Çirkin Çiçek Olur mu
Daha bebekken Didem’e “Ne çirkin kız”deyip “tfü-tfü” diye tükürür gibi yapıyorlardı yetişkinler. Biraz büyünce Didem bu sözlerin anlamını açıklamaya başladı. Güceniyor, konuşanlara sırtını dönüyordu, bazan ağlıyordu da.
-Anne, gerçekten ben çirkin miyim?
-Anne, beni neden çirkin doğurdun?
Bu sorular karşısında anne bazan gülüyor, bazan da cevap vermek zorunda kalıyordu:
-Güzel kızlara büyükler her zaman öyle der.
-Neden öyle diyorlar, anne. Demek büyükler yalan söylüyor?
-Hayır, kızım, yalan değil, nazar tutmasın diye tersini söylüyorlar.
Aslında Didem güzel bir kızdı. Kaşı hilal, saçı kumraldı. Kirpikleri ise ela gözünün üzerinde adeta birer yelpazeyi andırıyordu. Kardeşleri onunla iftihar ediyor, gurur duyuyorlardı.
Gelgelelim Didem her şeye çok çabuk güceniyor ve gözleri hemen yaş doluyordu. Babası böyle hallerde Didem’le alay edercesine konuşuyordu:
-Didem, ne yapıyorsun, kızım? Galiba yine fareleri suluyorsun?
O zaman Didem gözyaşları arasından gülümsüyor ve:
-Baba, neden öyle diyorsun. Fareler gözyaşı ile mi sulanır?diye soruyordu.
Aradan yıllar geçse de, Didem her ne kadar büyüse de, bu huyundan vazgeçmiyordu. Bir gün yine böyle ağlarken babası elinde bir ayna ile karşısına dikildi:
-Didem, kızım, sana çirkin dendi mi, güceniyordun. Ne kadar çirkin olduğunu al, sen de gör! demesin mi?
Didem’in aynayı babasının elinden kapmasıyle, pencere önüne aydınlığa koşası bir oldu. Bir de ne görsün?! Hayret! O güzelim gözlerinin üstündeki kapaklar kıpkırmızı, şiş şiş. Burnu dersen patlıcan misali:kabarmiş, kabarmiş. Pamiş elleriyle yüzünü kapattı:
-Vay, ben gerçekten de çirkinmişim. Demek bana “Ne çirkin kız” demelerinde haklıymış o kadınlar.
Ve kendisine “Gidi seni çirkin” diyen yenge ve teyzeler gözü önüne geldi.
Didem ablalarının konuşmalarına her defasında kulak kabartıyordu. Sonra radyo ve televizyondan da duyuyor ve estetik konularına ilgi gösteriyordu. Feşmanca burnuna estetik yaptırmış, filanca dudaklarını küçültmüş gibilerden… Bir gün Didem ablasına sorucu oldu:
-Abla, estetik ne demek?
Ablası ne dese beğenirsiniz:
-Senin gibi ağlamaktan burnu şişenler gidip estetik yaptırır, yani burnuna onarım yaptırır.
-Bunu kimler yapıyor?
-Özel doktorlar…
Ha, iyi ki ablası Didem’in aklına düşürdü, kulağını deldi.
Birkaç gün sonra Didem merdivenlerden yaya inerken, istemez misin, ikinci katta oturan doktor amcaya rastladı. Selam verip doktoru durdurdu:
-Doktor amca, siz kızların yüzlerine estetik yapıyor musunuz?
Doktor hayretle gülümsedi:
-Eee, niye soruyorsun?
-Bana da yapar mısınız?
-Neden?
-Çünkü ben çirkinim? Beni her gören “çirkin kız” diyor. Geçenlerde babam da öyle dedi ve beni inandırmak için aynayı elime sıkıştırdı.
Doktor amca Didemi elinden tutup doğruca muayene odasına götürdü. Ona çeşitli aletler gösterdi, trafik canavarının bozduğu o güzelim yüzleri nasıl onardığını örneklerle anlattı.
Didem gözlerini kırpmadan doktor amcaya bakıyor ve söylediklerini o küçümencik beynine mühürlüyordu.
