Benim Babam
Anneler için çok ama çok çok öyküler yazılmıştır. Onlara nice şiirler hasredilmiştir, nice şarkılar söylenmiştir. Öyle ise “babalar niye unutulmuştur?” diye geçiyor sık sık aklımdan. Çocukların yetiştirilmesinde, ailenin başı olan babaların payı daha mı azdı yoksa?!
Bir düşünüyorum: “Neden bu haksızlık?” Çocukları anneler ve babalar hep beraber yetiştirmiyor mu yoksa?! Gerçi, yanlarında daha fazla anneler bulunuyordur. Ya nafakalarını kimler sağlıyor. Bu hal neden kulak ardı ediliyor? Öyle midir aslında, yoksa bana mı öyle geliyor?!
Babam!
Benim babam zannımca en iyi bir babaydı.
Benim babam çocuklarını çok ama çok seven bir babaydı.
Benim babam belki öğretmen olduğu için çocuklara bir şeyler öğretmeyi çok seven bir babaydı.
Düşmansız kişi yoktur diye söyleniyor. Bence benim babamın düşmanı yoktu.
Onu tüm köydeşleri, yok tüm Bulgaristan halkı çok çok seviyordu. Yani bir kolayı olsaydı tümünü bağrına basar başına taç ederdi, babam. O zamandan bu yana yaklaşık bir asır geçmiş olmasına rağmen köye gitsem, ahali hemen etrafımı kuşatır, “Sofya’dan gelmiş, bizim hocanın kızı gelmiş” diyerek duyan duymayan beni görmeye misafir etmeye koşardı. Hiç olmazsa bunca yaş yaşamış köydeşimizdir, diye gönlünden geçirenler meraktan görmeye geliyordu. Hepsine, ayrı gayrı demeden, hepsine hürmetim sonsuzdur. Hayalen de olsa her birine teker teker sarılıp, sevinçten yaşaran gözlerle teşekkür eder, minnet duygularımı sunarım.
Ayrıca babalara, benim babam niyetiyle candan sarılarak sevgimi belirtirim. Sağ olsunlar! Var olsunlar!
Моят баща
За майките са написани много, ама много, много разкази. На тях са посветени безброй стихове, изпети са безброй песни. Щом е така, „защо са забравени бащите?“ – минава ми често през ума. Нима делът на бащите, които са глава на семейството, в отглеждането на децата е бил по-малък?!
Замислям се: „Защо е тази несправедливост?“ Нима децата не ги отглеждат майките и бащите заедно?! Наистина, до тях повече са майките. Ами кой им осигурява прехраната? Защо това се пропуска покрай ушите? Така ли е всъщност, или само на мене така ми се струва?!
Баща ми!
Моят баща според мене беше най-добрият баща.
Моят баща беше баща, който много, ама много обичаше децата си.
Моят баща, може би защото беше учител, беше баща, който много обичаше да учи децата на нещо.
Казват, че няма човек без врагове. Според мене моят баща нямаше врагове.
Всички негови съселяни, не, целият народ на България го обичаше много, много. Тоест, ако имаше как, баща ми би притиснал всички до гърдите си и би ги носил като корона на главата си. Макар че оттогава е изминал близо един век, отида ли на село, хората веднага ме наобикаляха и с думите „Дошла е от София, дъщерята на нашия ходжа е дошла“ – който чул, който не чул, тичаше да ме види, да ме покани на гости. Онези, които си казваха наум „поне е наша съселянка, доживяла толкова години“, идваха да ме видят от любопитство. Към всички, без да деля един от друг, към всички уважението ми е безкрайно. Макар и само мислено, прегръщам всекиго поотделно и с насълзени от радост очи благодаря, поднасям им чувствата си на признателност.
Освен това прегръщам от сърце бащите, сякаш прегръщам своя баща, и им изразявам обичта си. Да са живи! Да ги има!
My Father
Many, very, very many stories have been written for mothers. So many poems have been dedicated to them, so many songs sung. In that case, “why have fathers been forgotten?” often passes through my mind. Or was the share of fathers, who are the head of the family, smaller in the raising of children?!
I stop and think: “Why this injustice?” Or do mothers and fathers not raise children together?! True, it is the mothers who are beside them more. But who provides their livelihood. Why is this fact ignored? Is it really so, or does it only seem so to me?!
My father!
My father was, to my mind, the very best of fathers.
My father was a father who loved his children very, very much.
My father, perhaps because he was a teacher, was a father who loved very much to teach children something.
It is said that there is no person without enemies. In my opinion my father had no enemies.
All his fellow villagers, no, all the people of Bulgaria loved him very, very much. That is, if there had been a way, he would have pressed them all to his heart and made them the crown on his head, my father. Even though about a century has passed since that time, if I went to the village, the people would at once surround me, and saying “she has come from Sofia, our hodja's daughter has come”, everyone, whether they had heard or not, would run to see me, to have me as a guest. Those who thought in their hearts, at the very least she is a fellow villager of ours who has lived to such an age, came to see me out of curiosity. For all of them, without telling one from another, for all of them my respect is endless. Even if only in my imagination, I embrace each of them one by one, and with eyes moist from joy I thank them and offer my feelings of gratitude.
Besides, I show my love to fathers by embracing them from the heart, with my own father in mind. May they be well! Long may they live!