Apartman Okulu
Gülşen çok, ama çok üzülmüştü. O ahşap eve nice alışmiştı, onu nice candan sevmişti. O kapı etrafındaki soyuk duvar kağıtlarıyle, kapı çereçevesinde boyunu ölçtüğü kalem işaretleriyle sevmişti doğdu doğalı oturduğu evceğizi. Annesinin çantasından çıkararak acele makyaj yapıp, ayak sesleri duyunca da duvarda bıraktığı parmak izleriyle sevmişti bu eski evi. Yıktıkları zaman ağlamıştı bile. Evin harabesi, sanki çocukluğunun harabe yığınıydı. Arkadaşlarıyle kent içine geziye çıktığı zaman yolunu sık sık oradan geçiriyor ve yaşadığı ilk çocukluk hatıralarını canlandırıyordu. Gel zaman git zaman yeni apartmanda yeni yeni tanışlar edindi, eski evin hatıraları önce mum ışığı gibi soldu, daha sonra belleğinden sanki silgiyle siliniverdi.
Bu hatıraların solmasına, silinmesine belki de en çok Gökşen amca yardımcı oldu. Nedense daha ilk görmesiyle sevmişti bu amcayı Gülşen. Hele ad benzerliği onu daha da sempatik etmişti kızcağıza. Nasıl mı yardımcı olmuştu Gülşen’e? İşte şöyle:
Gökşen amca tatlı dilli bir adamdı. Çocukları yoktu. Belki de bunun için onları çok çok seviyordu. Her nerde çocuk görse hemen adını soruyor, başını okşuyor ve tatlı tatlı gülümsüyordu. Hatta bazan cebinden soğan şekeri, bir ciklet çıkarıp uzatıyordu. Yeni apartmanın dairelerine tüm haneler yerleştiği zaman Gökşen amca anababaların hepsini biraraya topladı. Toplantı gibi bir şey yaptı ve kendilerine:
-Kendine ev alma, komşu al, demezler mi hani. Zannımca hepimiz birbirimizden iyiyiz. Demek kendilerimize grçekten komşu almışız. Çocuklarımız da deyiver aynı yaştalar. Gelin iyi olduğumuz gibi iyi de anlaşalım, iyi de geçinelim. Çocuklarımıza sahip çıkalım!
Bu sözlerden sonra odadakiler arasında bir kıpırtıdır, bir fısıltıdır sezildi. Hepsi birbirlerine bakıştı, hayret etti. Bazı veliler:
-Bu ne demek yani? Biz çocuklarımızı başıboş mu bırakmışız? Yoksa neden kendi çocuklarımıza sahıp çıkalım…
Sonra konu genişletildi, aydınlatıldı.
Toplantıdan herkes memnun, güler yüzle çıktı. Çocuklar birşey bilmeseler de sevinçliydiler. Çünkü kendilerini konuşmuş, onları konu etmiş, onlarla ilgilenmişlerdi.
Konuşulanları önce Gökşen amca hayata geçirdi. Çocukların hepsini biraraya toplayıp parka geziye götürdü. Onları salıncaklarda salladı, kaykaylara bindirdi. Yoldan gelip geçen tanımadık kişilerle boşboğazlık etmemelerini, senli benli olmamalarını ve bunun nedenlerini anlattı. Sonra kır çiçekleri toplayıp, annelerine, ablalarına birer buket götürdüler. Eğlence dolu günü anlatmakla bitiremediler.Derken sonraki cumartesi de gelip çattı. Apartman çocukları yine toplandı, Gülşen’in babası da gecikmedi. Çocukları hemen ellerinden tutup yola koyuldu. Nereye gideceklerini önceden düşünmüştü. Ama sürpriz olsun diye sır tutuyor, kimseye söylemiyordu. Gide gide nereye gittiler, biliyor musunuz? Çocukların en çok sevdikleri yere: Pastaneye! Herkes canının sevdiğini ısmarladı. Çoğu dondurma yedi, koka kola içti. Hem yeyip içtiler, hem fıkralar anlatıp gülüştüler. Çocukların neşeli oluşları, birbirilerine samimi olmaları etraftakilerin de dikkatini çekti. Komşu masadan iri yarı bir amca kalkıp Gülşen’in babasına yaklaştı. Yaklaştı ve fısıldarcasına konuştu:
-Siz olsa olsa öğretmensiniz. Affedersiniz amma, hangi okuldansınız?
