← Kitaplara girmeyen yazılar

Okuma dili:

2004

Paylaşmak

1 dk okuma

İnsan nice hallere düşüyor… Bakıyorsun içi içine sığmıyor, neşe dolup coşuyor, nehir olup taşıyor. Bakıyorsun içine kapanmış, düşüm düşüm düşünüyor, kalabalık içinde kendini yapayalnız hissediyor.

Geçen gece barda toplanmıştınız, hatırlıyor musun? Meral de aranızdaydı. Durumunu farkettiniz mi, bilmem? Bir sıra şarkıcı “Yalnızım, ben yalnızım” diye tutturdu. O zaman Meral gözyaşlarını tutamadı. Dışarı çıkıp bir köşede gözlerini kuruladı. Ama hiç biriniz ona “Nen var?” demedi, iki tatlı söz söylemedi, yarasına melhem olmadı. Herkes kendi havasında savruluyor, savruluyordu… Meral ise kalabalık içinde kendisiyle başbaşa, hüznüne sarılmış büzülüyor, büzülüyordu.

Bayram arifesiydi. Hafize teyzeniz de kendisiyle başbaşaydı. Helva basmıştı, akıtma dökmüştü. Sofrasını, lokmasını bir dostla, belki de rastgele bir kişiyle paylaşmak istiyordu bu akşam. Başında ne de çok fikirler dolaşıyor, boşlukta gide gele çarpışıyorlardı. Soru cevap, soru cevap, bazen de cevap bulunmayan sorular. Tıpkı hayattaki gibi paylaşılmadık yalnızlıklar…

Erol’de bu gün bir hal vardı. Neşeli, cıvıl cıvıldı. Gözlerinde yıldızlar pırıl pırıldı. Acaba nesi vardı?

İşte arkadaşlarıyla buluştu, dostu Erdal’ı buldu. Bahçede bir iki gezindiler bir peykeye iliştiler. Erol’ün heyecanı taştı taşacaktı. Acele acele elleriyle, gözleriyle birşeyler anlattı. Erol anlattı, Erdal dinledi. Erol’ün heyecanı dostunu da sardı. Elele tutunup hep beraber sevindiler, hep beraber coştular kaynayıp taştılar. Erol arkadaşıyle acaba neler paylaştı? Sevincini, mutluluğunu olsa gerek. Zira mutluluk da, sevinç de palaşılmalı. İnsan o zaman boşalır, içi bir hoş, bir hoş olur, orada bambaşka bir duyu canlanır.

Ekim, 2004