← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Suçu Başkasında Aramayın

1 dk okuma

Annesi yemek yapmasını, aş pişirmesini çok, ama çok seviyordu. Yani başka bir sözle aşçılık “hobi” si olmuştu. Her gün bir şeyler yapıyor, yeni yeni yemekler diziyordu sofraya. Bazılarını televizyon programlarından ezberliyor, bazılarını da “uyduruyordu”. Tabii, aş yapmak öyledir. Tıpatıp reçeteyi uygulamak olmuyor her zaman. Ahu da annesine bakarak aş yapmaya özeniyordu. Evde kimse kalmadı mı, el ayak ortadan çekildi mi, ille de bir şey yapmalıydı. Geçenlerde örneğin Naz geldi arkadaşını görmeye. Ahu hemen kalktı “öğleye hafif bir şeyler hazırlayayım!” dedi. Düşündü, hem konuşmaya katıldı konuştu, hem çabuk elden kaçamak yapmaya girişti. Kaynar suya tuzunu, ununu koydu ve konuşmaya daldı. Hem karıştırıyor, hem “daha biraz su lazım” diye düşünüyordu. “Tam ne kadar su ilave etsin acaba? Kıvamını nasıl tuttursun?”

Annesi gibi karıştırıyordu, oklava ile. “Ama baloncuk olup, patlıyordu annem yaparken! Tamam, bu da oldu!” diyerek karıştırmaya devam etti. Tam “Tencereyi ateşten alayım!”, derken bir baloncuk patladı ve kaynar bir lapa koluna sıçradı.

- Oof, diye bağırdı ve kolunu tutarak bir yanına koştu.

Eğilip baktılar:

- Yok, tehlikeli bir şey yok, biraz kızarmış, dedi. Naz, soğuk bir bez koyarsak, bir şey kalmaz!

Evet, bu serencemi de Ahu çabuk atlattı. İyi ki kardeşi öteki odadaydı. Yanında olsaydı, mutlaka onu suçlayacaktı.

Neden acaba, herhangi bir yaramazlık baş gösterse “suçlu” hep başka biri oluyor? Belki bu yüzden annesi hep “suçu başkasında aramayın!” diyordu. Ama böyle haller bir kez mutlaka başa gelmeli ki, yaşam boyunca unutulmasın!