Çocuklar da duymuştu bu ilginç soruyu ve cevabını merakla beklediler.
Gülşen’in babası şaşırmıştı. Acaba ne cevap versindi. Ve hiç beklenmedik sözcükler dilinden dökülüverdi:
-Apartman okulundan!
Çocuklar hayret içindeydi. Birbirilerine bakıştılar ve başlarını sallıyarak cevabı desteklediler.
Onlar gerçekten de Apartman okulundandı.
Училището на блока
Гюлшен беше много, ама много натъжена. Колко беше свикнала с онази дървена къща, колко от сърце я беше обикнала. Беше обикнала къщичката, в която живееше, откакто се беше родила, с онези олющени тапети около вратата, с чертичките от молив по рамката на вратата, с които си мереше ръста. Беше обикнала тази стара къща с отпечатъците от пръсти, които оставяше по стената, когато набързо се гримираше с извадения от чантата на майка си грим и чуеше шум от стъпки. Когато я събориха, тя дори плака. Развалините на къщата бяха сякаш купчината развалини на нейното детство. Когато излизаше с приятелките си на разходка из града, често минаваше оттам и съживяваше първите си детски спомени. Мина време, в новия блок тя завърза все нови и нови познанства, спомените за старата къща първо избледняха като светлина на свещ, а после сякаш с гума се изтриха от паметта ѝ.
За избледняването, за изтриването на тези спомени може би най-много помогна чичо Гьокшен. Кой знае защо, Гюлшен беше обикнала този чичо още щом го видя. А приликата в имената го направи още по-симпатичен на момиченцето. Как ли беше помогнал на Гюлшен? Ето как:
Чичо Гьокшен беше човек със сладки приказки. Нямаше деца. Може би затова много, много ги обичаше. Където и да видеше дете, веднага го питаше за името, погалваше го по главата и сладко, сладко се усмихваше. Дори понякога вадеше от джоба си бонбон лукче или дъвка и му ги подаваше. Когато всички домакинства се настаниха в апартаментите на новия блок, чичо Гьокшен събра всичките майки и бащи на едно място. Направи нещо като събрание и им рече:
- Нали казват: не си купувай къща, купи си съсед. Според мен всички ние сме един от друг по-добри. Значи наистина сме си купили съседи. И децата ни са, кажи-речи, на една възраст. Хайде, както сме добри, така и добре да се разбираме, добре да се погаждаме. Да се погрижим за децата си!
След тези думи сред хората в стаята се усети едно раздвижване, един шепот. Всички се спогледаха, зачудиха се. Някои родители:
- Какво значи това сега? Ние да не сме оставили децата си без надзор? Иначе защо тепърва да се грижим за собствените си деца…
После въпросът беше разгърнат, изяснен.
От събранието всички излязоха доволни, с усмихнати лица. Макар че децата не знаеха нищо, те бяха радостни. Защото бяха говорили за тях, за тях беше ставало дума, с тях се бяха занимавали.
Пръв чичо Гьокшен приложи на дело това, което беше говорено. Събра всички деца на едно място и ги заведе на разходка в парка. Люля ги на люлките, качи ги на пързалките. Обясни им да не дрънкат излишно с непознати хора, които минават по пътя, да не се държат свойски с тях, както и защо е така. После набраха полски цветя и занесоха по един букет на майките си, на каките си. Не можеха да се наприказват за този ден, пълен със забавления. И ето че дойде и следващата събота. Децата от блока пак се събраха, а и бащата на Гюлшен не закъсня. Веднага хвана децата за ръце и тръгна на път. Предварително беше намислил къде ще отидат. Но за да бъде изненада, пазеше го в тайна, на никого не казваше. Вървяха, вървяха и знаете ли къде отидоха? На мястото, което децата обичат най-много: в сладкарницата! Всеки си поръча каквото му душа иска. Повечето ядоха сладолед, пиха кока-кола. Хем ядоха и пиха, хем разказваха вицове и се смяха. Това, че децата бяха весели, че бяха сърдечни едно с друго, привлече вниманието и на околните. От съседната маса стана един едър чичо и се приближи до бащата на Гюлшен. Приближи се и заговори почти шепнешком:
- Вие трябва да сте учител, няма какъв друг да сте. Извинявайте, ама от кое училище сте?