Kendisini yolcu ederken doktor amca işaret parmağını sallıyarak konuştu:
-Bak ne kızım, siz çocuklar Allahın bahşettiği bu güzelim nimetleri-o şirin yüzü, harika gözü, dümdüz elayağınızı, velhasıl vücutunuzu herşeyden en çok, yani gözbebeğiniz gibi korumalısınız. Çünkü doğa herşeyi yerli yerinde verir. Düşün bir kere, siz aynı çiçekler gibisiniz. Çirkin çiçek sen hiç görmüş müsün? Başka bir deyimle “Allah dağına göre karı”, “İnsanına göre boyu postu verir”.
Bu son sözleri düşünürken Didem doktor amcaya teşekkür etmeye bile unutmuştu.
Има ли грозно цвете
Още когато Дидем беше бебе, възрастните ѝ казваха „Какво грозно момиче“ и се правеха, че плюят – „пу-пу“. Като поотрасна, Дидем започна да си обяснява значението на тези думи. Обиждаше се, обръщаше гръб на онези, които ги казваха, понякога и плачеше.
- Мамо, наистина ли съм грозна?
- Мамо, защо си ме родила грозна?
Пред тези въпроси майката понякога се смееше, а понякога беше принудена да отговори:
- На хубавите момичета големите винаги казват така.
- Защо казват така, мамо? Значи големите лъжат?
- Не, дъще, не е лъжа, казват обратното, за да не те хванат уроки.
Всъщност Дидем беше хубаво момиче. Веждите ѝ бяха като полумесец, косата ѝ – кестенява. А миглите над пъстрите ѝ очи приличаха на същински ветрила. Братята и сестрите ѝ се хвалеха с нея, гордееха се.
Само че Дидем много бързо се обиждаше от всичко и очите ѝ веднага се пълнеха със сълзи. В такива случаи баща ѝ говореше на Дидем така, сякаш ѝ се присмиваше:
- Дидем, какво правиш, дъще? Май пак поиш мишките?
Тогава Дидем се усмихваше през сълзи и питаше:
- Татко, защо казваш така? Нима мишките се поят със сълзи?
Макар че минаваха години, колкото и да растеше Дидем, не се отказваше от този свой навик. Един ден, когато пак така плачеше, баща ѝ застана пред нея с огледало в ръка:
- Дидем, дъще, кажеха ли ти, че си грозна, се обиждаше. На, виж и ти колко си грозна! – да не вземе да каже?
Дидем грабна огледалото от ръката на баща си и в същия миг изтича на светло пред прозореца. И какво да види?! Чудо! Клепачите над онези нейни прекрасни очи – червени-червени, подути-подути. А носът ѝ – като патладжан: подпухнал, подпухнал. Закри лицето си с мекичките си като памук ръце:
- Леле, аз наистина съм била грозна. Значи са били прави онези жени, като ми казваха „Какво грозно момиче“.
И пред очите ѝ изплуваха стринките и лелите, които ѝ казваха „Ах, ти, грозотийо“.
Дидем всеки път наостряше уши за разговорите на каките си. После слушаше и от радиото и телевизията и проявяваше интерес към темите за естетичните операции. Еди-коя си си направила естетична операция на носа, еди-коя си си смалила устните и тям подобни… Един ден Дидем взе да разпитва кака си:
- Како, какво значи естетична операция?
И какво мислите, че каза кака ѝ:
- Такива като теб, на които носът им се подува от плач, отиват и си правят естетична операция, тоест дават си носа на поправка.
- Кой прави това?
- Специални лекари…
Ха, добре че кака ѝ подсети Дидем, пусна ѝ мухата в главата.
Няколко дни по-късно, когато Дидем слизаше пеша по стълбите, не щеш ли, срещна чичо доктора, който живееше на втория етаж. Поздрави и спря доктора:
- Чичо докторе, вие правите ли естетични операции на лицата на момичетата?
Докторът се усмихна учудено:
- Еее, защо питаш?
- Ще направите ли и на мен?
- Защо?
- Защото съм грозна? Всеки, който ме види, казва „грозно момиче“. Наскоро и татко каза така и за да ме убеди, ми тикна огледалото в ръката.
Чичо доктор хвана Дидем за ръка и я заведе право в кабинета за прегледи. Показа ѝ различни инструменти, разказа ѝ с примери как поправя онези прекрасни лица, обезобразени от чудовището на пътя.
Дидем гледаше чичо доктора, без да мигне, и запечатваше казаното от него в мъничката си главица.
