2000–2008
Adalet
Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zamanayken kalbur samandayken, keçi berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken ormanda mekan tutan kahramanlarımızdan Arslan, Çakal, Kurt ve Tilki dost olmuşlar. Her nereye giderlerse gitsinler birbirilerinden hiç mi hiç ayrılmazlarmış. Günün birinde hepberaber ava çıkmışlar. Az gitmişler uz gitmişler, dere tepe düz gitmişler, son sonu sürmeleri gözlü bir ceylan yakalamışlar. Zavallı kardeşçik bebek gibi ağlamış diş, tırnak acılarından. O kara üzüm gözleri birer çeşme olmuş. Nihayet gözden uzak, balta girmemiş gizli bir yer bulmuşlar. Ceylanı oraya sürüklemişler. Ormanların padişahı Arslan pek gururluymuş. Yelesini şöyle bir silkeleyerek, ok misalibıyıklarını yalıyorve kendisine düşecek aslan payınıdüşünüyormuş. Çalılar arasında sofra biçimindeki alanda yerlerini almişlar, ortaya da elini ayağını çekmeyen, sürmeli gözlerini kırpmayan, o ipek tüyleri al kanlara bulanan Ceylan’ı sermişler. Arslan, av kokusunu genizlerine sindiren Çakal’ı şöyle bir süzmüş ve:
- Hadi, Çakal kardeş taksim et bakalım şu yemeği demiş.
Çakal Ceylan’ı dört bir tarafından şöyle bir süzmüş, sert dişleri, çevik ön ayaklarıyle çarçabuk dörde bölüvermiş. Arslan’a da:
- Buyur, padişahım! demiş ve önüne bir parçayı sürmüş.
Arslanın gözleri pırıl pırılolmuş, hınç dolmuş, pencesini şöyle savurarak Çakal’ın kellesini çalılar arasına yollamış.etrafı süzdükten ve öfkesini biraz yatıştırdıktan sonra Kurt’a hitabetmiş:
- Sıra sende, kardeş, demiş.
Kurt’un dili damağı kurumuş. “Kala kala ortada üç can kaldık” diye düşünmüş. Dört parçanın birini alıp uçe taksim etmiş ve ötedeki üç parçaya daha birer eklemiş.
- Buyursun Padişah hazretleri! demiş.
Bu kez Arslan’ın tepesi daha da çok atmış. Şimdi de öteki pencesini savurarak Kurt’un kellesiyle birlikte tüm gövdesini de Çakal’ın öte tarafına göndermiş.
Sıra Tilki kardeşe gelmiş. Gözlerş fındır fındır, Arslan’ın gözlerini aramış.
- Buyur, sıra senin! demesini beklemiş, Ceylan’ın kuyruk kısmından bir parça koparan Tilki ötekilerin tümünü Arslan’ın önüne sürürek böbürlene böbürlene:
- Buyur Haşmetlüm! demiş, kendisine özğü bir tavırla.
Arslan memnun memnun gülümsemiş.
- Adalet buna denir, demiş ve payının başına geçerek ziyafete oturmuş.
Справедливост
Имало едно време, нямало. В стари времена, когато ситото било в сламата, когато козата била бръснар, когато аз съм люлеела скръц-скръц люлката на баща си, нашите герои, които живеели в гората – Лъвът, Чакалът, Вълкът и Лисицата – станали приятели. Където и да отидели, никак, ама никак не се делели един от друг. Един ден тръгнали всички заедно на лов. Вървели малко, вървели много, през долини и хълмове право вървели, и най-сетне хванали една газела с очи като изписани със сурма. Горката сестричка плакала като бебе от болките от зъби и нокти. Онези нейни очи като черно грозде станали на две чешми. Накрая намерили едно скрито място, далече от чужди очи, където брадва не е влизала. Завлекли газелата там. Лъвът, падишахът на горите, бил много горд. Като тръснал ей така гривата си, облизвал мустаците си, подобни на стрели, и мислел за лъвския пай, който ще му се падне. Заели местата си на една поляна във вид на софра сред храстите, а по средата проснали Газелата, която не помръдвала ни крак, ни ръка, не мигвала с изписаните си очи и чиято копринена козина била обляна в алена кръв. Лъвът измерил с поглед Чакала, който поемал с ноздрите си миризмата на плячката, и:
- Хайде, братко Чакал, я раздели това ядене – рекъл.
