Gülmece
Gül ile Bülbül kardeştiler. Gül’ün yüzünde güller açıyordu. Bülbül’ün ise gözleri ağlayımsı, hep nemliydi. Anne babası her iki kızının da neşeli, güleç olmasını istiyordu. Hemen hemen her hafta sonu tatillerinde kır gezisine çıkıyorlardı. Toptur, kovalamacadır, saklambaç oyunlarından sonra dinlenmeye oturuyorlardı. Dinlenirken annelerinin aklına başka bir oyun geliyordu.
— Çocuklar, diyordu, şimdi de gülmece oynasak, ne dersiniz?
O zaman Gül ile Bülbül birbirlerine bakışıyor, Gül’ün yüzündeki güller soru işaretine dönüşüyor, Bülbül’ün gözündeki nemler de nida işareti oluyordu.
— Nasıl oyunmuş öyle, anne?
Anneleri izah ediyordu:
— Önce ben başlayacağım gülmeye, siz ise isterseniz bana katılın.
İki kardeş yine bakıştılar.
Anneleri sözü uzatmadı. Ortalığı kahkaya boğdu. Gülen annesine bakarken Gül de güldü. Gülüş Bülbül’e de bulaştı. İncecik sesiyle bülbül oldu, öttü. Üçü birden kırıla kırıla gülüyordu. Öteden beri babaları geldi:
— Ne oluyor böyle size? Gülmece korosu mu kurdunuz? dedi
Cevap gelmeyince o da gülmeye başladı. Niye?
Derken gelip geçen yolcular duruyor, gülenlere bakıyor, bakıyor, onlar da gülerek yollarına devam ediyorlardı. Bu böylece ben bir saat diyeyim, siz iki deyin, devam etti.
Sustukları zaman anne:
— Gülmek sağılıktır, çocuklar! dedi.
Gül ile Bülbül bu oyunu uzun zaman hatırladılar, arkadaşlarına da anlattılar. Aynısını oynamak istediler ama olmadı. Mutlaka başlayan, başı çeken biri olmalıydı.
Смеяница
Гюл и Бюлбюл бяха сестри. На лицето на Гюл цъфтяха рози. А очите на Бюлбюл бяха като наплакани, все влажни. Майка им и баща им искаха и двете им момичета да бъдат весели, засмени. Почти всяка събота и неделя излизаха на разходка сред природата. След игрите на топка, на гоненица, на криеница сядаха да си починат. Докато си почиваха, на майка им ѝ хрумваше друга игра.
— Деца — казваше тя, — какво ще кажете сега да поиграем и на смеяница?
Тогава Гюл и Бюлбюл се споглеждаха, розите по лицето на Гюл се превръщаха във въпросителен знак, а влагата в очите на Бюлбюл ставаше удивителен знак.
— Каква е пък тази игра, мамо?
Майка им обясняваше:
— Първо аз ще започна да се смея, а вие, ако искате, се присъединете към мен.
Двете сестри пак се спогледаха.
Майка им не проточи приказката. Заля всичко наоколо със смях. Докато гледаше как майка ѝ се смее, засмя се и Гюл. Смехът зарази и Бюлбюл. С тънкото си гласче тя стана славей и запя. И трите се превиваха от смях. Отнякъде дойде и баща им:
— Какво става с вас? Хор по смеяница ли сте основали? — каза.
Като не получи отговор, и той започна да се смее. Защо ли?
В това време минувачите се спираха, гледаха, гледаха смеещите се и също продължаваха пътя си със смях. Това продължи така — аз да кажа един час, вие кажете два.
Когато млъкнаха, майката каза:
— Смехът е здраве, деца!
Гюл и Бюлбюл дълго време си спомняха тази игра, разказаха я и на приятелите си. Поискаха да поиграят на същото, но не се получи. Непременно трябваше да има някой, който да започне, който да поведе.
The Laughing Game
Gül and Bülbül were sisters. Roses bloomed on Gül's face. Bülbül's eyes, though, were tearful, always moist. Their mother and father wanted both of their daughters to be cheerful and smiling. Almost every weekend holiday they went out on a trip to the countryside. After games of ball, tag and hide-and-seek, they would sit down to rest. While they rested, another game would come into their mother's mind.
— Children, she would say, what do you say we play the laughing game now?
Then Gül and Bülbül would look at each other, the roses on Gül's face would turn into a question mark, and the moisture in Bülbül's eyes would become an exclamation mark.
— What kind of game is that, mother?
Their mother would explain:
— First I will begin to laugh, and you, if you want, join in with me.
The two sisters looked at each other again.
Their mother did not draw the talk out. She drowned the place in laughter. Looking at her laughing mother, Gül laughed too. The laughter spread to Bülbül as well. With her thin little voice she became a nightingale and sang. All three of them were doubled up with laughter. From over yonder their father came:
— What is going on with you? Have you set up a laughing choir? he said
When no answer came, he too began to laugh. Why?
Meanwhile travellers passing by would stop, look and look at the ones laughing, and they too would go on their way laughing. This went on like that for, let me say an hour, you say two.
When they fell silent the mother said:
— Laughing is health, children! she said.
Gül and Bülbül remembered this game for a long time, and told their friends about it too. They wanted to play the same thing, but it did not work. There simply had to be someone who began, who took the lead.