Notaların İsyanı
Notalar hiç ısyan eder mi? diyeceksiniz. Eder işte!
Şerlinin annesi çok güzel şarkı söylüyordu. Kendisini bazan öyle aldırıyordu ki, adeta kendini sahnede zannediyordu. Yanındakiler görmeselerdi, bu sesin televizyondan veya radyodan geldiğini sanacaklardı. Gelgelelim müzik eğitimi yoktu. Şerlin’in de sesi güzel mi güzeldi. Annesi “hatalar tekrarlanmamalı” dedi ve kızına müzik öğretmeni tutmaya karar verdi.Piyanoyu zaten önceden almışlardı. Şerlin de merakla çalıyordu.Notaları öylesine ezberlemişti ki, “do” dedi mi, “re”, “mi”, “fa”, “sol”, “la”, “si”, “do” sanki bir merdivene diziliyorlardı. Sonra öğretmeni bir notayı çalıyor, o da bilmeye çalışıyordu. Şerlin bu dersi de çok çabuk söktü. Amma nedense bu bir saat ona çok uzun görünüyordu. Hele de pencere açık olur da, dışarıda oynayan çocukların sesi kulağına gelirse, Şerlin’in beynine hiç bir şey girmiyordu. Kafasında o notaların merdiveni kırılıyor ve notalar birbirine karışıyordu. Bu hal böyle devam edip durmayacak ya, notaların da sabrı tükenmişti. “Biz de Şerlin’e bir numara yapalım!” dediler, ısyana hazırlandılar. Ertesi gün ders sırasında istemez misin yer değiştirdiler. Şerlin “do” klavişine basıyor, piyano “mi” çalıyordu. “Mi” ye basıyor,oysa “re” çıkıyordu. Şerlin “olmaz” dedi kendi kendine. Bu kez “fa” ya bastı, öteden incecik bir “la” seslendi. Kulaklarına inanamıyordu. Gülüş gibi bir sesti gelen. “Yorgunum galiba, bu hayal olamaz!” diye düşündü ve öğretmene:
-Galiba biraz yorgunum, dinlenmem gerekecek! dedi.
Öğretmen, “kızcağız gerçekten yorgun olabilir.” Diye düşündü ve derse son vermeye karar aldı.
-Peki yarın devam ederiz, dedi.
Şerlin tek başına kalınca olup bitenleri bir bir gözü önünden geçirdi ve tekrar piyanonun başına geçti. Ama notalar şakacık ısyanlarından hala vazgeçmemişlerdi. Diyesler, bemoller de yer değişmişti. Acaba piyano mu arıza yapmıştı? Öylece dalmış düşünürken etrafında bir cıvıltı, bir şamata duydu.
-Ne oluyor, ben yalnız değil miyim yoksa? Diye düşündü.
-Hayır, değilsin! Dedi dümdüz bir ses. Sanki “sol” konuşuyordu. Şerlin’in fikirlerini okuyordu. Buna başka sesler de karıştı. Sanki etrafını tüm notalar sarmıştı.
-Değilsin, değilsin!
-Bizi bir daha küçümseme!
-Sana başka oyun da oynarız!
Bu seslerin hepsi başka başka tonlarda yankılanıyordu. Şerlin uzun sarışın saçını eline dolamış, yumruk halinde sıkmış, olanca sesiyle haykırdı:
-Sizi küçümsemeyeceğim artık, en iyi, en sadık arkadaşlarım sizler olacaksınız, inanın, yemin ederim!
Ve derin bir uykudan uyanır gibi oldu.
Artık her taraf sakindi.
Notalar da yerli yerindeydi.
Бунтът на нотите
Че бунтуват ли се нотите? – ще кажете. Бунтуват се, ето на!
Майката на Шерлин пееше много хубаво. Понякога така се увличаше, че направо си мислеше, че е на сцената. Ако тези около нея не я виждаха, щяха да помислят, че този глас идва от телевизора или от радиото. Само че нямаше музикално образование. И гласът на Шерлин беше хубав, та хубав. Майка ѝ каза „грешките не бива да се повтарят“ и реши да наеме на дъщеря си учител по музика. Пианото и без това го бяха купили отпреди. И Шерлин свиреше с интерес. Така беше научила нотите наизуст, че кажеше ли „до“ – „ре“, „ми“, „фа“, „сол“, „ла“, „си“, „до“ сякаш се нареждаха на една стълба. После учителят ѝ изсвирваше някоя нота, а тя се мъчеше да я познае. Шерлин много бързо усвои и този урок. Но кой знае защо този един час ѝ се струваше много дълъг. А пък ако прозорецът беше отворен и до ушите ѝ стигаха гласовете на децата, които играеха навън, в главата на Шерлин не влизаше нищо. В ума ѝ онази стълба на нотите се чупеше и нотите се объркваха една с друга. Нямаше то все така да продължава я – и на нотите им беше свършило търпението. „Хайде и ние да скроим един номер на Шерлин!“ – казаха си те и се приготвиха за бунт. На другия ден по време на урока, не щеш ли, си размениха местата. Шерлин натискаше клавиша „до“, а пианото свиреше „ми“. Натискаше „ми“, а излизаше „ре“. „Не може да бъде“ – каза си Шерлин. Този път натисна „фа“, а отнякъде се обади едно тъничко „ла“. Не вярваше на ушите си. Звукът, който идваше, беше като смях. „Май съм уморена, това не може да е плод на въображението!“ – помисли си тя и каза на учителя:
- Май съм малко уморена, ще трябва да си почина!
