Paranın Sahibi Kim?
Üçüncü rahlenin altında acaba ne vardı ki, Selma durup durup başını eğip oraya bakıyordu. Bir sıra kulağını kaşır gibi yapıyor, ama bir gözü hep o rahlenin altına kayıyordu. Derken zil çaldı. Üçüncü saatte beden terbiyesi vardı. Acaba ne yapsın, ne etsin de, dışarı çıkmasın? Tamam, aklına geldi. Karnını tutup öğretmene fısıldadı:
- Bugün dışarı çıkmayacağım, karnımdan duramıyorum.
Öğretmen „Tamam”, dedi.
Selma rahatladı. Sınıf odasında yalnız kalınca hemen üçüncü rahlenin altına eğildi ve bir şeyler alıp çantasının bir köşesine sıkıştırdı.
Dersler sona erince herkes evinin yolunu tuttu. Selma da rahatladı ve arkasına dönüp bakmadan eve koştu. Annesi şaşırdı.
- Bugün neden bu kadar erkencisin?
Selma hemen cevap veremedi. Biraz düşünmesi gerekiyordu. O sırada öğretmenine verdiği cevap aklına geldi.
- Karnım ağrıyordu da, ondan.
- Öyle mi, gel bir papatya çayı yapayım, hemen rahatlatır.
- Yatacağım, geçer anne!
Selma hemen odasına girip çantasının köşelerini acele acele yokladı. Tamam. Şaşırdı! Tam yirmi leva! Ne yapacaktı bu parayı?
Aha, aklına geldi. Gelecek hafta şehri ziyarete gideceklerdi ya!
İyi ama tam bu sırada annesi kapıyı açmasın mı?
Selma şaşırdı. Parayı gizlemeye çalıştı. Çalıştı ama olmadı. Annesi hemen sorucu oldu?
- Ne yapıyorsun? Ne o elindeki? Demesin mi.
Artık her şey ayandı. Daha fazla gizleyemezdi.
- Anne, bu parayı okulda buldum, dedi.
- Öyleyse, yarın okula gidince ilk işin, muallim odasına gidip bu parayı teslim etmek olacak, tamam mı?
- Ama neden anne, onu ben buldum. Hem kimse de görmedi.
- Sen buldun, sevindin? Ya onu kaybeden arkadaşını düşünmedin mi hiç? Kendini koy onun yerine!
Selma düşüne kaldı.
Ertesi gün okula gidince ilk işi sınıf öğretmenini bulup parayı teslim etmek oldu.
Saatlerden sonra sınıf öğretmeni öğrencilere:
- Bir dakika. Acele etmeyin çıkmaya, dedi.
Sınıf çıt kesildi. Herkes öğretmenin ne söyleyeceğini sabırsızlıkla merak ediyordu. Öğretmen Selma’yı yanına çağırdı ve hemen söze başladı:
- Bugün Selma’yı tebrik ediyorum. Tüm öğrencilere örnek olduğunu söylemek istiyorum, dedi, sonra da elindeki parayı gösterdi. Gösterdi ve sözünü sürdürdü:
- Bu parayı Selma bulmuş ve bana teslim etti. Herkes çantasını, ceplerini yoklasın. Yani paranın sahibi aranıyor, dedi.
Aradan bir, iki dakika geçer geçmez üçüncü rahlede oturan Beyhan hemen hopladı ve telaşla konuştu:
- Öğretmen yoldaş, benim param eksik!
- Tamam, dedi öğretmen ve Selma’yı okşadı. Hem okşadı, hem konuştu. – Selma’yı tekrar tebrik ediyor ve tüm öğrencilerin onun gibi dürüst olmasını diliyorum, dedi.
Чии са парите?
Какво ли има под третия чин? Селма стои, стои и току поглежда натам. Преструва се, че я сърби ухото, а едното й око все поглежда към третия чин. Не щеш ли, бие звънецът! Третият час имат физическо. Какво трябва да направи, та да не излиза навън? Ах, сети се. Присви се, хвана се за корема и прошепна на учителката:
- Може ли да не излизам сега? Не мога да стоя, боли ме корем.
- Добре. – съгласи се учителката.
Селма се успокои. Като остана сама в стаята, наведе се под третия чин, взе нещо и го скри в единия ъгъл на чантата си. След часовете всеки потегли към къщи. Селма се затича, без да се обръща назад. Майка й се зачуди.
- Защо си подранила така днес?
Селма не отговори. Замисли се как да отговори. Сети се какво беше казала на учителката.
