← Ateş Kışın Çiçeğidir

Okuma dili:

Benim Babam

1 dk okuma

Anneler için çok ama çok çok öyküler yazılmıştır. Onlara nice şiirler hasredilmiştir, nice şarkılar söylenmiştir. Öyle ise “babalar niye unutulmuştur?” diye geçiyor sık sık aklımdan. Çocukların yetiştirilmesinde, ailenin başı olan babaların payı daha mı azdı yoksa?!

Bir düşünüyorum: “Neden bu haksızlık?” Çocukları anneler ve babalar hep beraber yetiştirmiyor mu yoksa?! Gerçi, yanlarında daha fazla anneler bulunuyordur. Ya nafakalarını kimler sağlıyor. Bu hal neden kulak ardı ediliyor? Öyle midir aslında, yoksa bana mı öyle geliyor?!

Babam!

Benim babam zannımca en iyi bir babaydı.

Benim babam çocuklarını çok ama çok seven bir babaydı.

Benim babam belki öğretmen olduğu için çocuklara bir şeyler öğretmeyi çok seven bir babaydı.

Düşmansız kişi yoktur diye söyleniyor. Bence benim babamın düşmanı yoktu.

Onu tüm köydeşleri, yok tüm Bulgaristan halkı çok çok seviyordu. Yani bir kolayı olsaydı tümünü bağrına basar başına taç ederdi, babam. O zamandan bu yana yaklaşık bir asır geçmiş olmasına rağmen köye gitsem, ahali hemen etrafımı kuşatır, “Sofya’dan gelmiş, bizim hocanın kızı gelmiş” diyerek duyan duymayan beni görmeye misafir etmeye koşardı. Hiç olmazsa bunca yaş yaşamış köydeşimizdir, diye gönlünden geçirenler meraktan görmeye geliyordu. Hepsine, ayrı gayrı demeden, hepsine hürmetim sonsuzdur. Hayalen de olsa her birine teker teker sarılıp, sevinçten yaşaran gözlerle teşekkür eder, minnet duygularımı sunarım.

Ayrıca babalara, benim babam niyetiyle candan sarılarak sevgimi belirtirim. Sağ olsunlar! Var olsunlar!