← Nur Taneleri

Okuma dili:

Cezaların En Büyüğü

2 dk okuma

(İSMET BEY’in anısına)

Evvel zamandayken, kalbur samandayken, keçi berber iken bir halk ozanı varmış. Bilgili mi bilgili, verimli mi verimliymiş. Ozan güneşi her sabah ayakta karşılar, her akşam da ayakta uğurlarmış.

Gönül ne kahve ister

Ne kahvehane

Gönül muhabbet ister

Kahve bahane

deyip, mahalle mahalle dolaşır, şiirleri için “altın tozlar” toplarmış. Akşam oldu, gökyüzünde yıldızlar yerde birilerini ararmış gibi gözlerini ışıldattılar mı, ozan odasına çekilir, ilhama gelirmiş. Gördüklerini, başından geçirdiklerini idare lambası ışığı altında alelacele kaleme alırmış. Pek tabii ki, her gördüğü, her duyduğu, her başından geçirdiği olumlu değil, aralarında olumsuz olan olaylar da varmış. Bir gün, beş gün derken aradan aylar geçmiş. Ozanın yazdıkları dost çevrelerinden dışarı da sızmış, idare makamlarının kulağına varmış. Eleştirildiklerinden dolayı bunlar iyice kızmış, küplere binmişler. Ne yapsınlar, ne etsinler diye uzun uzun düşünmüşler ve son sonu kararlarını vermişler: Ak sakallı ozanı alıp zındana atmışlar. ”Şöhret ateşten gömlektir”demezler mi hani. Ozan dört duvar arasında bulunsa da, yazıp çizmekten vazgeçmemiş, yazmış da yazmış. Gördüklerini, başından geçirdiklerini kaleme almaya devam etmiş. Ama bu kez kader ortaklarının durumunu da dile getirmiş. İdarecileri, yöneticileri de eleştiri yağmurunu üzerlerinde hissetmişler. Ve düşün düşün düşünmüşler. Acaba nasıl ceza giydirsinler de, bu dize gelmeyen herifi sustursunlar, yerle bir etsinler? Zira zındana atılması, tek başına hücreye tıkılması ozanın kalemini etkilememiş, çanını tıkamamıştı. Kafasını çalıştıran akıllının biri teklifte bulunmuş:

-Gelin bu herife cezaların en büyüğünü verelim, demiş.

Teklifi kabul edilmiş. Ozanın hücresine bir başkasını da getirmişler. Ozan bu duruma çok çok sevinmiş.

-Tamam, demiş, yazdıklarımı dinleyecek bir başkası da yanımda olacak.

Ozan yazmış yazmış ve bir gün kader kardeşine demiş ki:

-Bak ne kardeş, sana birşeyler okusam ne dersin?

-Hay hay, demiş karşısındaki. Ben yazıdan çiziden pek anlamam amma…

Ozan dediğini yapmış. Almış adamı karşısına okumuş da okumuş. O okumuş muhatabı dinlemiş. Ozan okudukça galeyana gelmiş, muhatabı da ozanın duygusallığı karşısında duygusuz kalmamış. İki gözü iki çeşme olmuş, ağlamış da ağlamış.

Ozan bir sıra okumasını kesmiş ve karşısındakine demiş ki:

-Birader, doğrusunu söyle bana. Şiirim sana ne anlattı da gözünün yaşını tutamadın? Bak pos bıyığın, tel tel sakalın sırılsıklam olmuş.

Ozanın hapis arkadaşı gözlerini silerek konuşmuş:

-Bak ne kardeş, ben üç dört aydan beri bu karanlık zındandayım. Üç dört ayın adı var. Evimi, horantamı, evde bulunan eşyamı, davarımı dahi özledim. Hepsi burnumda burcu burcu kokuyor. Hele de o seyrek sakallı keçim. Sakalı tıpkı seninki gibi. Onu hatırladım da kendimi tutamadım.

Ozan başını eğip düşünmüş düşünmüş ve sonra da:

-Yazıklar olsun sana!demiş.

Demiş ve kendisine ceza veren adama hak vermiş. Demek ki, birini cezalamak istersen kendisine cahil bir muhatap gönder. Bu, cezaların en büyüğüdür, diye düşünmüş.