← İftar Lokmaları

Okuma dili:

Vefakar Evlat

2 dk okuma

Saçı kara kömür, gözleri siyah üzüm, yüzü yusyuvarlak sıska bir oğlan. Sıska olduğu kadar da çevik. Dedesinin ilk yardımcısıydı Sabi. Tarlaya gidip ot alaf toplamak mı gerek, kır yolunu ilkin tutardı, arabadaki diğreni acele almak mı lazım, tekrar söylemeyi, hatırlatmayı beklemez, hemen koşup getirirdi. Babaannesine de yardımcı oluyordu Sabi. Ateşi yakma zamanını biliyordu. Kuruluğa dedesiyle birlikte dizdiği odunlardan hemen kucaklayıp soba başına getiriyordu. Öğün vakti yaklaşınca sofraya çataldır, tabaktır diziyordu. Anası işten dönünce ise ona sımsıkı sarılıyor, kulağına birşeyler fısıldıyordu. Acaba ne diyordu? „Babam bu akşam da sarhoş döner, bizi beraber görürse belki seni dövmez!...“ diyordu. Bunu her defasında soylüyor ve günün hiç, ama hiç bitmemesini, güneşin batmamasını, gecelerin gelmemesini düşlüyordu. Annesinin çığlıklarını, iri-yarı babasının üstüne bıçakla yürümesini beyninden hala silemiyordu. Bu anıları belki de sonsuza kadar belleğinin bir köşesinde taşıyacaktı.

Işıklı köy (Işıklar) ona hiç de ışıklı görünmüyordu.

Bu yaşantıları bugün Sabi yaşamında iz bırakan birer kâbuz olarak ürpertiyle anımsıyordu. Meğer iyi, güneşli günler de varmış dünyada...

İki yıl ayrılıktan sonra anne kokusu hala burnunda burcu burcu koktuğu sırada annesi Rabiye karşısında bitiverdi. „Hadi, çarçabuk hazırlanalım“ dedi. Sabi şaşırdı. O küçümencik gözlerini alabildiğine açtı, ama annesinin ne demek istediğini algılayamadı. Ablası kendisinden üç yıl daha büyüktü. Ona bakıyor ve yaptıklarını o da tekrarlıyordu. Derken kendisini bir arabada buldu ve uzun, çok uzun bir yolculuktan sonra gözlerini açtığı vakit karşısında serilen, kendisine kucak açan bambaşka bir dünyada buldu. Gerçekten bambaşka bir dünyadaydı, bambaşka bir ülkede — Almanya’da.

Sahi, burası günlük güneşlik, telaşsız, korkusuz, yaşanası bir dünya. Sabi daha ertesi gün kendini okula attı. (Annesi herşeyi ayarlamıştı.) Gel gelelim ortam başka, yaşam koşulları başkaydı. Hele de şu dil, lisan ayrımı yok mu? Bir iki ay kulağı delik kaldı. Arkadaşlarını, öğretmenini dinledi, evde de kasetler aldı, CD’ler dinledi. Hem dinledi, hem defalarca tekrarladı öğrendiği sözcükleri. Dilini böyle kırdı, telaffuzu böyle söktü.

Bugün Sabi Alman okulunda örnek bir öğrenci. Ama Bulgarcayı da, Türkçeyi de ihmal etmiyor. Bulgarca televizyon seyrediyor, annesi ve anneannesiyle Türkçe konuşuyor. Her lisanın dünyaya açılan bir pencere olduğunu unutmuyor.

Sabi örnek öğrenci olduğu gibi annesinin fedakarlığını da unutmayarak, onun ilk yardımcısıdır. Başka bir değimle annesinin sağ elidir.

Annesi kentte bir piza lokantası açtı. Sabi derslerini öğrendikten sonra lokantaya iniyor. Onu çalışırken bir görmelisiniz. Önündeki tezgahta telefon, isimler ve piza türleri yazılı pusulalar, yani siparişler. Elleri adeta makina. Bir pizayı iki dakikada hazırlayıp fırına veriyor ve beş dakika sonra piza müşterinin önünde burcu burcu kokuyor ve: „Beni afiyetle ye!“diyor. Sabi böylesi çalışmasıyla annesine minnet borcunu ödemek istiyordu.

Ne vefakar evlat, değil mi!