← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Gülmece

1 dk okuma

Gül ile Bülbül kardeştiler. Gül’ün yüzünde güller açıyordu. Bülbül’ün ise gözleri ağlayımsı, hep nemliydi. Anne babası her iki kızının da neşeli, güleç olmasını istiyordu. Hemen hemen her hafta sonu tatillerinde kır gezisine çıkıyorlardı. Toptur, kovalamacadır, saklambaç oyunlarından sonra dinlenmeye oturuyorlardı. Dinlenirken annelerinin aklına başka bir oyun geliyordu.

— Çocuklar, diyordu, şimdi de gülmece oynasak, ne dersiniz?

O zaman Gül ile Bülbül birbirlerine bakışıyor, Gül’ün yüzündeki güller soru işaretine dönüşüyor, Bülbül’ün gözündeki nemler de nida işareti oluyordu.

— Nasıl oyunmuş öyle, anne?

Anneleri izah ediyordu:

— Önce ben başlayacağım gülmeye, siz ise isterseniz bana katılın.

İki kardeş yine bakıştılar.

Anneleri sözü uzatmadı. Ortalığı kahkaya boğdu. Gülen annesine bakarken Gül de güldü. Gülüş Bülbül’e de bulaştı. İncecik sesiyle bülbül oldu, öttü. Üçü birden kırıla kırıla gülüyordu. Öteden beri babaları geldi:

— Ne oluyor böyle size? Gülmece korosu mu kurdunuz? dedi

Cevap gelmeyince o da gülmeye başladı. Niye?

Derken gelip geçen yolcular duruyor, gülenlere bakıyor, bakıyor, onlar da gülerek yollarına devam ediyorlardı. Bu böylece ben bir saat diyeyim, siz iki deyin, devam etti.

Sustukları zaman anne:

— Gülmek sağılıktır, çocuklar! dedi.

Gül ile Bülbül bu oyunu uzun zaman hatırladılar, arkadaşlarına da anlattılar. Aynısını oynamak istediler ama olmadı. Mutlaka başlayan, başı çeken biri olmalıydı.