← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

Küçük Aşçı

1 dk okuma

Bebekti. Küçümencik, küçümencik, ama cıvıl cıvıl, hayat dolu bir çocuk. Hanelerine yabancı bir teyze gelmişti uzaklardan çalışmaya. Bebeği çok sevdi. (Bebek deyip de geçmeyin, onlar da insandan anlıyor.) İstemez misin, bebek ona karşı bir başka tavır takınıyordu. Örneğin, ağlarken teyze ona konuşmaya başlasa, yüzünü hemen bir gülücüktür kapsıyordu. Gülücükten başka elleri de harekete geçiyordu. Belki de “al beni”, yahutta “benimle oyna”, demek istiyordu. Bebekler günde bir pirinç tanesi kadar büyüyormuş, diyorlar. Belki de! Meryemnur da gözler önünde büyüyordu. Beş aylık derken, on aylık oldu. Nerdeyse yaş günü kutlanacaktı.

Bir gün, bebek kucağında, sobada pişen aşı karıştırıyordu annesi. Annesi yemeği karıştırıyor, bebek ise bir annesinin eline, bir yüzüne bakıyordu. Neden acaba? Düşündüm, düşündüm, ama söktüm nihayet. Söktüm ama biraz gecikmeyle. Annesinin kucağındaki bebek de, annesinin elindeki kepçeye sarılmak istiyordu.

Aradan çok geçmedi. Bir gün eve giderken yolumu tekrar onlardan geçirdim. Meryemnur’un annesi bir tencereye su koymuş, soba başında duruyordu. Bir sıra bir sahan mısır unu almış eline, durdu durdu ve hemen tencereye aktardı. Kepçenin sapıyla da ortasına bir çukur açtı. Sonra da tencereye bir kaşık tuz ilave edip bir kenara çekildi. Su epey kaynadıktan sonra elindekini oklava ile karıştırmaya başladı. Meryemnur nerdeyse yerinde duramıyor, o da karıştırmak istiyordu.

- Yoooo, olmaz, kaynıyor, serpiyor!

Ne de dese annesi Meryemnur’u susturamıyordu. O durmadan tekrarlıyordu:

- Men de, men de….


Bugün Meryemnur büyük bir kız. Yani üst sınıflarda şimdi. Küçüklüğü gibi kibar, nazik. Kaçamağı da çok seviyor. Aynı küçüklüğünde olduğu gibi.