← En Kıymetli Anmalık

Okuma dili:

İki Kardeş

2 dk okuma

Haşarı bir çocuktu Deniz. Kim ne yapıyor, ne еdiyor, ortasında hep Deniz bulunuyordu. Kızkardeşi Mine’yi kim ağlatıyor? – Deniz. Oyuncaklarını kim saklıyor? – Deniz. Dizdiği legoyu kim bozuyor? – Deniz. Hep Deniz, hep Deniz. Sonra da eline tableti alıp Deniz, kulaklıklarını da kulaklarına takıyor ve “Gel keyfim, gel!”diyordu. Hani derler ya, “Ne soğan yemiş, ne de soğan koklamış!”

Deniz haşarı olduğu kadar da korkaktı, ha! Her şeyden korkuyor. Örneğin, arkasından herhangi bir arkadaşı: “Bau” demesin, hem sıçrıyor, hem bir süre kendisine gelemiyordu. Mine ise tam tersine. Herkesle, her şeyle barışık. Örneğin, geziye çıktığında herkese selam veriyor gülümseyerek. Yetişkinler seviniyor nezaketine. Deniz ise tersine. Selam vermek aklına bile gelmiyor. Bazen büyükler kendisini utandırmak niyetiyle ondan önce selam veriyor. Oysa bunu gayet normal buluyor: Dönüp başını eğiyor ve selamı almış bulunuyor.

Başka bir yönüyle de dikkati çekiyor Mine. Örneğin Mine konuşkan mı konuşkan. Herkesle, her şeyle konuşuyor. Nasıl olur? Bazı kişiler şaşa kalıyor bu haline. Bir defasında dağ gezisine çıkmışlardı. Yılbaşını henüz kutlamışlardı. İki kardeş hem oynuyor, hem “bu ağaç senin, bu ağaç benim” diyerek gizleniyorlardı ağaçların ardına. Derken Mine birden durakladı. Önündeki çam ağacına bakakaldı. Ağaçta bir pusula vardı. Hemen ağabeyini çağırdı. (Çünkü henüz okula gitmiyor. Gerçi harfleri biliyor. “Bu annemin harfi, bu babamın harfi, diyordu. Amma harfleri birleştirip, kelime kurmasını beceremiyordu henüz.)

- Ağabey, bak bakalım ne yazıyor bu mektupta! Dedi.

Hayret! Deniz’in dikkatini çekmemişti bu mektup. Deniz mektubu önce sessizce okudu. Sonra da gülümsedi.

- Hadi, ağabey, söylesene, ne yazıyor?

“Çam arkadaş, Yeni yılın kutlu olsun!” demişler.

Mine gülümsedi. Çok hoşuna gitmişti bu kutlama.

Gülümsedi ve:

- Bunu yazan, bana benziyor, ağabey! Dedi. O da benim gibi her şeyle, herkesle konuşuyor, canlı ve cansız hepsine bir şeyler söyleyebiliyor.

Gerçekten de öyleydi. Derken Mine, kocaman bir ekmek kırıntısını sırtına almış bir karınca gördü:

- Nereye gidiyorsun, bu kocaman yükle, karınca kardeş? Dedi. Cevap almayınca yürüdü. “Herhalde kışlık topluyor” diye düşündü.

Deniz ise karşısında bir köpek görse, ondan uzaklaşıncaya kadar, dönüp dönüp arkasına bakmaktan kendini alamıyordu. Mine “İşte”, düşündü ve önlerine kürkü evde, soba ardındaki alaca postekiyi andıran bir köpek çıktı. Mıne:

- Merhaba, kuçukuçu, merhaba! Ben akıllı bir kızım, sana vurmam, korkma! Deyip köpeğin yanından rahat rahat geçip gitti.

Evet, Mine herkesle, her şeyle barışıktı.