И децата бяха чули този интересен въпрос и с любопитство зачакаха отговора.
Бащата на Гюлшен се беше объркал. Какво ли да отговори? И от езика му се изсипаха съвсем неочаквани думи:
- От Училището на блока!
Децата бяха смаяни. Спогледаха се и като закимаха с глави, подкрепиха отговора.
Те наистина бяха от Училището на блока.
The Apartment Block School
Gülşen was very, very sad. How used she had grown to that wooden house, how dearly she had loved it. She had loved the little house she had lived in ever since she was born, with the peeling wallpaper around that door, with the pencil marks on the door frame where she measured her height. She had loved this old house with the fingerprints she left on the wall when, having taken the make-up out of her mother’s bag and hurriedly made herself up, she heard footsteps. She had even cried when they pulled it down. The ruins of the house were like the heap of ruins of her childhood. When she went out for a walk in town with her friends she often made her way past there, and brought to life the memories of the early childhood she had lived. As time went by she made new acquaintances in the new apartment block; the memories of the old house first faded like candlelight, and later were wiped from her memory as if with an eraser.
Perhaps it was Uncle Gökşen who helped most in the fading and wiping away of these memories. For some reason Gülşen had liked this uncle from the very first time she saw him. The likeness of their names, especially, had made him even more appealing to the little girl. How had he helped Gülşen? This is how:
Uncle Gökşen was a sweet-spoken man. He had no children. Perhaps that was why he loved them so very much. Wherever he saw a child he would at once ask its name, stroke its head and smile sweetly. Sometimes he would even take a boiled sweet or a piece of chewing gum out of his pocket and hold it out. When all the households had settled into the flats of the new apartment block, Uncle Gökşen gathered all the mothers and fathers together. He held something like a meeting and said to them:
- Don’t they say, don’t buy yourself a house, buy a neighbour. To my mind each of us is better than the next. So we really have bought ourselves neighbours. And our children, you could say, are the same age. Come, just as we are good people, let us get along well too, and live well together. Let us look after our children!
After these words a stirring, a whispering was felt among the people in the room. They all looked at one another in amazement. Some parents:
- What does that mean, then? Have we let our children run wild? Otherwise why should we look after our own children…
Then the matter was enlarged upon and made clear.
Everyone left the meeting pleased, with smiling faces. Even though the children knew nothing, they were glad. Because people had talked about them, made them the subject, taken an interest in them.
It was Uncle Gökşen who first put what had been discussed into practice. He gathered all the children together and took them on an outing to the park. He pushed them on the swings and put them on the slides. He explained that they should not chatter carelessly with strangers passing by on the road, that they should not be over-familiar with them, and the reasons for this. Then they picked wild flowers and each took a bunch to their mothers and their big sisters. They could not stop telling about their day full of fun. And then the next Saturday came round too. The children of the apartment block gathered again, and Gülşen’s father was not late either. He took the children straight by the hand and set off. He had thought in advance about where they would go. But so that it would be a surprise he was keeping it secret and telling nobody. They went and went, and do you know where they went? To the place children love best: the cake shop! Everyone ordered whatever their heart desired. Most of them ate ice cream and drank Coca-Cola. They ate and drank, and told jokes and laughed together too. The children’s cheerfulness, and their warmth towards one another, caught the attention of the people around them as well. A big burly man got up from the next table and came over to Gülşen’s father. He came over and spoke as if whispering:
- You can only be a teacher. Forgive me, but which school are you from?
The children had heard this interesting question too, and waited for the answer with curiosity.
Gülşen’s father was taken aback. Whatever should he answer? And quite unexpected words tumbled off his tongue:
- From the Apartment Block School!
The children were amazed. They looked at one another and, nodding their heads, backed up the answer.
They really were from the Apartment Block School.