Küçük Konuk
Nina’nın anne ve babası geziyi, konukluk etmeyi pek severlerdi. Akşamları eve dönünce de izlenimlerini gerek sofra başında, gerekse kahve çay faslında heyecanlı heyecanlı anlatıyorlardı. Bu muhabetlerine bazan çocukları da katılıyordu. Onlar da anne babalarına uymak için gündüzleri kiminle görüştüklerini, nice oyunlar oynadıklarını, neler satın alıp yediklerini, neler konuştuklarını güle konuşa, bazan el ve ayaklarını da yardıma koşarak anlatıyor, anlatıyorlardı.
Bir gün Nina yalnız başına oynamaya çıkmıştı. Sıraya oturmuş sigarasını tüttüren bir dede gördü. Ona çoğu defalar rastlamıştı bahçede. Yanına varıp eski dostlar gibi konuştu:
-Dede, senin adın neydi?
-Dede, sen niye yalnız oturuyorsun? Bak benim arkadaşlarım var, senin yok mu?
Derken, hiç beklenmedik bir soru geldi ardından:
-Dede, sen konuk seviyor musun?
-Tabii seviyorum. Hem de çok. Ama son zamanlarda beni dostlarım da unuttu.
-Beni konuk eder misin?
-Etmez olur muyum, yavrucak! Ama önce git, annene, ninene danış.
-Anneme söyledim ben.
Bu son sözleri söylerken Nina gözlerini sık sık kıpıştırdı. Yalan söylerken ille de böyle yapıyordu ve o incecik parmaklarını birbirine sıkıca ovuşturuyordu.
Dedenin elinden tutunup doğruca bahçeli bir eve girdiler. Nina çiçekleri okşadı okşadı, sonra da:
-Dede, bir tanecik koparabilir miyim? Annem için, o çiçekleri çok seviyor, dedi.
-Tabii, istediğini kopar!
Mavi gözlü menekşeyi koklaya koklaya içeri girdi. Girdi ve hemen masa başına geçip oturdu.
-Bana ne ikram edeceksin, dede?
-Ne mi? ne istiyorsun, mesela süt, yoğurt?
-Hayır, bunları her gün yiyorum.
-Canın ne istiyor? İşte şurada, tencere kapağı altında kurabiye var, ister misin?
Nina ellerini çırptı ve sevinçle:
-Bravo, kurabiye yiyeceğim, dedi ve sandalyeden yere atlayıp “hop-hop” zıplamaya başladı. Sonra bir kurabiye yedi, bir tane de eline aldı:
-Bunu da ağabeyim için alabilir miyim?diye sordu.
-Tabii, alabilirsin!
Dede Nina’nın akıllı akıllı bakan yeşil gözlerini uzun uzun seyrettikten sonra konuştu:
-Sen akıllı ve zeki bir kız olacaksın, ama şimdi nerede oturduğunu söyle de, karanlık çökmeden seni evine götüreyim.
-Yoook, daha biraz kalabilir miyim?
-Hayır, olmaz!
Tam kolundan tutmuş eşikten çıkarken kapı zili çalındı. Dede belinledi. Kapısını çalan seyrek oluyordu. Kimdi acaba?
Nina kimin geldiğini gördü ve dedenin elini salmasıyle gelene sarılması bir oldu. Babasıydı.
Baba kızına çıkıştı:
-Neden buradasın sen?
-Dedeme konuk oldum, baba. Biliyor musun ne iyi bir dedem var benim.
-Konuk mu? Annene danışmadan nasıl konuk olursun?
Nina dedeye baktı, gözlerini süzdü ve suçlu suçlu sustu. “Dede seni aldattım”demek istiyordu, ama diyemedi. Gidip özür yerine dedenin eline sarıldı ve öptü, öptü. Sonra da babasına konuştu:
-Baba, affet, bu son, artık danışmadan hiç bir yere, hem de hiç bir yere ayrılmayacağım.
Haziran 2 bin. BATAK
Малката гостенка
Майката и бащата на Нина много обичаха разходките и ходенето на гости. Вечер, щом се върнеха вкъщи, разказваха развълнувано впечатленията си както на трапезата, така и докато пиеха кафе и чай. В тези техни сладки приказки понякога се включваха и децата. И те, за да не останат по-назад от майка си и баща си, разказваха ли, разказваха с кого са се виждали през деня, какви игри са играли, какво са си купили и изяли, за какво са си говорили – със смях и приказки, а понякога викаха на помощ и ръцете, и краката си.
Един ден Нина беше излязла да играе сама. Видя един дядо, който седеше на пейката и пушеше цигара. Много пъти го беше срещала в градината. Отиде при него и му заговори като на стар приятел:
- Дядо, как ти беше името?
- Дядо, ти защо седиш сам? Виж, аз имам приятели, ти нямаш ли?
И тогава последва един съвсем неочакван въпрос:
- Дядо, ти обичаш ли гости?
- Разбира се, че обичам. И то много. Но напоследък и приятелите ми ме забравиха.
- Ще ме приемеш ли на гости?
- Как да не те приема, детенце! Но първо иди и питай майка си, баба си.
- Аз казах на мама.
