← Nur Taneleri

Okuma dili:

Sincabın İntikamı

3 dk okuma

Çalışkan bir öğrenciydi Osman. Daha okuldan eve döner dönmez derslerinin başına çönüyordu. Pencere önündeki masaya oturup, hem doğayı gözlüyor, hem öğrendiği dersleri anlatıyordu. Belleği pek keskindi. Dersi bir defa okudu mu, onu ezberlemiş deyiver.

Ağaçlar nerdeyse bahar açacaktı. Ormandaki kuru dalları, çürük ağaçları temizleyen o rüzgar esiyor mu esiyordu. Bahçe içindeki çam ağacı da secde ediyordu. Aaa, şu dallar arasına sığınan neydi? Eveet, bildi, tanıdı orman arkadaşını Osman. Sümek kuyruklu Sincaptı bu. Osman ağzıyle bir cıvıltı sesi çıkarttı. Bir kez, iki kez derken Sincap kulak kabarttı. Üçüncü kez de yapınca Sincabın gözlerini yakaladı. Elindeki cevizleri birbirine vurdu, şakırdattı. Sonra pencerenin dış tarafına tahta parçasıyla yaptığı üçgen hücreye bir ceviz yerleştirdi ve pencereyi kapattı. Sincabın sivri gözünden bu hal kaçmamış meğer. Öteki derslere de bakayım derken Osman, çatık kaşlarını asmış, iyice dalmıştı. Bir sıra bir takırdıdır geldi kulağına. Ne görse beğenirsiniz: Sincap pencereye gelmiş cevizi yemeye çalışıyordu uzun diliyle. Bir yandan da Osman’a bakıyordu bir gözüyle.

-Sümek kuyruklum benim, çok mu acıkmışsın? Ben sana artık her sabah kahvaltılık birer ceviz bırakırım yemliğine.

Sincaba bunları söyledikten sonra gidip tavandan ceviz sepetini aldı, görünmeyen bir yere sakladı. Bir gün, beş gün derken ceviz ziyafeti Sincabın pek hoşuna gitti. Osman eğer sabahtan okuldaysa, cevizi öğleyin koyuyordu. Şayet öğlenden sonraysa, sabah koyuyordu. Bu olay Sincap ile Osman arasında sessiz bir “sözleşmeydi” bir bakıma. Ne Sincap arkadaşlarına bunu fısıldıyor, ne de Osman anababasına veya başka birine söylüyordu. Bu, böylece aylarca devam etti. İyi ama bir gün öğretmen öğrencilerini birkaç gününe geziye götürdü. Bir çok şehir dolaştılar, güzelden güzel yerler gördüler. Osman hatta ayrıca bir not defteri yaptı, ona her ziyaret ettiği yeri bir bir kaydetti. Tabii, eve dönünce gördüklerini kardeşine, annebabasına, babaannesi ve büyükbabasına dahi anlatacaktı ya. Osman’ı bu gezi sanki başka bir kişi yaptı, onu bambaşka bir hayal alemine götürdü. Coşkusunu zaptedemiyordu. Kılavuzlarını hiç arasız soru yağmuruna tutuyor, cevapları da sanki bilgisayar misali belleğine kaydediyordu. Yeni yeni bilgilenmesi, yeni yeni izlenim edinmesi Osman’ı adeta kanatlandırdı, ona okulu, evi, hatta Sincabı bile unutturdu. Bu değişikliği eve dönünce onda herkes sezdi. Kardeşi ağladı bile.

-Ağabey, beni niye götürmedin bu geziye? diyerek içini çekti.

Ansızın Osman’ın aklına sümek kuyruklusu damladı:

-Vay, netti acaba bensiz? diye düşündü.

Koşuyla odasına çıktı.

“Güneş giren yere hastalık girmezmiş” derler ya. Annesi de oğlunun odasına güneş dolsun diye pencereleri ardınadek açmıştı.

Osman önce sümek kuyruklusunun “yemliğine” bakttı. Bomboştu. “Elbette!” dedi kendi kendine. “Bizim gizli sözleşmemiz dört göz arasındaydı ya. Benim sümek kuyruklu arkadaşıma böyle böyle…kime diye bilirdim.”

Ve pencereyi kapatıp öğretmeni gibi masanın iki karşılıklı tarafına tutunacak oldu. Tutunduğu gibi de ellerini çekti. Eğilip baktı. Bir de ne görsün?

-Nedir bu hal? Bu kötülüğü bana kim yapabilir?

Dedi ve bilgisayar belleği gözüönüne hemen bir tablo serdi.

-Bana bir yere gideceğini bildirmeyeceksin ha?

Diyen Sincap ceviz yerine masanın iki karşılıklı yanını adeta bir törpüyle yontar gibi yontmuştu.

Böylece Osman’dan intikamını almıştı.


Mart 1999.Gorna Banya