← Kitaplara girmeyen yazılar

Okuma dili:

2009

Gönül Seferi

2 dk okuma

Asker olmaya, vatan borcunu ödemeye, erkek olmaya ne kadar can atıyor, gönül seferleri yapıyor, hayal kuruyor, yeni yeni arkadaşlıklar, dostluklar kurmayi düşlüyordu. Yıllardır beklenen o güne bir hafta kala, artık geri dönmemek üzere Niko bu günlük güneşlik dünyadan göçtü. Hem de sadece bir merak yüzünden “başkaları yapıyor, ben de neden denemeyeyim” düşüncesinden...

Allah vere yaşınız, adınız benzemeye. O da akranınızdı, dalda tomurcuktu, açmayan, yaşamın tatlısından, tuzlusundan henüz tatmayan bir yaşdaşınızdı. Ne yazık ki, kendine dengi dengine iyi bir derttaş, sırdaş bulamamıştı. Kendisine el uzatan, doğru kelam söyleyen bir can dostu, çevreyi bilen, kalbine ışık tutan bir dost yoktu yanında. Evet, olsaydı belki işler buraya varmazdı, bu acı yaşanmazdı. Asker olacaktı, bir hafta sonra küçüklükten beri düşlediği, oyunlarına konu ettiği kışlaya girecekti, yeni yeni arkadaşlar edinecekti, görgüsü artacaktı, daha erkek olacaktı. Bunların hepisini düşlüyordu, hem düşlüyor, hem de yaşamın yaşanmadık yönlerini merak ediyordu.

Ah şu merak, ah şu herşeyi bilmek, tatmak arzusu olmasa!...

Her şey böyle başladı, böylesi bir ortama düştü. Kötü huylu arkadaşlarına içini açtı:

- Gizlice avucunuza saklayıp karanlık karanlık köşelerde alışverişinizi yaptığınız o beyaz tozdan ben de koklayabilir miyim, dedi.

Kokladı koklamasına. Bir kez, iki kez derken üçledi, dörtledi. Alışkan, bağımlı oldu. Dünyanın en kötü alışkanlığı. Kendisine arkadaşlık teklif ettiği kız Ala farkına vardı. Niko kızdan gizlemek istedi. Ama Ala peşine düştü. O villada karavana’ya tek tek koşup, birşeyler alıp gizlenmeleri kuşkulandırmıştı Ala’yı. Ama aşkın gözü kördür demezler mi? O güzel görücü gözleri Niko’nun durumunu kapatmaya çalıştı. O feci gecenin alaca karanlığında yanından rüzgar önünde yuvarlanan saman gibi uçup gitmesini, yüzüne gizemli, güleç güleç bakmasını, bir daha da geri dömeyişini hiç unutabilecek mi Ala. Hayır, saniyeler sonra yanına koşması, Niko’nun çaresizce debelenmesi, insanlığın bu en kötü olayı hiç, ama hiç bir zaman gözü önünden gitmeyecekti...