Докато изричаше тези последни думи, Нина често-често замига. Когато лъжеше, непременно правеше така и силно търкаше едно в друго тъничките си пръстчета.
Хваната за ръката на дядото, влязоха направо в една къща с градина. Нина гали, гали цветята, а после рече:
- Дядо, може ли да си откъсна едно-едничко? За мама, тя много обича цветя.
- Разбира се, откъсни което искаш!
Влезе вътре, като все миришеше синеоката теменужка. Влезе и веднага отиде и седна на масата.
- С какво ще ме почерпиш, дядо?
- С какво ли? Какво искаш, например мляко, кисело мляко?
- Не, тях ги ям всеки ден.
- Какво ти се яде? Ето там, под капака на тенджерата, има курабийки, искаш ли?
Нина плесна с ръце и радостно каза:
- Браво, ще ям курабийки – и като скочи от стола на пода, започна да подскача „хоп-хоп“. После изяде една курабийка, а една взе в ръка:
- А тази може ли да я взема за батко? – попита тя.
- Разбира се, че може!
Дядото дълго гледа зелените очи на Нина, които гледаха умно-умно, и после заговори:
- Ти ще станеш умно и будно момиче, но сега кажи къде живееш, та да те заведа у вас, преди да се е стъмнило.
- Нееее, може ли да остана още малко?
- Не, не може!
Тъкмо я беше хванал за ръка и излизаха през прага, когато на вратата се позвъни. Дядото се стресна. Рядко някой звънеше на вратата му. Кой ли беше?
Нина видя кой е дошъл и в мига, в който пусна ръката на дядото, се хвърли да прегърне дошлия. Беше баща ѝ.
Бащата се скара на дъщеря си:
- Ти защо си тук?
- На гости съм на дядо, татко. Знаеш ли какъв добър дядо си имам.
- На гости ли? Как така ще ходиш на гости, без да питаш майка си?
Нина погледна дядото, присви очи и гузно замълча. Искаше да каже „Дядо, излъгах те“, но не можа. Отиде и вместо извинение хвана ръката на дядото и я целува, целува. После заговори на баща си:
- Татко, прости ми, това е за последно, вече никъде, ама никъде няма да ходя, без да питам.
Юни 2000 г. БАТАК
The Little Guest
Nina’s mother and father were very fond of outings and of going visiting. And when they came home in the evenings, they told of their impressions with great excitement, whether at the table or over coffee and tea. Sometimes their children also joined in these chats of theirs. They too, to keep up with their mother and father, told and told, laughing and talking, sometimes calling on their hands and feet to help as well, whom they had met during the day, what games they had played, what they had bought and eaten, what they had talked about.
One day Nina had gone out to play on her own. She saw a grandpa sitting on a bench and puffing on his cigarette. She had come across him many a time in the garden. She went up to him and spoke like an old friend:
- Grandpa, what was your name?
- Grandpa, why are you sitting alone? Look, I have friends, don’t you have any?
And then, right after, came a question that was not expected at all:
- Grandpa, do you like guests?
- Of course I like them. Very much, too. But lately even my friends have forgotten me.
- Will you have me as a guest?
- How could I not, little one! But first go and ask your mother, your granny.
- I told my mother.
As she said these last words Nina blinked her eyes again and again. She always did this when she was telling a lie, and she rubbed those very thin fingers of hers tightly against one another.
Holding on to the grandpa’s hand, they went straight into a house with a garden. Nina stroked and stroked the flowers, and then:
- Grandpa, may I pick just one little one? For my mother, she loves flowers very much, she said.
- Of course, pick whichever you want!
She went inside smelling and smelling the blue-eyed violet. She went in, and at once went over to the table and sat down.
- What are you going to offer me, Grandpa?
- What? What would you like, milk, say, or yoghurt?
- No, I eat those every day.
- What do you fancy? Look, over there, under the saucepan lid there are biscuits, would you like some?
Nina clapped her hands and said with joy:
- Bravo, I’m going to eat biscuits, and she jumped down from the chair to the floor and began to skip “hop-hop”. Then she ate one biscuit, and took another one in her hand:
- May I take this one for my big brother? she asked.
- Of course you may!
After gazing for a long, long time at Nina’s green eyes with their clever, clever look, the grandpa spoke:
- You are going to be a clever and bright girl, but now tell me where you live, so that I can take you home before darkness falls.
- Nooo, can I stay a little longer?
- No, you cannot!
Just as he had taken her by the arm and they were going out over the threshold, the doorbell rang. The grandpa gave a start. It was seldom that anyone rang at his door. Who could it be?
Nina saw who had come, and letting go of the grandpa’s hand and throwing her arms round the newcomer happened all at once. It was her father.
The father scolded his daughter:
- Why are you here?
- I came as a guest to my grandpa, Daddy. Do you know what a good grandpa I have.
- A guest? How can you go as a guest without asking your mother?
Nina looked at the grandpa, lowered her eyes, and fell guiltily silent. She wanted to say “Grandpa, I deceived you”, but she could not say it. Instead of an apology she went and clasped the grandpa’s hand and kissed it, and kissed it. And then she spoke to her father:
- Daddy, forgive me, this is the last time, from now on I will not go off anywhere, not anywhere at all, without asking.
June 2000. BATAK