Докато я изпращаше, чичо доктор заговори, размахвайки показалец:
- Виж какво, момичето ми, вие, децата, трябва да пазите тези прекрасни блага, които Аллах ви е дарил – това миличко лице, чудесните очи, правите си ръце и крака, с една дума, тялото си – повече от всичко, тоест като зеницата на окото си. Защото природата дава всичко на мястото му. Помисли само, вие сте също като цветята. Ти виждала ли си някога грозно цвете? С други думи, „Аллах дава снега според планината“, „а ръста и снагата – според човека“.
Докато мислеше върху тези последни думи, Дидем беше забравила дори да благодари на чичо доктора.
Is There Such a Thing as an Ugly Flower
Even when she was a baby, grown-ups would say “What an ugly girl” to Didem and pretend to spit, going “tfoo-tfoo”. When she grew a little, Didem began to work out the meaning of these words. She took offence and turned her back on those who spoke, and sometimes she cried too.
- Mummy, am I really ugly?
- Mummy, why did you give birth to me ugly?
Faced with these questions her mother sometimes laughed, and sometimes had no choice but to answer:
- Grown-ups always say that to pretty girls.
- Why do they say that, Mummy. So the grown-ups are telling lies?
- No, my girl, it is not a lie, they say the opposite so that the evil eye will not strike.
In truth Didem was a pretty girl. Her eyebrows were crescents, her hair was light brown. As for her eyelashes, above her hazel eyes each one looked just like a fan. Her brothers and sisters took pride in her, they were proud of her.
And yet Didem took offence at everything very quickly, and her eyes filled with tears at once. At such times her father would speak to Didem as if teasing her:
- Didem, what are you doing, my girl? It seems you are watering the mice again?
Then Didem would smile through her tears and ask:
- Daddy, why do you say that. Are mice watered with tears?
Though years went by, however much Didem grew, she did not give up this habit of hers. One day when she was crying like this again, her father planted himself in front of her with a mirror in his hand, and what should he say but:
- Didem, my girl, whenever you were called ugly you used to take offence. Here, take it, and see for yourself how ugly you are!
Didem snatched the mirror from her father’s hand and ran to the light in front of the window, all in one moment. And what should she see?! Astonishing! The lids over those lovely eyes of hers bright red, all swollen. As for her nose, it was like an aubergine: puffed up, puffed up. She covered her face with her soft little hands:
- Oh, so I really am ugly. So those women were right to say “What an ugly girl” to me.
And the aunts and aunties who used to say “You ugly thing, you” to her came before her eyes.
Didem pricked up her ears every time at her big sisters’ conversations. Then she heard it on the radio and television too, and she took an interest in matters of cosmetic surgery. So-and-so has had cosmetic surgery done on her nose, such-and-such has had her lips made smaller, that sort of thing… One day Didem put a question to her big sister:
- Big sister, what does cosmetic surgery mean?
And what do you think her big sister said:
- People like you, whose noses swell up from crying, go and have cosmetic surgery done, that is, they have their noses repaired.
- Who does this?
- Special doctors…
Ah, a good thing her big sister put it into Didem’s head and opened her ears to it.
A few days later, as Didem was going down the stairs on foot, would you believe it, she met the doctor uncle who lived on the second floor. She greeted him and stopped the doctor:
- Doctor uncle, do you do cosmetic surgery on girls’ faces?
The doctor smiled in surprise:
- We-ell, why do you ask?
- Would you do it for me too?
- Why?
- Because I am ugly? Everyone who sees me says “ugly girl”. The other day my father said so too, and to make me believe it he pressed the mirror into my hand.
The doctor uncle took Didem by the hand and led her straight to the examination room. He showed her various instruments, and told her with examples how he repaired those lovely faces that the traffic monster had ruined.
Didem looked at the doctor uncle without blinking her eyes and sealed what he said into that tiny little brain of hers.
As he saw her off, the doctor uncle spoke, wagging his forefinger:
- Look here, my girl, you children must protect these lovely blessings that God has granted - that sweet face, those wonderful eyes, your straight, sound hands and feet, in short your body - more than anything else, that is, like the apple of your eye. Because nature gives everything in its proper place. Just think, you are exactly like flowers. Have you ever seen an ugly flower? In other words, “God gives the snow to suit the mountain”, “He gives the height and the build to suit the person”.
Thinking about these last words, Didem had even forgotten to thank the doctor uncle.