Учителят си помисли: „Момиченцето наистина може да е уморено“ и реши да сложи край на урока.
- Добре, утре ще продължим – каза той.
Когато остана сама, Шерлин прехвърли пред очите си едно по едно всичко, което се беше случило, и отново седна пред пианото. Но нотите все още не се бяха отказали от шеговития си бунт. Диезите, бемолите също си бяха разменили местата. Дали пък пианото не се беше повредило? Както се беше унесла така в мисли, чу около себе си някакво чуруликане, някаква врява.
- Какво става, да не би да не съм сама? – помисли си тя.
- Не, не си! – каза един съвсем равен глас. Сякаш говореше „сол“. Четеше мислите на Шерлин. Към него се присъединиха и други гласове. Сякаш всички ноти я бяха наобиколили.
- Не си, не си!
- Друг път да не ни подценяваш!
- Ще ти скроим и друг номер!
Всички тези гласове отекваха в различни тонове. Шерлин, навила на ръката си дългата си руса коса и стиснала я в юмрук, извика с цял глас:
- Вече няма да ви подценявам, вие ще бъдете най-добрите, най-верните ми приятели, повярвайте, кълна се!
И сякаш се събуди от дълбок сън.
Вече навсякъде беше спокойно.
И нотите си бяха по местата.
The Revolt of the Notes
Do notes ever revolt? you will say. Well, they do!
Şerlin’s mother sang very beautifully. Sometimes she got so carried away that she quite thought she was on the stage. If those beside her had not seen her, they would have thought this voice was coming from the television or the radio. And yet she had no musical training. Şerlin’s voice, too, was as lovely as could be. Her mother said, “mistakes must not be repeated”, and decided to hire a music teacher for her daughter. They had already bought the piano beforehand. And Şerlin played it with keen interest. She had learned the notes by heart so well that as soon as she said “do”, then “re”, “mi”, “fa”, “sol”, “la”, “si”, “do” lined up as if on a staircase. Then her teacher would play a note, and she would try to tell which it was. Şerlin mastered this lesson very quickly too. But for some reason this one hour seemed very long to her. And especially if the window was open and the voices of the children playing outside reached her ears, nothing at all went into Şerlin’s brain. In her head that staircase of notes broke and the notes got mixed up with one another. This state of affairs was not going to go on and on like this, was it, and the notes too had run out of patience. “Let us play a trick on Şerlin too!” they said, and got ready for a revolt. The next day, during the lesson, would you believe it, they changed places. Şerlin pressed the “do” key, and the piano played “mi”. She pressed “mi”, but out came “re”. “It can’t be,” Şerlin said to herself. This time she pressed “fa”, and from further along a very thin “la” sounded. She could not believe her ears. The sound that came was like a laugh. “I must be tired, this cannot be imagination!” she thought, and to the teacher:
- I think I am a little tired, I shall need to rest! she said.
The teacher thought, “the poor girl may really be tired,” and decided to end the lesson.
- All right, we will go on tomorrow, she said.
When Şerlin was left on her own, she went over everything that had happened, one thing after another, in her mind’s eye, and sat down at the piano again. But the notes had still not given up their playful little revolt. The sharps and the flats had changed places too. Could it be the piano that had broken down? As she sat there lost in thought, she heard a twittering, a hubbub around her.
- What is going on, am I not alone, then? she thought.
- No, you are not! said a flat, even voice. It was as if “sol” was speaking. It was reading Şerlin’s thoughts. Other voices joined in with this one too. It was as if all the notes had surrounded her.
- You are not, you are not!
- Do not look down on us again!
- We will play other tricks on you too!
All these voices were echoing in different tones, each one different. Şerlin, who had wound her long fair hair round her hand and squeezed it into a fist, cried out at the top of her voice:
- I will not look down on you any more, you will be my best, my most faithful friends, believe me, I swear!
And it was as if she woke from a deep sleep.
Now everywhere was calm.
And the notes were in their proper places.