← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Açelya

2 dk okuma

Bir öğrenci arkadaşım vardı. Adı Açelya idi. Önce adını sevdim. Daha sonra da kendisini. Bilirsiniz, sevmek güzelliğe göre değildir. Zevke bağlıdır. Bana göre güzel olan, başkasına göre güzel değildir. Neyse, bu başka bir konu... Açelya’nın babası zengin mi zengindi. Evlerinde kuş sütünden gayrı her şey vardı.

Davarları ve öteki ev işleri için birkaç işçi tutmuşlardı. Açelya elini sıcak sudan soğuk suya batırmıyordu. Bir gün yanıma sevinçli sevinçli geldi. Gözleri pırıl pırıldı. „Hayrola“ dedim kendi kendime. Arkadaşım açıldı:

— Hakan bana arkadaşlık teklif etti, dedi ezile büzüle, utandı.

Düşündüğümü sesle ifade ettim:

— Hayırlısı olsun, dedim. Sevindim.

Onunla epey görüşemedik. Tekrar karşılaştığımızda Açelya’yı üzgün buldum. Gözlerindeki o pırıltının yerini buğulu buğulu bulutlar almıştı.

— Nen var, demeye kalmadı, anlattı:

— Babam Hakan’la görüşmüş.

— Bunda kötü bir şey yok ki...

— Yok ama ötesi kötü.

Açelya’nın babası Hakan’ın kızı etrafında dolaştığını görmüş. Hakan bir gün kapı önünden geçerken Açelya’nın babasına selam vermiş. Hani derler ya, selam vermiş borçlu çıkmış. Baba oğlanın eline hemen kibrit kutusunu tutuşturmuş:

— Şu kibriti çakar mısın, evlat, demiş.

Oğlanın kibrit kutusunu almasıyla çakmaya başlaması bir olmuş. Bir çakmış, iki çakmış, üç çakmış, kibrit yanmamış vesselam. Zengin baba oğlanın elinden kibrit kutusunu almış ve kestirip atmış:

— Oğul, senden adam olmaz, beş tane kibrit çaktın, tutuşturamadın, demiş!

— Hakan utanarak yanıt vermiş:

— Ne olmuş sanki, amca? Sen bunca zenginliğe sahipsin, birkaç kibrit çöpüyle fakirleşmeyeceksin ya...

Aklından da: „Bıyığından bir kıl çektim galiba!“ demiş.

— Bu fikrin yanlış, oğul. Gerçi, ben zenginim, ama bu zenginliği nasıl kazanmışım, nasıl toplamışım, biliyor musun? İğne ucuyla kuyu kazarak, yani kibrit çöplerini bir bir tasarruf ederek. Başka bir deyimle tutumlu olmakla. Sakın bana „cimri“ deme. Tutumlulukla cimriliğin arasında dağlar kadar fark var.

Babası oğlana Hakkı Sunat’ın şu şiirini okumuş: Cimri sorar:

Tutumluyum diyorsun,

Her gün yemiş yiyorsun...

Nasıl tutum bu böyle?

Doğrusunu gel söyle... Tutumlu cevap verir:

Tutumu sen hiç para

Harcamamak mı sandın?

Bu sorunla şimdi sen

Cimriliği kazandın!

Tutumlular yer, içer

Sağlığını kayırır.

Çarçur etmez her şeyi

Bir azını ayırır...

Cimri olan kendini

Hayallerle oyalar;

Kavanozu dışından

Sanki yedim, der yalar.

Oğlan ertesi gün Açelya’yı bulup olayı iğne iplik etti, incelikleriyle anlattı. Arkadaşı bu işe hiç bir anlam veremedi. Ama Açelya’nın ayakları suya ermişti: Demek babam Hakan’ı sınavdan geçirmiş, imtihan etmişti.

Hakan bu sınavı herhalde ömür boyu unutmayacaktı.