← Nur Taneleri

Okuma dili:

Küçük Konuk

2 dk okuma

Nina’nın anne ve babası geziyi, konukluk etmeyi pek severlerdi. Akşamları eve dönünce de izlenimlerini gerek sofra başında, gerekse kahve çay faslında heyecanlı heyecanlı anlatıyorlardı. Bu muhabetlerine bazan çocukları da katılıyordu. Onlar da anne babalarına uymak için gündüzleri kiminle görüştüklerini, nice oyunlar oynadıklarını, neler satın alıp yediklerini, neler konuştuklarını güle konuşa, bazan el ve ayaklarını da yardıma koşarak anlatıyor, anlatıyorlardı.

Bir gün Nina yalnız başına oynamaya çıkmıştı. Sıraya oturmuş sigarasını tüttüren bir dede gördü. Ona çoğu defalar rastlamıştı bahçede. Yanına varıp eski dostlar gibi konuştu:

-Dede, senin adın neydi?

-Dede, sen niye yalnız oturuyorsun? Bak benim arkadaşlarım var, senin yok mu?

Derken, hiç beklenmedik bir soru geldi ardından:

-Dede, sen konuk seviyor musun?

-Tabii seviyorum. Hem de çok. Ama son zamanlarda beni dostlarım da unuttu.

-Beni konuk eder misin?

-Etmez olur muyum, yavrucak! Ama önce git, annene, ninene danış.

-Anneme söyledim ben.

Bu son sözleri söylerken Nina gözlerini sık sık kıpıştırdı. Yalan söylerken ille de böyle yapıyordu ve o incecik parmaklarını birbirine sıkıca ovuşturuyordu.

Dedenin elinden tutunup doğruca bahçeli bir eve girdiler. Nina çiçekleri okşadı okşadı, sonra da:

-Dede, bir tanecik koparabilir miyim? Annem için, o çiçekleri çok seviyor, dedi.

-Tabii, istediğini kopar!

Mavi gözlü menekşeyi koklaya koklaya içeri girdi. Girdi ve hemen masa başına geçip oturdu.

-Bana ne ikram edeceksin, dede?

-Ne mi? ne istiyorsun, mesela süt, yoğurt?

-Hayır, bunları her gün yiyorum.

-Canın ne istiyor? İşte şurada, tencere kapağı altında kurabiye var, ister misin?

Nina ellerini çırptı ve sevinçle:

-Bravo, kurabiye yiyeceğim, dedi ve sandalyeden yere atlayıp “hop-hop” zıplamaya başladı. Sonra bir kurabiye yedi, bir tane de eline aldı:

-Bunu da ağabeyim için alabilir miyim?diye sordu.

-Tabii, alabilirsin!

Dede Nina’nın akıllı akıllı bakan yeşil gözlerini uzun uzun seyrettikten sonra konuştu:

-Sen akıllı ve zeki bir kız olacaksın, ama şimdi nerede oturduğunu söyle de, karanlık çökmeden seni evine götüreyim.

-Yoook, daha biraz kalabilir miyim?

-Hayır, olmaz!

Tam kolundan tutmuş eşikten çıkarken kapı zili çalındı. Dede belinledi. Kapısını çalan seyrek oluyordu. Kimdi acaba?

Nina kimin geldiğini gördü ve dedenin elini salmasıyle gelene sarılması bir oldu. Babasıydı.

Baba kızına çıkıştı:

-Neden buradasın sen?

-Dedeme konuk oldum, baba. Biliyor musun ne iyi bir dedem var benim.

-Konuk mu? Annene danışmadan nasıl konuk olursun?

Nina dedeye baktı, gözlerini süzdü ve suçlu suçlu sustu. “Dede seni aldattım”demek istiyordu, ama diyemedi. Gidip özür yerine dedenin eline sarıldı ve öptü, öptü. Sonra da babasına konuştu:

-Baba, affet, bu son, artık danışmadan hiç bir yere, hem de hiç bir yere ayrılmayacağım.


Haziran 2 bin. BATAK