feeder”. It was completely empty. “Of course!” he said to himself. “Our secret agreement was just between the two of us, after all. Who could I have asked to do this and that for my fluffy-tailed friend?”
And he closed the window and was about to take hold of the two opposite sides of the table, the way his teacher did. No sooner had he taken hold than he pulled his hands away. He bent down and looked. And what should he see?
- What is this? Who could do such a bad thing to me?
He said, and his computer memory at once spread a picture before his eyes.
- So you won’t let me know that you’re going away somewhere, eh?
The Squirrel who said this had, instead of the walnut, gnawed away the two opposite sides of the table as if shaving them with a rasp.
And so he had taken his revenge on Osman.
March 1999, Gorna Banya