← Nur Taneleri

Okuma dili:

Notaların İsyanı

2 dk okuma

Notalar hiç ısyan eder mi? diyeceksiniz. Eder işte!

Şerlinin annesi çok güzel şarkı söylüyordu. Kendisini bazan öyle aldırıyordu ki, adeta kendini sahnede zannediyordu. Yanındakiler görmeselerdi, bu sesin televizyondan veya radyodan geldiğini sanacaklardı. Gelgelelim müzik eğitimi yoktu. Şerlin’in de sesi güzel mi güzeldi. Annesi “hatalar tekrarlanmamalı” dedi ve kızına müzik öğretmeni tutmaya karar verdi.Piyanoyu zaten önceden almışlardı. Şerlin de merakla çalıyordu.Notaları öylesine ezberlemişti ki, “do” dedi mi, “re”, “mi”, “fa”, “sol”, “la”, “si”, “do” sanki bir merdivene diziliyorlardı. Sonra öğretmeni bir notayı çalıyor, o da bilmeye çalışıyordu. Şerlin bu dersi de çok çabuk söktü. Amma nedense bu bir saat ona çok uzun görünüyordu. Hele de pencere açık olur da, dışarıda oynayan çocukların sesi kulağına gelirse, Şerlin’in beynine hiç bir şey girmiyordu. Kafasında o notaların merdiveni kırılıyor ve notalar birbirine karışıyordu. Bu hal böyle devam edip durmayacak ya, notaların da sabrı tükenmişti. “Biz de Şerlin’e bir numara yapalım!” dediler, ısyana hazırlandılar. Ertesi gün ders sırasında istemez misin yer değiştirdiler. Şerlin “do” klavişine basıyor, piyano “mi” çalıyordu. “Mi” ye basıyor,oysa “re” çıkıyordu. Şerlin “olmaz” dedi kendi kendine. Bu kez “fa” ya bastı, öteden incecik bir “la” seslendi. Kulaklarına inanamıyordu. Gülüş gibi bir sesti gelen. “Yorgunum galiba, bu hayal olamaz!” diye düşündü ve öğretmene:

-Galiba biraz yorgunum, dinlenmem gerekecek! dedi.

Öğretmen, “kızcağız gerçekten yorgun olabilir.” Diye düşündü ve derse son vermeye karar aldı.

-Peki yarın devam ederiz, dedi.

Şerlin tek başına kalınca olup bitenleri bir bir gözü önünden geçirdi ve tekrar piyanonun başına geçti. Ama notalar şakacık ısyanlarından hala vazgeçmemişlerdi. Diyesler, bemoller de yer değişmişti. Acaba piyano mu arıza yapmıştı? Öylece dalmış düşünürken etrafında bir cıvıltı, bir şamata duydu.

-Ne oluyor, ben yalnız değil miyim yoksa? Diye düşündü.

-Hayır, değilsin! Dedi dümdüz bir ses. Sanki “sol” konuşuyordu. Şerlin’in fikirlerini okuyordu. Buna başka sesler de karıştı. Sanki etrafını tüm notalar sarmıştı.

-Değilsin, değilsin!

-Bizi bir daha küçümseme!

-Sana başka oyun da oynarız!

Bu seslerin hepsi başka başka tonlarda yankılanıyordu. Şerlin uzun sarışın saçını eline dolamış, yumruk halinde sıkmış, olanca sesiyle haykırdı:

-Sizi küçümsemeyeceğim artık, en iyi, en sadık arkadaşlarım sizler olacaksınız, inanın, yemin ederim!

Ve derin bir uykudan uyanır gibi oldu.

Artık her taraf sakindi.

Notalar da yerli yerindeydi.