Чакалът огледал Газелата от четирите ѝ страни, и с острите си зъби, с пъргавите си предни лапи бързо-бързо я разделил на четири. А на Лъва:
- Заповядай, падишахо мой! – рекъл и побутнал пред него едното парче.
Очите на Лъва засвяткали, изпълнили се със злоба, замахнал ей така с лапата си и пратил главата на Чакала сред храстите. След като огледал наоколо и поуталожил гнева си, се обърнал към Вълка:
- Твой ред е, братко – рекъл.
На Вълка му пресъхнали езикът и небцето. „Останахме, останахме – три души наоколо“ – помислил си. Взел едно от четирите парчета, разделил го на три и добавил по едно към отсрещните три парчета.
- Да заповяда негово величество Падишахът! – рекъл.
Този път Лъвът кипнал още повече. Сега замахнал с другата си лапа и пратил главата на Вълка заедно с цялото му тяло оттатък Чакала.
Дошъл ред на сестра Лисица. С шарещи насам-натам очи потърсила очите на Лъва.
- Заповядай, твой ред е! – почакала го да каже, и Лисицата, като откъснала едно парче откъм опашката на Газелата, побутнала всичко останало пред Лъва и надуто-надуто:
- Заповядай, Ваше величество! – рекла по свой си, присъщ само на нея начин.
Лъвът се усмихнал доволен-предоволен.
- На това се казва справедливост – рекъл, застанал до своя дял и седнал на гощавка.
Justice
Once there was, once there wasn’t. In the old, old days, when the sieve was in the straw, when the goat was a barber, when I was rocking my father’s cradle, creak, creak, our heroes who made their home in the forest, Lion, Jackal, Wolf and Fox, became friends. Wherever they went, they were never, ever apart from one another. One day they all went out hunting together. They went a little, they went a long way, they went straight over hill and dale, and at long last they caught a gazelle with kohl-rimmed eyes. The poor little thing cried like a baby from the pain of the teeth and the claws. Those black-grape eyes of hers each became a fountain. At last they found a hidden place, far from all eyes, where no axe had ever entered. They dragged the gazelle there. Lion, the padishah of the forests, was very proud. Giving his mane a shake, like this, he was licking his arrow-like whiskers and thinking of the lion’s share that would fall to him. They took their places in a clearing among the bushes that was shaped like a dining table, and in the middle they laid out Gazelle, who no longer drew in a leg, who no longer blinked her kohl-rimmed eyes, whose silken coat was covered in red, red blood. Lion looked Jackal up and down, Jackal who was drawing the smell of the prey deep into his nostrils, and:
- Come on, brother Jackal, divide up this meal, let’s see, he said.
Jackal looked Gazelle over from all four sides, and with his hard teeth and nimble front paws he split her into four in no time. And to Lion:
- Here you are, my padishah! he said, and pushed one piece in front of him.
Lion’s eyes flashed, they filled with rage, and with a swing of his paw, like this, he sent Jackal’s head off among the bushes. After looking around him and calming his anger a little, he addressed Wolf:
- It’s your turn, brother, he said.
Wolf’s tongue and palate went dry. “All that are left of us here are three souls,” he thought. He took one of the four pieces, divided it into three, and added one bit each to the other three pieces.
- Here you are, His Majesty the Padishah! he said.
This time Lion flew into an even greater rage. Now, swinging his other paw, he sent Wolf’s head together with his whole body off to the far side of Jackal.
The turn came to brother Fox. His eyes darting about, he sought Lion’s eyes.
He waited for him to say “Go on, it’s your turn!”; Fox tore off a piece from Gazelle’s tail end, pushed all the rest in front of Lion and, swaggering and swaggering:
- Here you are, Your Magnificence! he said, in a manner all his own.
Lion smiled, pleased as could be.
- This is what is called justice, he said, and settling down to his share he sat down to the feast.