← Nur Taneleri

Okuma dili:

Çirkin Çiçek Olur mu

3 dk okuma

Daha bebekken Didem’e “Ne çirkin kız”deyip “tfü-tfü” diye tükürür gibi yapıyorlardı yetişkinler. Biraz büyünce Didem bu sözlerin anlamını açıklamaya başladı. Güceniyor, konuşanlara sırtını dönüyordu, bazan ağlıyordu da.

-Anne, gerçekten ben çirkin miyim?

-Anne, beni neden çirkin doğurdun?

Bu sorular karşısında anne bazan gülüyor, bazan da cevap vermek zorunda kalıyordu:

-Güzel kızlara büyükler her zaman öyle der.

-Neden öyle diyorlar, anne. Demek büyükler yalan söylüyor?

-Hayır, kızım, yalan değil, nazar tutmasın diye tersini söylüyorlar.

Aslında Didem güzel bir kızdı. Kaşı hilal, saçı kumraldı. Kirpikleri ise ela gözünün üzerinde adeta birer yelpazeyi andırıyordu. Kardeşleri onunla iftihar ediyor, gurur duyuyorlardı.

Gelgelelim Didem her şeye çok çabuk güceniyor ve gözleri hemen yaş doluyordu. Babası böyle hallerde Didem’le alay edercesine konuşuyordu:

-Didem, ne yapıyorsun, kızım? Galiba yine fareleri suluyorsun?

O zaman Didem gözyaşları arasından gülümsüyor ve:

-Baba, neden öyle diyorsun. Fareler gözyaşı ile mi sulanır?diye soruyordu.

Aradan yıllar geçse de, Didem her ne kadar büyüse de, bu huyundan vazgeçmiyordu. Bir gün yine böyle ağlarken babası elinde bir ayna ile karşısına dikildi:

-Didem, kızım, sana çirkin dendi mi, güceniyordun. Ne kadar çirkin olduğunu al, sen de gör! demesin mi?

Didem’in aynayı babasının elinden kapmasıyle, pencere önüne aydınlığa koşası bir oldu. Bir de ne görsün?! Hayret! O güzelim gözlerinin üstündeki kapaklar kıpkırmızı, şiş şiş. Burnu dersen patlıcan misali:kabarmiş, kabarmiş. Pamiş elleriyle yüzünü kapattı:

-Vay, ben gerçekten de çirkinmişim. Demek bana “Ne çirkin kız” demelerinde haklıymış o kadınlar.

Ve kendisine “Gidi seni çirkin” diyen yenge ve teyzeler gözü önüne geldi.

Didem ablalarının konuşmalarına her defasında kulak kabartıyordu. Sonra radyo ve televizyondan da duyuyor ve estetik konularına ilgi gösteriyordu. Feşmanca burnuna estetik yaptırmış, filanca dudaklarını küçültmüş gibilerden… Bir gün Didem ablasına sorucu oldu:

-Abla, estetik ne demek?

Ablası ne dese beğenirsiniz:

-Senin gibi ağlamaktan burnu şişenler gidip estetik yaptırır, yani burnuna onarım yaptırır.

-Bunu kimler yapıyor?

-Özel doktorlar…

Ha, iyi ki ablası Didem’in aklına düşürdü, kulağını deldi.

Birkaç gün sonra Didem merdivenlerden yaya inerken, istemez misin, ikinci katta oturan doktor amcaya rastladı. Selam verip doktoru durdurdu:

-Doktor amca, siz kızların yüzlerine estetik yapıyor musunuz?

Doktor hayretle gülümsedi:

-Eee, niye soruyorsun?

-Bana da yapar mısınız?

-Neden?

-Çünkü ben çirkinim? Beni her gören “çirkin kız” diyor. Geçenlerde babam da öyle dedi ve beni inandırmak için aynayı elime sıkıştırdı.

Doktor amca Didemi elinden tutup doğruca muayene odasına götürdü. Ona çeşitli aletler gösterdi, trafik canavarının bozduğu o güzelim yüzleri nasıl onardığını örneklerle anlattı.

Didem gözlerini kırpmadan doktor amcaya bakıyor ve söylediklerini o küçümencik beynine mühürlüyordu.

Kendisini yolcu ederken doktor amca işaret parmağını sallıyarak konuştu:

-Bak ne kızım, siz çocuklar Allahın bahşettiği bu güzelim nimetleri-o şirin yüzü, harika gözü, dümdüz elayağınızı, velhasıl vücutunuzu herşeyden en çok, yani gözbebeğiniz gibi korumalısınız. Çünkü doğa herşeyi yerli yerinde verir. Düşün bir kere, siz aynı çiçekler gibisiniz. Çirkin çiçek sen hiç görmüş müsün? Başka bir deyimle “Allah dağına göre karı”, “İnsanına göre boyu postu verir”.

Bu son sözleri düşünürken Didem doktor amcaya teşekkür etmeye bile unutmuştu.