- Боли ме корем, затова.
- Така ли? Ела, ще ти направя чай от лайка, ще те успокои.
- Ще полегна, дано ми мине.
Селма бързо влезе в стаята си, седна, сложи чантата си на коленете и започна трескаво да рови из нея. Такааа… Зачуди се. Какво ще прави, точно двадесет лева! Аха, сети се тя. „Другата седмица сме на посещение в града“ Такааа…
В този момент майка й внезапно отвори вратата. Селма се сепна. Опита се да скрие парите, но не успя. Майка й веднага попита:
- Какво е това? В ръката ти?
- Майко, тези пари ги намерих в училище.
- Така ли? Намери ги? Още утре, щом отидеш в училище, ще ги предадеш. Това да ти е първата работа, разбра ли?
- Защо, майко? Аз ги намерих и никой не ме видя.
- Ти ги намери и се зарадва. А помисли ли за този, който ги е загубил?
Селма не отговори. Замисли се.
На следващия ден, щом пристигна в училище, първата й работа бе да намери класния ръководител и да предаде парите. След часовете класният се обърна към учениците.
- Почакайте за минутка, не бързайте! – каза той.
Настана тишина. Всички са в очакване. Какво ли ще съобщи учителят? Той извика Селма и започна да говори:
- Днес поздравявам Селма, искам да я посоча за пример. – и показа банкнотата, която държи в ръка. – Вашата съученичка е намерила тази банкнота и ми я предаде. Претърсете джобовете си и чантите. Кой е стопанинът на тези пари?
След една две минути Бейхан, който седи на третия чин, подскочи и извика:
- Господин учителю, от моите пари липсват…
- Така, каза учителят и погали Селма. – Още веднъж поздравявам вашата съученичка и желая всички вие да сте честни като нея.
А Селма помисли за майка си и си каза: „Мама е била много права!“
Whose Money Is It?
What could there be under the third desk, that Selma kept bending her head and looking there again and again? One moment she pretended to scratch her ear, but one eye kept sliding under that desk. Then the bell rang. The third lesson was physical education. What could she do, what could she think of, so as not to go outside? There, she had it. Holding her stomach, she whispered to the teacher:
- I won’t go outside today, I can’t stand it, my stomach hurts so much.
The teacher said, “All right.”
Selma was relieved. As soon as she was alone in the classroom she bent down under the third desk, picked something up and tucked it into a corner of her bag.
When lessons were over everyone set off for home. Selma was relieved too, and without looking back she ran home. Her mother was surprised.
- Why are you so early today?
Selma could not answer straight away. She needed to think a little. Just then the answer she had given her teacher came to her mind.
- My stomach was hurting, that’s why.
- Is that so? Come, let me make you a camomile tea, it will ease it at once.
- I’ll lie down, it will pass, Mother!
Selma went straight to her room and hurriedly felt around the corners of her bag. There. She was amazed! A whole twenty leva! What was she going to do with this money?
Aha, it came to her. They were going on a visit to the city next week, weren’t they!
All very well, but didn’t her mother open the door just at that moment?
Selma was startled. She tried to hide the money. She tried, but it didn’t work. Her mother began asking at once:
- What are you doing? What is that in your hand? she said.
Now everything was out in the open. She could not hide it any longer.
- Mother, I found this money at school, she said.
- In that case, when you go to school tomorrow, the first thing you do will be to go to the teachers’ room and hand this money in, all right?
- But why, Mother? I found it. And nobody saw, either.
- You found it and you were glad? And didn’t you think at all of your classmate who lost it? Put yourself in that friend’s place!
Selma was left deep in thought.
The next day when she went to school, the first thing she did was to find her class teacher and hand in the money.
After lessons the class teacher said to the pupils:
- One minute. Don’t be in a hurry to leave.
The class fell silent. Everyone was impatiently wondering what the teacher would say. The teacher called Selma to her side and began at once:
- Today I congratulate Selma. I want to say that she is an example to all the pupils, she said, and then she showed the money in her hand. She showed it and went on:
- Selma found this money and handed it in to me. Everyone check your bags and your pockets. That is, we are looking for the owner of the money, she said.
Hardly a minute or two had passed when Beyhan, who sat at the third desk, jumped up and spoke in a fluster:
- Comrade teacher, my money is missing!
- All right, said the teacher, and she stroked Selma’s head. She stroked her and spoke. – I congratulate Selma once again, and I wish all pupils to be as honest as she is, she said.